Ξαναλέω ό,τι είπα παραπάνω (η επανάληψη κλπ) αλλά με προσθήκες.
Οι σχέσεις από απόσταση είναι μια χαρά όταν υπάρχει ένα χρονοδιάγραμμα. Όταν δηλαδή συμφωνείς με τον άλλο ότι θα είστε από απόσταση μέχρι τότε και μετά θα είστε μαζί. Το "από απόσταση και βλέπουμε", ειδικά για αποστάσεις Ευρώπη-Αμερική, σημαίνει πρακτικά ότι η σχέση θα φθίνει μέχρι να λήξει. Κι ακόμα κι αν δε γίνει έτσι, κι αν κρατήσει η σχέση, πρώτον θα είναι μια σχέση λειψή (απόσταση γαρ) και θα παραμένει λειψή για απροσδιόριστο χρονικό διάγραμμα. Δηλαδή οκ, αγαπιέστε τρελά και είστε οκ από μακριά ακόμα και για 1, 2, 3 χρόνια. Μετά; Υπάρχει κάποιο σχέδιο να είστε μαζί ή συνέχεια απόσταση; Δηλαδή κάπου μπαίνει και η αναγκαστική ερώτηση "πού πάμε σ' αυτή τη σχέση".
Όσο για το "καλά είναι εκεί αλλά γιατί να μην πάει κάπου ακόμα καλύτερα", δε διαφωνώ καθόλου. Αν δεν ήμουν σε σχέση θα σκεφτόμουν ακριβώς έτσι. Αλλά εφόσον αποφασίσω ότι με αυτόν τον άνθρωπο θέλω να ζήσω "για πάντα", τότε φυσικά και θα βάλω αυτόν τον παράγοντα στις αποφάσεις μου. Δε θα παρατήσω τη δουλειά μου, δε θα παρατήσω τις σπουδές μου, δε θα αφήσω τη ζωή μου και "τον εαυτό μου" να ετεροκαθοριστούν, όμως εάν θέλω να κρατήσω μια σχέση, τότε θα σκεφτώ πώς θα γίνει να την κρατήσω. Φυσικά είναι πλήρως αποδεκτή και η άποψη ότι δε θέλω να κρατήσω τη σχέση, πάμε από απόσταση και ό,τι γίνει. Δεν το κατακρίνω καθόλου, είναι φυσιολογική απόφαση. Όμως λέω ότι ΕΑΝ κάποιος αποφασίσει ότι θέλει να δοκιμάσει να αποφύγει το "σχέση από απόσταση" και θέλει να κάνει κάποιες αλλαγές στη ζωή του επιτρέποντας στη σχέση του να ακολουθήσει, τότε γιατί να μην το κάνει;
Για τη σύγκριση Βρετανικών και Αμερικάνικων πανεπιστημίων δε διαφωνώ αλλά ούτε και συμφωνώ για το μετά, τα επαγγελματικά. Πιστεύω ακράδαντα ότι είναι όλα θέμα συγκυριών και πορείας γενικής. Η χώρα δε θα σε καθορίσει. Τα Αμερικάνικα πανεπιστήμια έχουν μια νεφελώδη αίγλη και ένα απροσδιόριστο "άλλο Αμερική κι άλλο Ευρώπη". Εγώ προσωπικά δε θα επέλεγα Αμερική, είναι υπερβολικά μακριά για μένα και είναι μια χώρα που δε γνωρίζω. Και, σα γριά που επηρεάζεται απ' όσα βλέπει στην τηλεόραση, δεν αντέχω αυτό το πράγμα με τα διάφορα Πανεπιστήμια και Κολλέγια και σχολεία όπου μπαίνει ο κάθε τρελός και τους γαζώνει. Είμαι φοβιτσιάρης άνθρωπος γενικά, το παραδέχομαι, και η απόσταση της Αμερικής και η ιδιαιτερότητά της σε κάποια πράγματα με απωθεί. Γριά mode off και συνεχίζω φυσιολογικά. Επίσης διδακτορικό στην Αμερική δε θα έκανα επειδή κρατάει 6-7 χρόνια. Δεν έχω τη διάθεση να σπουδάζω άλλα 6 χρόνια σε καμία περίπτωση. Σκέψου ότι έχω συναδέλφους που έφυγαν απ' τον Καναδά και ήρθαν να κάνουν εδώ PhD (και συνεχίζουν με post doc τώρα) γιατί δεν ήθελαν να φάνε τόσα χρόνια σπουδάζοντας.
