John Nash
Όσο και αν δεν φαίνεται τιποτα το παράξενο σε αυτόν τον συλλόγισμο, εγώ βλέπω 2 μικρά αλλά μεγάλης σημασίας λάθη:
1) Τέτοιοι αριθμοί (0.00000...1, 9.99999...9 κ.τ.λ.) δεν είναι "κανονικοί" αριθμοί συνεπώς, δεν επιτρέπεται να χρησιμοποιηθούν σε πράξεις. Και
Αγαπητέ συμφωνώ, αλλά δεν μπορείς να βγάλεις σήμερα από τους μαθηματικούς τη στέρεη αντίληψη - πίστη ότι αυτοί είναι αριθμοί, αφού τους έχουν διδαχθεί. Θα σου απαντήσουν ότι τα μαθηματικά είναι νοητά. Αυτό που θα μπορούσε κάποιος να κάνει είναι να ζητήσει το αξίωμα που να προβλέπει την ύπαρξη μη ακέραιων αριθμών. Το ότι είναι αποτελέσματα μιας πράξης θα μας οδηγήσει στην διερεύνιση των ορισμών των πράξεων και αν μεταφέρονται επί των αριθμών σύμφωνα με τον ορισμό, αλλά κυρίως την αξιωματική στήριξη του ορισμού.
Επειδή το θέμα εδώ είναι άλλο θα ανοίξω νέο θέμα με το ερώτημα 0,99999....=1;
Νομίζω ότι θα γίνει καλή συζήτηση.
John Nash
2)τα μαθηματικά έχουν άμεση σχέση με την θεωρία του Χάους, η οποία κάπου αναφέρει πως μια απειροελάχιστη αλλαγή στην εισαγωγή των δεδομένων μπορεί (και συνήθως το κάνει) να προκαλέσει μια τεράστια αλλαγή στην εξαγωγή. Δηλαδή μπορεί η διαδικασία αυτού του συλλογισμού να είναι απόλυτα σωστή, αλλα το λάθος υπάρχει στα δεδομένα και έτσι το αποτέλεσμα αυτής της διαδικασίας είναι παράξενο.
Για να μπορέσει κάποιος πολύ εύκολα να κατανοήσει τι θέλει να πει ο John Nash λεκτικά θα πω ότι πρόκειται για τις συνέπειες μιας μικρής μεταβολής επί του συνόλου των μεταβολών. Η θεωρία της πεταλούδας, που το πέταγμα μιας πεταλούδας στην Κίνα, συνεπάγεται καταλυτικές μεταβολέςσε σχέση με το αν, αυτό δεν είχε συμβεί.
Φέρνω δύο παραδείγματα.
Αν πάρουμε μία φωτογραφία ενός δωματίου με σταθερή φωτογραφική μηχανή και στη συνέχεια μετακινήσουμε απειροελάχιστο ένα στοιχείο του συνόλου του δωματίου, η νέα φωτογραφία θα διαφέρει από την παλιά.
Αν φανταστούμε το σύμπαν και βρούμε την τεχνολογία να το ακινητοποιήσουμε προς στιγμή και να το φωτογραφίσουμε εξολοκλήρου, η απειροελάχιστη κίνηση σε ένα στατικό σύμπαν θα διαφοροποιήσει το τώρα του στατικού σύμπαντος. Θα πρόκειται για άλλο σύμπαν μορφικά και για άλλον επόμενο χρόνο. Αυτή η άποψη την οποία (προσωπικά) ασπάζομαι απόλυτα, θέλει τον χρόνο και το χώρο απόλυτες νοηματικά έννοιες και καταρρίπτει τη θεωρία της σχετικότητας. Κάθε τώρα είναι,ένας άλλος μοναδικός χρόνος σε σχέση με τον ανύπαρκτο παρελθόντα και δεν επιτρέπει εισαγωγές εννοιών όπως ο χωροχρόνος με την επίκληση της σχετικότητας του ταυτόχρονου. Πάμε όμως αλλού.
Η προβολή του απειροελάχιστου έχει τις συνέπειες της επιμήκυνσης οξείας γωνίας. Γωνία μιας μοίρας αν προεκταθεί άπειρα το άνοιγα της χωράει όλο το υπαρκτό σύμπαν. Έτσι και μία απειροελάχιστη μεταβολή (δεν είναι ανάγκη να είναι εσφαλμένη, εξάλλου καμία μεταβολή δεν είναι εσφαλμένη αλλά μόνο δραστική) έχει συνέπειες επί του συνόλου του σύμπαντος.
Αυτό όμως ανήκει σε φιλοσοφικούς στοχασμούς και όχι σε ένα κλειστό κύκλωμα συλλογισμών (υπό τη δυναστεία αναπόδεικτων προτάσεων - αξιωμάτων) όπως είναι τα μαθηματικά.
Ο John Nash, εν προκειμένω μιλάει με τρόπο που μου αρέσει (άσχετα αν σας απασχολεί ή όχι) αν και ο τρόπος αυτός δεν είναι αρεστός στους μαθηματικούς.