Δεν ξέρω για ποιο λόγο αλλά τότε που ο Χριστόδουλος ήταν στα τελευταία του εμένα με είχε πιάσει μια πώρωση να βλέπω οτιδήποτε είχε σχέση με αυτό το θέμα. Αφιερώματα, ζωντανές συνδέσεις από το Αρεταίειο, το ταξίδι του στην Αμερική...όλα τα παρακολουθούσα. Δεν έχανα εκπομπή για εκπομπή.
Πριν κανά 4 χρόνια, λοιπόν (κάπου τόσο δεν ήταν?????) ήμουν με την παρέα μου έξω για ποτάκι. Δεν θυμάμαι ποια εποχή ήταν, πάντως θυμάμαι καθόμασταν έξω. Χαλλλλλαρά, βραδάκι, κέφι, ξαστεριά, λίγο αεράκι, νησάκι, μουσικούλα....πολύ καλοί φίλοι κτλ. Για ποιο λόγο να θέλει να αφήσει κάποιος αυτήν την τόσο ωραία ατμόσφαιρα;
Σε κάποια φάση εκεί που κυλούσε όμορφα η βραδιά σηκώνομαι απότομα και φωνάζω:
-Αμάν! Τι ώρα είναι;
-Τι έγινε ρε;
-Έχει Πρετεντέρη.
-Και λοιπόν?????
-Πρέπει να φύγω. Έχει θέμα τον Χριστόδουλο.
Άντε γεια. Τα λέμε αύριο.
Και έφυγα ρε. Αν είναι δυνατόν.




Κάγκελο οι φίλοι μου.