Φίλε Δημήτρη υπάρχουν περιπτώσεις που η κατασταση δεν αντιμετωπίζεται με το λόγο αλλά χρειάζονται φαρμακα.
Σαφώς. Αλλά η αγωγή των "βαριών" ψυχασθενειών δεν είναι πάντα φαρμακευτική. Όπως είπα και πιο πάνω, για έναν τεράααααστιο αριθμό ψυχικών διαταραχών η καταλληλότερη αγωγή είναι συνδυασμός φαρμακευτικής και μη φαρμακευτικής αγωγής.
Και όπως επίσης ανέφερα πριν, η Ψυχολογία
δεν είναι επιστήμη του λόγου. Υπάρχουν πολλές πρακτικότατες μέθοδοι πέρα από την κλασσική ψυχοθεραπεία που στερεοτυπικά σκέφτονται οι περισσότεροι
Και όσο και να χει διαβάσει ο ψυχολογος και μοχθησει για την ειδικότητά του ενα παραφρονα με τα λόγια δεν θα τον κάνει καλά.
Εξαρτάται από το τι έχει ο "παράφρονας". Παράφρονας μπορεί να είναι ο σχιζοφρενής, αλλά παράφρονας μπορεί να είναι και κάποιος με ψυχαναγκαστική διαταραχή
Και σε ρωτώ αν είχες ενα παιδι (λεμε τώρα) που είχε σχιζοφρένεια, θα προτιμούσες ψυχίατρο ή ψυχολόγο. Εγώ πάντως τον πρώτο.
Μιλάς για μία πάρα πολύ συγκεκριμένη ψυχική διαταραχή με τεράστιο βιολογικό υπόβαθρο, στην οποία χορηγείται συνήθως φαρμακευτική αγωγή, όντως... Οπότε, στην συγκεκριμένη περίπτωση σαφώς και ο ψυχίατρος θα ήταν όχι μόνο χρήσιμος, αλλά απαραίτητος. Αλλά ποιος σου είπε ότι η θεραπεία για την σχιζοφρένεια είναι το χαπάκωμα και μόνο; Ενδεικτικά, η φαρμακοθεραπεία για την σχιζοφρένεια το μόνο που κάνει είναι να κρατάει το άτομο σε καταστολή (ή υπερδιέγερση, ανάλογα με τον τύπο κ τα χαρακτηριστικά της σχιζοφρένειας), και όχι να το θεραπεύει (=επαναφορά σε φάση που το άτομο να μπορεί να αυτοεξυπηρετείται κ να μην προκαλεί πρόβλημα στον ίδιο ή το περιβάλλον του).
Αλλά η σχιζοφρένεια είναι ένα
πάρα πολύ κακό παράδειγμα ψυχικής διαταραχής γιατί:
1) είναι σπανιότατη
2) δεν είναι καθόλου ενδεικτική της φύσεως και των αιτιών των ψυχικών διαταραχών στο σύνολό τους
3) ... και κατ' επέκταση καθόλου ενδεικτική των θεραπειών που χρησιμοποιούνται στην Ψυχική Υγεία
Εσύ τι θα έκανες αν το παιδί σου έπασχε από κάποια άλλη "βαριά" ψυχική διαταραχή;
Παραδείγματα
Διπολική κατάθλιψη
Παρανοειδή/Σχιζοειδή διαταραχή προσωπικότητας
Ανορεξία
Γενικευμένη Αγχώδη Διαταραχή
Ψυχαναγκαστική Διαταραχή
Αποσχιστική Διαταραχή Προσωπικότητας
κ.ο.κ.
Δεν αντιλέγω σε καμμία περίπτωση ότι τα φάρμακα ΧΡΕΙΑΖΟΝΤΑΙ! Αυτό είναι σαφές. Αλλά η πραγματικότητα (βλ.
αποτελέσματα ερευνών) είναι ότι ΑΠΑΙΤΕΙΤΑΙ κάτι πολύ περισσότερο από μια φαρμακευτική αγωγή.
Τα πάντα όμως εξαρτώνται από την διαταραχή/πρόβλημα στο οποίο αναφερόμαστε. Άλλο είναι να έχεις πρόβλημα με τη σύζυγό σου κ τα παιδιά σου κ δεν μπορείτε να επικοινωνήσετε (εδώ ο ψυχίατρος σπάνια θα χρειαστεί), άλλο να μιλάμε για εστιασμένο άγχος πριν από κάποιο σημαντικό γεγονός (όπου κάποια αγχολιτικά φάρμακα θα κάνουν την δουλειά) και άλλο για χρόνια κατάθλιψη (όπου αν δεν συνεργαστούν οι δύο, ο ασθενής είναι χαμένος από χέρι).
Υ.Γ. Γιατί όταν μιλάμε για "βαριές" ψυχικές ασθένειες, το πρώτο πράγμα που μας έρχεται στο μυαλό είναι οι "τρελοί σχιζοφρενείς" που δεν ξέρουν τι τους γίνεται/χτυπούν κόσμο κτλ (κάτι που είναι μύθος για τους σχιζοφρενείς) και όχι κάποια από τις άλλες δεκάδες πολύ σοβαρές διαταραχές;
