Seriously ρε Άγγελε, ούτε εγώ είμαι οπαδός της λεγόμενης "Κυβέρνησης αριστεράς που θα ακυρώσει το μνημόνιο και θα διασφαλίσει την παρουσία της χώρας στο Ευρώ και την ΕΕ". Τρίχες κατσαρές είναι, αν αθετήσεις την συμφωνία αυτή προφανώς και δεν μπορείς μετά να συνεχίσεις να είσαι μέλος αυτής της ομάδας. Οι ιστορίες που πουλάει ο Τσίπρας μου θυμίζουν την Σταχτοπούτα και την καλή Νεράιδα.
Αλλά μην πας τώρα να μας πουλήσεις ότι ξέρει κι ο άλλος ο χαλβάς πώς να μας σώσει. Την καρέκλα διεκδικεί κι αυτός θέτοντας ψευτοδιλλήματα.
Αφού ούτε ο ένας θα μας σώσει ούτε ο άλλος ρε Γιώργο, ποιος πιστεύεις εσύ ότι θα μας σώσει, ο Χάουλας;
Εγώ από την άλλη ψάχνω για το τι πάει να πει ''επιστροφή στη δραχμή''. Πρώτα απ όλα, υποτιμάται το νόμισμα, δηλαδή μάλλον δε θα ισχύουν τα καρτελάκια μετατροπής που τα κουνούσες πέρα δώθε και εμφανιζόταν η ισοτιμία με τρόπο μαγικό. Οπότε, σχετικά με τους γύρω μας, θα τους συμφέρει να εμπορεύονται με εμάς. Θα είμαστε δηλαδή πιο ανταγωνιστικοί, αλλά το εμπόριο θα είναι λιγότερο αποδοτικό και δε θα έχουμε την ευχέρεια για τις εισαγωγές που κάναμε ως τώρα. Αλλά όσο πιο ανταγωνιστικοί είμαστε, τόσο το νόμισμα θα γίνεται ισχυρότερο, έτσι; Σταδιακά θα υπάρξει μια καλή ισοτιμία. Γενικά, αν την παλέψουμε εκ των έσω, με λιγότερες εισαγωγές, περισσότερη οργάνωση και εκμετάλλεση των δικών μας πλουτοπαραγωγικών πηγών, είναι δυνατή η ανάκαμψη μέσω δραχμής σε σχετικά μικρό χρονικό διάστημα; Ελπίζω κάποιος να μου απαντήσει για να τα ξεδιαλύνω λιγάκι, είμαι μπερδεμένος.
Καλά το έχεις καταλάβει, κάπως έτσι είναι, με πολλές πολλές λεπτομέρειες από τη θεωρία στην πράξη. Εάν ακούσεις τη συνέντευξη του Σ. Λαβδιώτη που έχω παραθέσει στο ποστ #1144 (είναι 37 λεπτά) θα καταλάβεις ακόμη περισσότερα, για το γεγονός ότι δεν υπάρχει καμμία περίπτωση να ανασυγκροτήσουμε την οικονομία μας χωρίς εθνικό νόμισμα. Σίγουρα θα είναι δύσκολος δρόμος, αλλά με πραγματική προοπτική. Ακόμη και στην περίπτωση των χειρότερων δυνατών σεναρίων που διαβάζω, βλέπουν ανάκαμψη μετά από μερικούς μήνες, βία ένα χρόνο. Το μνημόνιο διέλυσε τα μαθηματικά και την κοινή λογική. Η μόνη του κατάληξη είναι η απώλεια της νομικής υπόστασης του κράτους και το ξεπούλημα κάθε πλουτοπαραγωγικής πηγής για αέρα κοπανιστό και τοκογλυφικά χρέη. Η χώρα χρειάζεται Σεισάχθεια και νέα αρχή με νέο νόμισμα. Εάν μάλιστα ο άνθρωπος που θ' αναλάβει τη μετάβαση ξέρει καλά τη δουλειά του και είναι πατριώτης, μπορεί να την περάσουμε σχετικά ανώδυνα, τηρουμένων των αναλογιών. Το βασικό για την σταθεροποίηση του νομίσματος είναι πάνω απ' όλα το σχέδιο παραγωγικής ανασυγκρότησης.
Ας σου κάνω εγώ μια ανάλυση. Δεν είμαι του χώρου, προειδοποιώ, μπορεί να πετάξω καμιά ανακρίβεια, οπότε ευπρόσδεκτες οι διορθώσεις από άτομα στο χώρο των οικονομικών.
Μια χαρά τα κατάλαβες παρ' όλα αυτά...
Από καποιο σημείο και μετά απελυθερώνεται η ισοτιμία κι αρχίζει η κυβέρνηση να τυπώνει δραχμές για να έχει λεφτά να δώσει στον κόσμο. Εσωτερικά στην Ελλάδα δεν αλλάζει τίποτα, πέρα από μια αύξηση του πληθωρισμού (μιας και τυπώνοντας νόμισμα, το υποβιβάζεις).
