Σήμερα για μία ακόμη φορά δεν είχαμε σχολείο σήμερα.Είχα λίγο ελεύθερο χρόνο το πρωί και μου πρότεινε μία φίλη να πάω μαζί με'κεινην και την αδερφή της στο Πανεπιστήμιο διότι βαριόταν να'ναι με την αδερφή της.
Η συγκεκριμένη είναι λίγο "όργιο" από μόνη της και συνήθως όταν πάμε βόλτα καταλήγουμε να γινόμαστε θέαμα σε όποια καφετέρια ή χώρο είμαστε.
Περιμένοντας στην στάση λέω: "Μωρή Τόνια,κανόνισε να γίνουμε θέαμα εκεί.Στο λέω,θα σε παρατήσω και θα φύγω!"και η ίδια απαντάει: "Τι λες ρε; Πότε σε'κανα ρεζίλι; Μια χαρά ήρεμη είμαι. Εσύ ντρέπεσαι. Έλα,νταξ δεν κάνω κάτι."Λίγα λεπτά πριν φτάσει το λεωφορείο είδε να πλησιάζει μια αντροπαρέα Κυπρίων φοιτητών.
Spoiler
Τους οποίους λόγω του κυπριακού ιδιώματος που έχουν εκνευρίζεται να τους ακούει.Συγκεκριμένα,όταν θέλω να της σπάσω τα νεύρα της μιλάω Κυπριακά και επειδή μου ρίχνει και μερικούς πόντους ύψους το εκμεταλλεύεται.
Εγώ επειδή χάζευα τα παπούτσια μου δεν τους είχα προσέξει.Το λεωφορείο φτάνει και επιβιβαζόμαστε σε αυτό. Να σας πω ότι η αδερφή της καθόταν λιγάκι πιο πέρα από εμάς.Η αντροπαρέα με τους φοιτητές καθόταν ακριβώς απέναντί μας και δυστυχώς για τα νεύρα της μιλούσαν και αρκετά δυνατά. Χωρίς να χάσει λεπτό ξεκινάει η ίδια με την ίδια δυνατή φωνή να μου μιλάει στα Κυπριακά...
Σε κάποια φάση γίναμε αντιληπτές από την παρέα.Ο πιο θαρραλέος -και πιο όμορφος- πήρε το θάρρος να μας ρωτήσει αν είμαστε από την Κύπρο. Εγώ να΄χω αρχίσει να τρέμω και να γίνομαι σαν ντομάτα. Η φίλη μου- με απόλυτη ειλικρίνεια- ξεκίνησε το βαρύ (για τα δικά μου δεδομένα) τρολλ. Εννοείται μιλώντας με κυπριακή προφορά :
-"Ναι. Μην μας πείτεν ότιν είστεν από την πατρίδαν" (Τα "ν" είναι για να πάρετε ένα μικρό δείγμα για το πώς μιλούσαμε)
-"Ωωωω ναι!"
Μπήκα και΄γω στη συζήτηση" Από πού είστε;"
Ούτε που θυμάμαι από πού είναι θυμάμαι την τελευταία φράση ενός από αυτούς: "Εσείς από ποιο μέρος;"
Ε,τι να του΄λεγα; Πως τους δουλεύουμε γιατί είμαστε ηλίθιες.
Δεν πήγαινε.
Λέω:"Πάνε χρόνια που φύγαμε από την πατρίδα μας ήμασταν μικρές και δε θυμόμαστε."
Μετά σκάσαμε και αυτοί επίσης.
Και ξαφνικά χωρίς να το αντιληφτούμε είχαμε φτάσει.Η αδερφή της φίλης μου πήγε να κατέβει και'μεις βρισκόμασταν στην κοσμάρα μας κοιτώντας η μία την άλλη για το δούλεμα που είχαμε ρίξει στην παρέα.
Πετάγεται η φίλη μου έντρομη "Σόοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοφη,πού πας;" (Έτσι λένε την αδερφή της)
Τρεχάμενες και οι δύο από πίσω της την φτάσαμε.
Μόλις φτάνουμε βλέπουμε να μιλάει με'να μανάρι.
Μόλις πάμε λέει η αδερφή της "Αυτή είναι η αδερφή μου και αυτή μία φίλη της".
Τον κοιτάω εγώ καλά-καλά.Η φάτσα του λοιπόν είχε μία καταπληκτική ομοιότητα με τον κύπριο όμορφο,θαρραλέο φοιτητή.
Και ξαφνικά έντρομη φωνάζω "Τόνια μωρή σίχαμα θα σε λιώσω σαν ψώφια κατσαρίδα". Τότε μας θυμήθηκε ο φοιτητής.
"Να φανταστώ εσύ και η φίλη σου μας δουλεύατε;"απευθυνόμενος σε'μενα.
"Δεν ξέρω τι να σου πω. Βασικά μόλις ξέχασα ένα βιβλίο στο λεωφορείο. Γεια σας!"
Βούτηξα τη φίλη μου και το βάλαμε στα πόδια σαν κυνηγημένες και μπήκαμε στο 1ο λεωφορείο που είδαμε ελεύθερο μετά από λίγη ώρα. Μετά χασκογελούσαμε σαν παλαβές.
Ευτυχώς που βλέπω σπάνια την αδερφή της