Όταν ήμουν πιτσιρίκα και έβλεπα τον κόσμο όπως ήταν πραγματικά και όχι παραμορφωτικά(πράγμα που συμβαίνει τώρα), έμενα σε μια κλασική γειτονιά, όπου ο ένας ήξερε "τα μέσα και τα έξω" των άλλων και δεν υπήρχε περίπτωση να βήξεις και να περάσει απαρατήρητο!
Στη γειτονιά μου λοιπόν,υπήρχε μια κοπέλα, της οποίας της είχαν κοτσάρει την ετικέτα της πουτ@νας.
Κάθε μέρα σχεδόν, άκουγες πόσο ξετσίπωτη είναι, πώς μπάζει τον καθένα το σπίτι της, πώς ξεμυάλισε τον άντρα της τάδε, γιατί δεν κάνουν κάτι για να την διώξουν από τη γειτονιά καθότι τους μολύνει!
Στα δικά μου όμως μάτια αυτή η κοπέλα φάνταζε σπουδαία!! Δεν ξέρω αν ήταν επειδή ασχολούνταν όλοι μαζί της ή γιατί ως αγνό παιδί που ήμουν, ένιωθα την ουσία του πράγματος..Εγώ έβλεπα μια κοπέλα πάντα περιποιημένη, που έπαιζε μαζί μας πού και πού και από όπου περνούσε δεν υπήρχε αρσενικό που δεν της σφύριζε, δεν την ποθούσε.
Ως αγνό κοριτσάκι λοιπόν,αυτό το θαύμαζα! Ίσως να αντιλαμβανόμουν διαισθητικά ποιος είναι ο πραγματικός ρόλος του θηλυκού απέναντι στο αρσενικό, απέναντι στην ίδια του τη φύση!
Τα χρόνια όμως πέρασαν.Μεγάλωσα και κατάλαβα τι σημαίνει η λέξη "πουτ@να"!
"Πουτ@να" είναι η γυναίκα που αποτελεί κίνδυνο για τις άλλες γυναίκες. Είναι εκείνη που μας θυμίζει αυτό που έχουμε πνίξει βαθιά μέσα μας και νιώθουμε πόσο ανίκανες είμαστε για να το βγάλουμε ξανά στην επιφάνεια. Είναι αυτή που γνωρίζει το αρσενικό και του δίνει απλόχερα αυτό που έχει ανάγκη.
Η "θαμμένη" μας φύση όμως, μας επιβάλλει να πιστεύουμε πως είμαστε γυναίκες, όταν μαγειρεύουμε, πλένουμε, καθαρίζουμε, εργαζόμαστε, μεγαλώνουμε παιδιά και κυρίως, όταν λέμε στο σύντροφο-σύζυγο-εραστή τη σαδιστική ατάκα:"Αγάπη μου,δεν έχω διάθεση απόψε!Έχω πονοκέφαλο!"
