Καλησπέρα!
Δε ξέρω βασικά από που να ξεκινήσω, γιατί πολύ απλά, σε νιώθω τόοοσο πολύ!...
Λοιπόν, θα τα πάρω ανάποδα. Επειδή ο αυτοτραυματισμός συχνά είναι ενδεχόμενο σύμπτωμα του συνδρόμου μου( Σύνδρομο Asperger) , έχω έρθει και εγώ αντιμέτωπη μαζί του (σε αρχικά στάδια βέβαια, κυρίως δημιουργία αμυχών στο πρόσωπο ή και στα πόδια με τη χρήση των χεριών μου) , γνωρίζω από πρώτο χέρι τη σημαντικότητα του και τις επιπτώσεις του. Πρέπει να επισκεφθείς κάποιον καλό ψυχίατρο. Αλλά σχετικά με αυτό θα σου στείλω αργότερα προσωπικό μήνυμα, εάν το επιθυμείς και εσύ βέβαια.
Είχα να αυτοτραυματιστώ ένα χρόνο τώρα( η ψυχοθεραπεία κάνει θαύματα σε κάθε δυσκολία μου ή σύμπτωμα- από άγχος, εμμονές, αγοραφοβία, ιδεοληψίες έως και την πιο ενδόμυχη δυσκολία που με βασανίζει), ώσπου προχτές από υπερβολικό άγχος και πίεση έχασα τον αυτοέλεγχο μου,και δημιούργησα κάποιες πληγές στο πρόσωπό μου. Μία από αυτές έγινε εμμονικά το αντικείμενο ενασχόλησής μου για μία μέρα ώσπου έφτασα σήμερα το πρωί να ξυπνήσω με πρήξιμο στο μάγουλο και πύον στην τραυματισμένη περιοχή. Πήγα στο δερματολόγο μου. Προκάλεσα σταφυλόκοκκο σε εκείνο το σημείο και έτσι μου έδωσε Fucidin, κρέμα και χάπι...
Τέλος πάντων, αύριο θα ενημερώσω και τη ψυχίατρό μου.
Atarax έπαιρνα παλαιότερα,αλλά κυρίως λόγω υπερβολικής ...αϋπνίας στις Πανελλήνιες. (μου το είχε δώσει ο παθολόγος μου. Δεν είχα επισκεφθεί τότε ακόμα την παιδοψυχίατρό μου και δεν γνώριζα ότι όλα ήταν συμπτώματα υπερβολικού και παθολογικού άγχους που πήγαζε από το σύνδρομο.)
Τέλος πάντων, μου είναι δύσκολο αυτή τη στιγμή να συντάξω τις σκέψεις μου ορθώς (είμαι ολίγον τι αγχωμένη από το ποστ σου).
