Κατά τη γνώμη μου το άρθρο 15 έχει ελαφρώς αυταρχικές αποχρώσεις, χωρίς καμία πρόθεση να χαρακτηρίσω με οποιονδήποτε τρόπο την ΟΔ. Τη γνώμη αυτήν τη στηρίζω στο μοντέλο περί ευνομούμενης πολιτείας που έχω στο μυαλό μου.
Κι εξηγούμαι: Εάν θεωρήσουμε ότι το στέκι είναι μια πολιτεία στο διαδίκτυο, τότε οι κανόνες αποτελούν το "Νόμο" και οριοθετούν το πολίτευμά του. Φυσικά το πολίτευμα δεν μπορεί να είναι δημοκρατικό, εφόσον τα μέλη της ΟΔ δεν εκλέγονται με άμεση ψηφοφορία, πράγμα με το οποίο προσωπικά συμφωνώ. Συνεπώς στο στέκι έχουμε ολιγαρχικό πολίτευμα. Πέραν αυτού, η δημόσια κριτική μέσω του τύπου είναι ένα συνταγματικά κατοχυρωμένο δικαίωμα, το οποίο δεν μπορεί να καταστέλεται πουθενά εντός της Ευρωπαϊκής επικράτειας, πόσο μάλλον εντός της Ελληνικής, αφού εδώ θεωρείται πως γεννήθηκαν τα πλέον αντιπροσωπευτικά καθεστώτα, πέραν της Δημοκρατίας. Φυσικά θα μπορούσε κανείς να σκεφτεί ότι εάν κάτι τέτοιο επιτρεπόταν θα γέμιζε το στέκι άναρθρες κραυγές, πράγμα που δεν θα το ήθελε κανείς μας. Από την άλλη πλευρά, ακόμη και ο Κ. Καραμανλής κατά την ελάχιστα δημοκρατική διακυβέρνησή του τη δεκαετία του '50, όχι μόνο δεχόταν την κριτική, μέσα βεβαίως σε πλαίσια ευπρέπειας, αλλά και τη σάτιρα, πιστεύοντας ότι έτσι μπορούσε να αφουγκραστεί τον παλμό του λαού. Ουδέποτε ο Κ. Καραμανλής πήγε στα δικαστήρια (όπως θα μπορούσε) κάποιον κωμικό ή σκιτσογράφο. Αυτό για μένα είναι ένα καλό παράδειγμα, για το ότι η αυστηρή "διακυβέρνηση" μπορεί να συνδυαστεί με ανοχή στην κριτική. Άλλωστε, η επικοδομητική κριτική, όταν είναι μάλιστα διατυπωμένη με προσοχή, διακριτικότητα και ευπρέπεια, όχι μόνον δεν αμφισβητεί τους "κυβερνώντες", αλλά τους κάνει δημοφιλέστερους και δυνατότερους, αφού και μόνο η προσπάθεια να διατυπώσει κανείς τις αντιρρήσεις του με τέτοιο τρόπο, προϋποθέτει σεβασμό. Θα πρότεινα την αναθεώρηση του συγκεκριμένου άρθρου του "συντάγματος" του στεκιού, χωρίς βέβαια να υπονοώ ότι προσωπικά με έχει ενοχλήσει, ή ότι έχει χρησιμοποιηθεί εναντίον μου, αντιθέτως το στέκι μου έχει δείξει ανοχή και το ευχαριστώ γι' αυτό. Σε περίπτωση που η ΟΔ θεωρεί ότι οι θέσεις μου είναι, έστω εν μέρει βάσιμες, θα χαιρόμουν πολύ να συμμετάσχω προσωπικά στη συζήτηση περί αναθεώρησης. Αν μη τι άλλο, το στέκι μπορεί να αξιοποιηθεί απ' όλους μας ως ένα "μοντέλο" κυβερνητικής, της απόκρυφης αυτής επιστήμης του 20ου αιώνα, αποτελώντας εκτός από χώρο διασκέδασης και χαλάρωσης (πράγματα τα οποία ειρήσθω εν παρόδω τα καταφέρνει θαυμάσια) και χώρο διαπαιδαγώγησης δημοκρατικών κι ελεύθερων πολιτών. Με αυτόν τον τρόπο, το στέκι θα αποκτήσει και κοινωνικοπολιτικό ρόλο, πέραν των όποιων κομματικών τοποθετήσεων ή πολιτικών συζητήσεων εμπεριέχει.
Σε περίπτωση πάντως που η ΟΔ διαφωνεί με τις απόψεις μου, ας θεωρηθούν ως μη λεχθείσες, αφού δεν έχω σκοπό να επιμείνω, απλά θα παρακαλούσα να μη σβηστούν. Ας παραμείνουν ως παράδειγμα υγειούς και ευσεβούς κριτικής...
Επίσης θα ήθελα να εκφράσω την απορία μου περί του άρθρου 10. Πώς μπορεί ν' αποδειχθεί ότι κάποια από τις προσωπικές εμπειρίες που περιγράφει κάποιος είναι ψευδής;
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.
