Μεταμεσονυκτιοι προβληματισμοί [και προβληματισμοί γενικότερα αυτή την περίοδο]...
Τελικά... Πως νιώθετε όσοι είστε κατασταλλαγμένοι σε έναν πλέον σύντροφο (και σίγουροι, όσο μπορεί να είναι κανείς σε οποιαδήποτε ηλικία, ότι δεν θα υπάρξει άλλος] για τις προηγούμενες """λάθος"""" επιλογές σας? (με την έννοια ότι αν δέν ήταν λάθος, για οποιοδήποτε λόγο!, θα... ήσασταν ακόμα με αυτόν τον άνθρωπο!)...
Εννοώ... Προσωπικά, όσο μεγαλώνω,(ο δικός μου αριθμός είναι ήσσονος σημασίας στην παρούσα φάση--και όχι δεν έχω πάει με την άρτα και τα γιάννενα

] τείνω να πιστεύω ότι ο "σωστός" αριθμός για τον καθένα μας (οκ... για μένα τουλ!) είναι...1, και αν και δεν μετανιώνω ακριβως για τις επιλογές μου θα ήθελα (όόόόόόόόταν παντρευτώ) να μπορώ να λέω "να, αυτός ήταν ο ένας και μοναδικός για μένα!"...
Δεν ξέρω αν το γράφω ακριβώς όπως θέλω να το πω αυτό που θέλω να πω/σκεφτομαι (ούτε επίσης αν ταιρίαζει εδώ αυτό που λέω ή αν θα επρεπε να ανοίξω θέμα, If yes, κάντε ότι...καταλαβαίνετε!

), αλλά νομιζω πιάνετε το πνευμα μου.. ε? εε??