"Γκοτζίλα, ο βασιλιάς τον τεράτων" ('56)
Το κόνσεπτ γνωστό. Ο Γκοτζίλα περνάει την ανδρική κλιμακτήριο και είναι κάπως ευέξαπτος, μέσα σε όλα έρχονται οι Γιαπωνέζοι με τις πυρηνικές τους δοκιμές και κάνουν την φωλιά του λαμπόγυαλα. Πόσο να αντέξει μια σαύρα;;;;
Έτσι για να ξεκ*βλώσει, ο Γκοτζίλα ισοπεδώνει (ακόμα μια φορά) το Τόκυο, μπροστά στα έκπληκτα μάτια των στρατιωτικών και των επιστημόνων (υποθέτω δεν είχαν δει την αυθεντική ταινία του '54). Μέχρι να συντονιστεί η κυβέρνηση με τον στρατό, η μισή ταινία έχει περάσει, και ένας επιστήμονας αναλαμβάνει να εξοντώσει το μπαν-τέρας με ένα θανατηφόρο σκοτωματικό όπλο, αλλά πεθαίνει και ο ίδιος γιατί δεν πρέπει η ανθρωπότητα να μάθει την ύπαρξη ενός τέτοιου όπλου, και πολλές άλλες τέτοιες ηθικολογίες του πέους που η σύγχρονη εποχή έχει προσπεράσει προ πολλού.
Εγώ λύπηθηκα πάντως τον καημένο τον Γκοτζίλα (όχι τον επιστήμονα). Το τέρας θυμίζει άνθρωπο (όχι μόνο λόγω του αποκριάτικου κοστουμιού). Η προδιάθεσή του και η ψυχολογία του είναι ένα βήμα παραπάνω του άμυαλου κτήνους, άρα πέντε βήματα παραπάνω του ανθρώπου. Και στη τελική, δεν μπορείς να βομβαρδίζεις τους ωκεανούς έτσι γιατί δεν σε νοιάζει τι γνώμη έχουν τα ψάρια! Έρχεται λοιπόν γαμωσταυρισμένο το Τέρας, και σου δίνει ένα μικρό μάθημα περί 'σχέσεων καλής γειτονίας".
Πάω τώρα να δω το "teenage werewolf". bb
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.
