
γενικώς δε μου αρέσουν τα ψέμματα αλλά φυσικά κι έχω υποχρεωθεί να πω ψέμματα και είμαι σίγουρη ότι έχω ακούσει και κάμποσα
δεν πιστεύω ότι έχει απόλυτα σχέση με την αγάπη και τον σεβασμό το ψέμμα...
μπορεί να είναι και πολύ αθώο ένα ψέμμα και να ειπωθεί μόνο και μόνο επειδή κάποιος ένιωσε πιεσμένος...
παράδειγμα
είσαι αγκαλιά με τον αγαπημένο σου, πλέεις σε πελάγη ευτυχίας μετά από τον φανταστικό έρωτα που κάνατε και ονειροπολείς .....
κάποια στιγμή σου έρχεται η υπέροχη ιδέα να του κάνεις την απαγορευμένη ερώτηση που όλες (οκ οι περισσότερες) γυναίκες κάνουν κάποια στιγμή....
"τι σκέφετεσαι μωρό μου?"
αυτός σκέφτεται ότι το αμάξι έχει κάνει πολλά χιλιόμετρα και πρέπει να αλλάξει λάδια.... και ξαφνικά έρχεται η καταστροφή!
ΤΙ ΝΑ ΣΟΥ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙ????
Να πει την αλήθεια? πάει χάθηκε ο φουκαράς!! βλέπει ήδη στο βλέμμα σου ότι εσύ σκέφτεσαι τι όμορφα που ήταν και πόσο υπέροχα περάσατε και βλέπει ακόμα ζωγραφισμένο τον οργασμό που επιτευξε... πως να σου χαλάσει το όνειρο??
άρα απαντάει.... "Σκέφτομαι πόσο τυχερός άντρας είμαι που σε έχω δίπλα μου"
αθώο κατά συνθήκη ψέμμα... που προσωπικά δέχομαι αμάσητο και συγχωρώ
στην πραγματικότητα σου κρύβει κάτι απ τη ζωή του...
ότι δεν είσαι εσύ που γυρίζεις πάντα μέσα στις σκέψεις του όλες τις ώρες...
αυτό δε νομίζω ότι σημαίνει ότι δε σε αγαπάει....
κανένας μας δεν θέλει κάποιος να ξέρει πάντα τα πάντα για εμας, να μην έχουμε κάποιο μυστικό για τον εαυτό μας...
τη μητέρα μας την αγαπάμε πολύ... θέλουμε όμως να ξέρει τα πάντα για εμάς? εμείς γιατί να ξέρουμε τα πάντα για τον άλλον... δε θυμίζει λίγο τη συμπεριφορά της μαμάς μας που θέλει να έχει και τον απόλυτο έλεγχο στο παιδί της?
άρα... για να μην ακούμε ψέμματα... πρέπει να μην ρωτάμε και να μην επιθυμούμε να ξέρουμε τα πάντα και να αφήνουμε τον άλλον να μας λέει όλα όσα νιώθει ότι θέλει να μοιραστεί μαζί μας....
ΑΝ εκεί, πει κάποιο ψέμμα... τότε ναι, είναι απαράδεκτο και δύσκολα συγχωρείται