Το τελευταίο δεν είναι ακριβές. Το να κόβεις χρήμα, είναι σαν να εκδίδεις μετοχές μιας εταιρείας ή αλλιώς σαν να δανείζεσαι από το μέλλον σου. Εφόσον αυτό το "δάνειο" απ' το μέλλον χρησιμοποιηθεί για να γεμίσει μια μαύρη τρύπα χρέους, το νόμισμα θα γίνει παλιόχαρτο και ο πληθωρισμός θα πιάσει τριψήφιο (που λέει ο λόγος). Εάν χρησιμοποιηθεί σε συνθήκες σταθερότητας για να χρηματοδοτήσει καταναλωτικές αηδίες, τότε συμβαίνει αυτό που λες εσύ. Εάν όμως χρησιμοποιηθεί για να χρηματοδοτήσει ανάπτυξη, τότε όχι μόνο θ' ανατιμηθεί και θα σταθεροποιηθεί, αλλά επιπλέον αυτό θα συμβεί πριν ακόμη το αναπτυξιακό πρόγραμμα δώσει υλικά αποτελέσματα, δηλαδή ταχύτατα!!!
Όσο κι αν σου φαίνεται παράξενο, αυτό ακριβώς λέει ο Λαβδιώτης, ο οποίος μάλιστα συγκρίνει την περίπτωση αυτήν με τις μετοχές της Microsoft όταν αυτή ήταν στο ξεκίνημά της. Η εταιρεία δεν είχε λέει καθόλου ρευστότητα, ωστόσο το αναπτυξιακό της πρόγραμμα έπειθε τόσο πολύ τους επενδυτές στο χρηματιστήριο, που η μετοχή της ήταν πάντοτε πάνω από τα 100$. Έτσι έβγαλαν χρήματα και η Microsoft και οι επενδυτές. Νομίζω ότι το παράδειγμα είναι αρκετά κατανοητό.
Εξωτερικά, προφανώς και το νόμισμα υποτιμάται. Από εκεί που με 1€ έπαιρνες 1 Δρχ, θα παίρνεις 2, 5, 10, κλπ. Συνεπώς, για να κάνεις αγορές 1,000,000 Δραχμών, θα χρειαστείς αρχικά 1,000,000€, έπειτα 500,000€, έπειτα 100,000€, κλπ. Άρα, φθηνότερη η Ελλάδα για αυτούς.
Σωστό γενικά αυτό, όμως εάν ξέρεις να παίξεις τα χαρτιά σου σωστά, τότε μπορείς να προστατεύσεις το νόμισμα από τις επιθέσεις των αγορών και των κερδοσκοπικών κεφαλαίων, ενώ ταυτόχρονα χρησιμοποιείς την γεωπολιτική σου θέση, τις πλουτοπαραγωγικές σου πηγές (ακόμη και την ΑΟΖ την οποία μπορείς να κεφαλαιοποιήσεις) για να το στηρίξεις παραγωγικά. Έπειτα, παίζουν και οι διακρατικές συμφωνίες, με τις οποίες μπορείς να ανταλλάξεις αγαθά με κάποια χώρα και να γλιτώσεις έτσι συνάλλαγμα, να ενισχύσεις τη βιομηχανία σου κλπ. Υπάρχουν πολλές προτάσεις επ' αυτού. Πρόσφατα άκουσα και μία για να ιδρυθεί εργοστάσιο συναρμολόγησης αυτοκινήτων στην Ελλάδα, για να μη φεύγει τόσο πολύ συνάλλαγμα έξω. Αποτέλεσμα όλων αυτών είναι να μπορείς να ελέγξεις την υποτίμηση του νομίσματος τόσο μόνο όσο χρειάζεται για να γίνεις ανταγωνιστικός, χωρίς το νόμισμα να γίνεται έρμαιο των ορέξεων των αγορών.
Σημαντικό κομμάτι εδώ είναι ότι ο Καζάκης πχ που υποστηρίζει έξοδο από το ευρώ, λέει ότι οι αγορές μας στο εξωτερικό δεν χρειάζεται να γίνονται με δραχμές, αλλά με συνάλλαγμα, γεγονός που, όπως το καταλαβαίνω εγώ, δεν έχει σημασία αν υποτιμήσουν την δραχμή.
Συγκεκριμένα ο Καζάκης έχει πει ότι με έλεγχο των εισαγωγών μας, ώστε να εισάγουμε αυτά που όντως δεν μπορούμε να παράγουμε (πχ τεχνολογία, τεχνογνωσία, πρώτες ύλες, κλπ) κι όχι άχρηστα καταναλωτικά σκουπίδια, χρειαζόμαστε ετησίως ένα ποσόν το οποίο αντιστοιχεί περίπου στη ρευστότητα που έχει η χώρα σε Ευρώ αυτήν τη στιγμή. Έχει προτείνει στο μεταβατικό διάστημα μέχρι την εισαγωγή του εθνικού νομίσματος να υπάρχει ηλεκτρονικό χρήμα, ενώ όλα τα Ευρώ να μαζεύονται στην Τράπεζα της Ελλάδος για ν' αποτελέσουν το συναλλαγματικό αποθεματικό της χώρας. Έτσι, έχεις πάνω από ένα χρόνο δυνατότητα εισαγωγών των απαραίτητων, ενώ καύσιμα κλπ μπορείς να προμηθευτείς και με διακρατικές συμφωνίες. Η ελευθερία να διαπραγματεύεσαι με όποιον θέλεις, χωρίς τη μεσολάβηση των Ευρωκρατόρων, σου δίνει τεράστιες δυνατότητες...