Για το funding των μαστερς που λες έχεις δίκιο, δεν υπάρχουν πολλές χρηματοδοτήσεις για τα μαστερ (ελάχιστες). Μπορείς όμως να κάνεις απευθείας διδακτορικό (που έχεις funding), οι περισσότεροι στον κλάδο μου αυτό κάνουν. Αυτό βέβαια είναι προσωπικό θέμα. Επίσης, υπάρχουν υποτροφίες για τα μαστερ που σου καλύπτουν έστω τα δίδακτρα. Γενικώς ψιλοϋπάρχουν επιλογές αν και είναι δύσκολες. Προσωπική γνώμη ότι θα έκανα μάστερ και θα πλήρωνα τα δίδακτρα, αν είχα τα χρήματα. Δε θα διάλεγα Αμερική για να έχω funding. Η ακρίβεια της Αμερικής και τα εισιτήρια/νοίκια και το ότι ουσιαστικά λες αντίο σε γονείς/φίλους (στα 2 χρόνια του μαστερ πόσες φορές θα τους δεις με τόσα λεφτά στα εισιτήρια; ), εμένα θα με έσπρωχναν στο να μείνω στην Ευρώπη. Γιατί οκ να έχεις funding (δεν ξέρω πόσα λεφτά είναι) στην Αμερική για το μαστερ σου, αλλά θα σου φτάνουν να ζήσεις ανθρώπινα ή θα μένεις σε ένα σπίτι με άλλα 8 άτομα και θα περπατάς αντί να παίρνεις μετρό γιατί δε σου φτάνουν τα λεφτά; Δεν έχω ιδέα από funding Αμερικάνικων πανεπιστημίων σε σχέση με το πόσο ακριβή/φτηνή είναι η ζωή εκεί, δε γνωρίζω καθόλου.
Τέλος πάντων, προσωπική επιλογή είναι. Θα μπορούσαν επίσης να πάνε Αγγλία, να είναι μαζί, να τελειώσουν και μετά να πάνε όπου είναι καλύτερα και για τους δύο, αν θέλουν να είναι μαζί ακόμα. Θα μπορούσαν να χωριστούν τώρα, ο ένας εδώ και ο άλλος εκεί, και να δουν πώς θα πάει. Δική τους είναι η επιλογή για ό,τι κι αν αποφασίσουν. Απλά δε μου αρέσει η απαξίωση μιας σχέσης χρόνων με τη λογική "ε κι αν χωρίστε, θα βρείτε άλλον - η καριέρα πάνω απ' όλα". Πρέπει να δεχτείτε (δε μιλάω σε κάποιον συγκεκριμένα, μιλάω γενικά) ότι ενίοτε δε θέλουμε να χωρίσουμε και να βρούμε άλλον, θέλουμε να δούμε πώς θα γίνει να μη βλάψουμε τα επαγγελματικά μας αλλά να είμαστε με τον άλλον γιατί αυτόν θέλουμε, τι να κάνουμε. Αν θέλαμε άλλον, θα είχαμε άλλον. Επίσης όχι, δεν είναι η καριέρα πάνω από ΟΛΑ για κάποιους ανθρώπους. Κάποιοι από μας δε θα πατούσαμε επί πτωμάτων, δε θα παρατούσαμε φίλους και συντρόφους, δε θα γινόμασταν ερημίτες μέχρι να εξελιχθούμε επαγγελματικά, δε θα δουλεύαμε Σαββατοκύριακα μέχρι τα μεσάνυχτα, δε θα ξεχνούσαμε όλα τα υπόλοιπα πράγματα που μας κάνουν ευτυχισμένους για να γίνουμε καθηγητές μια ώρα αρχίτερα.
