Πολύ απλά όταν κάποια φίλη μου, μου πει πως γουστάρει κάποιον,
εγώ είναι αδύνατο να τον δω ερωτικά.
Τελικά δεν ξέρω τι με σόκαρε πιο πολυ.. το
ότι εκείνη μπορούσε να τον δει ερωτικά ή το ότι δεν την ένοιαζε για τα συναισθήματα μιας άλλης φίλης; Τεσπά.. τέλος από μένα εδώ γι' αυτό το θέμα.
Χωρίς να θέλω να γίνω επιθετικός, βρίσκω ευκαιρία να συνεχίσω το επιχείρημα περί ηθικολογίας που εξέθεσα χθες στην Κουέ. Θα σε παρακαλέσω αγαπητή Kajira να μην το εκλάβεις ως προσωπική κριτική, αλλά ως θέμα προς συζήτηση.
Το να πιστεύει κανείς ότι μια γυναίκα "είναι
αδύνατο να δει ερωτικά" έναν άντρα του οποίου τα χαρακτηριστικά ταιριάζουν με τα εσωτερικά της κριτήρια είναι ουτοπικό κι έρχεται σε αντίθεση με την ίδια τη φύση της ερωτικής έλξης, των αυτοματισμών δηλαδή που έχουν εγκατασταθεί στον εγκέφαλό μας από την "προπολιτιστική" εποχή του είδους μας, ώστε να βοηθούν ποικιλοτρόπως στην επιλογή συντρόφου και τελικώς στην αναπαραγωγή του είδους.
Τα πολιτιστικά μας κεκτημένα είναι αυτά που μας επιβάλουν ποικιλότροπους φραγμούς, οι περισσότεροι εκ των οποίων έχουν πράγματι λόγο ύπαρξης. Στη δεδομένη περίπτωση λοιπόν, η γυναίκα φυσικά και μπορεί να δει έναν άντρα ερωτικά, όμως
επιλέγει να μην το κάνει, επειδή έτσι της επιβάλλει η καλλιέργειά της και η ανατροφή της, ή η προτεραιότητα που δίνει στη φιλία, θεωρώντας την πολυτιμότερη από μια σχέση που σε τελική ανάλυση μπορεί να της προσφέρει λιγότερα και να της αφαιρέσει περισσότερα. Σεβαστή επιλογή και δίκαιη. Το να προσπαθούμε όμως να "ευνουχίσουμε" τον εαυτό μας ("δεν
μπορώ να τον δω ερωτικά κάποιον") ή τον απέναντι ("τους ευνουχίζω στο μυαλό μού" έγραψε το Γίδι αν δεν απατώμαι), μάλλον δείχνει ότι προσπαθούμε να ξορκίσουμε μια κατάσταση, γιατί φοβόμαστε ότι η συνειδητή μας επιλογή δεν είναι αρκετά ισχυρή από μόνη μας.
"Δεν υπάρχει δεν μπορώ, υπάρχει δεν θέλω" λέει μια σοφή παροιμία. Συνεπώς το "Δεν μπορώ να τον δω ερωτικά" αποτελεί κατά κάποιο τρόπο ηθικολογία, δηλαδή κατά βάθος υπεκφυγή ("Πίσω από κάθε ηθικολογία κρύβεται ένα πάθος που προσπαθούμε να τιθασεύσουμε"). Η "αντικειμενική" άποψη θα ήταν: "Φυσικά και μπορώ να δω ερωτικά έναν άντρα που μου αρέσει. Επιλέγω όμως να μην κάνω τίποτε μαζί του γιατί αυτό πιστεύω σωστό".
Το να σοκάρεται μάλιστα κανείς όταν κάποιος κάνει διαφορετική επιλογή από τη δική του, όπως μας είπε εδώ η συνομιλήτρια, υπογραμμίζει ακόμη περισσότερο την παραπάνω διαπίστωση.
μάλλον το δεύτερο... γιατί ουσιαστικά συνειδητοποίησες ότι αυτή δεν είναι φίλη αλλά "φίλη"
οι φίλοι δεν κάνουν κάτι που γνωρίζουν ότι θα μας πληγώσει και αδιαφορούν...
καλού κακού πάντως, εσύ στο μέλλον κράτα μακρυά της τις σχέσεις σου
Στην κυνική εποχή που ζούμε, τίποτε δεν είναι σταθερό. Πόσες φορές διάφοροι φίλοι, με τους οποίους κάναμε πολύ παρέα χάθηκαν χωρίς κάποιον ιδιαίτερο λόγο, απλά και μόνο γιατί άλλαξαν τα ενδιαφέροντά τους ή επειδή παντρεύτηκαν ή επειδή βαρέθηκαν; Όλοι το ξέρουμε αυτό. Πολύ λίγες φιλίες αντέχουν στο χρόνο. Οι άλλες είναι απλές παρέες. Άρα, σκέφτεται πρακτικά η εν λόγω φιλενάδα: "Αυτή δεν θα τον χρησιμοποιήσει, ας τον πάρω εγώ που μου είναι χρήσιμος. Αυτός αύριο μπορεί να γίνει άνδρας μου, αυτή αύριο μπορεί να μην μου ξανατηλεφωνήσει και να χαθούμε, χωρίς να τρέχει και τίποτε μεταξύ μας".
Είναι κι αυτό μια επιλογή κατανοητή από εμένα. Ο φυσικός ανταγωνισμός βοηθάει στην ευρωστία του ανθρώπινου είδους και οι πολλοί περιορισμοί καταλήγουν σε μαλθακότητα. Ας αφήσουμε και λίγο τη φύση μας να μιλήσει, ίσως είναι πιο σοφή από εμάς. Μακάριοι αυτοί που στέκονται ευθαρσώς μπροστά στις επιλογές τους, αναλαμβάνουν τις ευθύνες τους και πληρώνουν το τίμημά τους. Ο μεγάλος προστατευτισμός δεν δημιουργεί κατά τη γνώμη μου (συζητήσιμη φυσικά) πραγματικά ελεύθερους ανθρώπους. Ίσως κάποτε θα πρέπει να μάθουμε να ξεπερνάμε τους πρώην μας ή τουλάχιστον να τους αναγνωρίζουμε το δικαίωμα της επιλογής να μας αφήνουν πίσω τους. Δεν μπορεί η άρνηση κάποιου να δεχτεί τις επιλογές του πρώην συντρόφου του ή την ήττα του αν θέλεις, να δεσμεύει τον τελευταίο στο δηινεκές. Θα ήταν γόνιμο να συζητήσουμε περαιτέρω επ' αυτού...
