Το να πας ή όχι στην εκκλησία, το να πας και να τσατίζεσαι με αυτούς που κάνουν φασαρία, το να λες οτι είσαι αμαρτωλός-ή και άλλες σκέψεις ακόμα, δεν αποτελεί δίλλημα, ούτε και αμαρτία με την έννοια του εγκλήματος. (μικρού ή μεγάλου).
Θα ξεκινήσω απο την ερμηνεία της <<αμαρτίας>>.
Αμαρτία = αστοχία
Και μη μου πείτε οτι δεν αστοχείτε στην συμπεριφορά σας απέναντι σε αυτούς που συναναστρέφεστε, αλλά και στον εαυτό σας.
Το αυτεξούσιο έχει ο κάθε άνθρωπος στην θρησκεία μας και τα λάθη είναι αυτά που προκαλούν τις πτώσεις μας, όπως το να είσαι παντρεμένος-η και μετά απο μια κραιπαλώδη νύχτα να αγκαλιάζεις και να φιλάς το μερικών μηνών παιδάκι σου μεταφέροντας το άρωμα (και όχι μόνο), όλων αυτών που συνευρέθηκαν μαζί σου.
Αλλά υπάρχει και το αντίθετο, που σε θέλει να υπομένεις τα πάντα δίπλα στον-ην σύντροφό σου και αυτό λέγεται <<ευλογία>>.Αν δεν ζήσεις την διαφορά, απλά δεν μπορείς να έχεις γνώμη.
Μη θαρρείτε πως θεωρώ εαυτόν μου παράδειγμα προς μίμηση.
Μέγιστη η αναξιότητα μου να σας διδάξω. Πιστεύω οτι όσο μεγαλύτερες είναι οι πτώσεις -λάθη σου, τόσο μεγαλύτερη είναι η δύναμη που αντλείς προσευχόμενος-η στην εκκλησία, αλλά και εκτός εκκλησίας. Αδιαλείπτως προσεύχεστε, μας προτρέπουν άνθρωποι σαν και εμάς, οι οποίοι έφτασαν σε μοναδικά επίπεδα πνευματικότητας.
Δεν θα συνεχίσω άλλο, μη σας κουράσω. Θα πω μοναχά οτι η εκκλησία δεν είναι ο σκοπός, αλλά το μέσο. Κατα συνέπεια και οι εκπρόσωποι και όσοι-ες (κοτσομπολεύουν-ομιλούν κατα την διάρκεια της λειτουργίας), δεν είναι δυνατό να χαρακτηρίζονται ως άξιοι και ανάξιοι απο εμάς και ο λόγος είναι οτι είτε με άξιους είτε με ανάξιους, εμείς θα συνεχίσουμε να αστοχούμε(αμαρτάνουμε) και αυτοί θα συνεχίσουν να μας δέχονται στην ειλικρινή μετάνοια μας. Αρα, μετρήσιμο στοιχείο, δεν είναι η συχνότητα εκκλησιασμού μας, αλλά η σωστή αντίληψη απο μέρους μας του χώρου και της σχέσης μας με αυτόν.