Αυτό δε θεωρώ ότι πρέπει να είναι η στάση όλων των ανθρώπων, κάποιοι είναι πιο ανταγωνιστικοί, πιο επίμονοι, πιο ψυχροί, πιο υπολογιστικοί, πιο πιο πιο. Εγώ πχ προσωπικά δεν είμαι έτσι. Θα δουλέψω 10 ώρες τη μέρα, θα δουλέψω Σαββατοκύριακα, όμως παράλληλα όταν μια συνάδελφος χρειάζεται βοήθεια επειδή θα χάσει μια προθεσμία, δε θα πω "πωπω ελπίζω να τα καταφέρεις, τώρα πάω να συνεχίσω". Θα παρατήσω τη δουλειά μου για μια ολόκληρη μέρα και θα κόψω τον κώλο μου να τη βοηθήσω να προλάβει. Αν μου πει η supervisor μου "θέλω βοήθεια εκεί", δε θα πω "θα πληρωθώ;". Θα πω με τη μία "φυσικά", κι ας σημαίνει ότι θα πρέπει να πάω και Σάββατο στη σχολή για να αναπληρώσω το χρόνο που έχασα. Όταν προσπαθώ να αποφασίσω τι θα κάνουμε με το φίλο μου, δε θα πω "κοίτα εγώ funding βρήκα, θα έρχομαι να σε βλέπω, άστο μην έρχεσαι γιατί αν δε βρεις δουλειά θα με τραβάς πίσω και θα με αποσπάς απ' τη δουλειά μου, θα με αγχώνεις και θα ζοριζόμαστε οικονομικά". Τέλος πάντων, προσωπικές επιλογές όλα. Για μένα, όσο κι αν αγαπώ την επιστήμη, κι όσο κι αν δεν ξέρω να κάνω τίποτε άλλο απ' το να είμαι στο Πανεπιστήμιο (πράγμα τρομαχτικό καθώς είμαι παντελώς ανίδεη από το πώς είναι να δουλεύεις στον πραγματικό κόσμο κι όχι στη φούσκα του πανεπιστημίου) απλά δεν είναι στη φύση μου να αποκόψω τα πάντα από πάνω μου για να "πετύχω". Θα κάνω συμβιβασμούς και θα κρατήσω μαζί μου ό,τι θεωρώ πολύτιμο. Κι αν αυτό σημαίνει ότι δε θα μπορέσω να σπουδάσω στο δείνα κορυφαίο πανεπιστήμιο αλλά ότι μπορώ να σπουδάσω στο τάδε εξαιρετικά αξιόλογο πανεπιστήμιο, θα το κάνω χωρίς δεύτερη σκέψη και χωρίς να νιώσω ότι έχασα τίποτα. Το κρίμα και το λάθος θα ήταν να πω "άστα όλα, παράτα την καριέρα και κάτσε Ελλάδα να δουλέψεις σε φροντιστήριο ή να κάνεις ιδιαίτερα". Δεν υπήρχε περίπτωση να το κάνω όμως, ούτε μία στο εκατομμύριο.
Άλλωστε δε γίνεσαι "επιτυχημένος" ακολουθώντας συνταγή και βήματα, εσύ φτιάχνεις την επιτυχία σου και τη ζωή σου. Μπορεί να μην κάνεις μάστερ στο ΜΙΤ, αλλά πχ στο Νιουκασλ όπου θα ξεκινήσεις καλή δουλειά, θα συνεχίσεις και θα πας όπου ο εαυτός σου σε πάει και όπου οι δυνατότητές σου και η τύχη σε οδηγήσουν. Η επιτυχία και η εξέλιξη είναι χρονοβόρα πράγματα και δεν περιορίζονται στο δίπτυχο "τάδε χώρα VS δείνα χώρα", "δέκατο πανεπιστήμιο στον κόσμο VS δέκατο πέμπτο πανεπιστήμιο στον κόσμο".
Πλατείασα, ελπίζω να έγραψα έστω και μια γραμμή με ουσία.
edit: Ξέχασα. Ίσως να έχει να κάνει με τον κλάδο, αλλά ποτέ δεν έχω ακούσει το "US experience" να έχει πιο μεγάλη βαρύτητα απ' το ευρωπαϊκό. Τα προσόντα θα παίξουν τον κυρίαρχο ρόλο και όχι η προέλευσή τους. Κι ανάποδα αν το δεις, επειδή το πώς θα βρεις μια δουλειά και θα ξεχωρίσεις είναι παράγοντας τύχης κατά πολύ, ποιος σου λέει ότι όταν ψάχνεις μια δουλειά στην Αυστρία πχ θα ξεχωρίσεις ως απόφοιτος Αμερικάνικου πανεπιστημίου και όχι Ελβετικού, Γερμανικού, Αυστριακού, Αγγλικού; Όπως και να 'χει, πιστεύω ότι εάν έχεις κάνει καλές σπουδές, ανεξάρτητα πού τις έχεις κάνει, θα βρεις καλή δουλειά (για εξωτερικό μιλάμε πάντα, δυστυχώς - όχι για Ελλάδα). Οι φίλοι σου δε νομίζω ότι είναι άνεργοι επειδή δεν έχουν δυνατά χαρτιά, αλλά επειδή υπάρχει ανεργία 44% στους νέους και 26% γενικώς.
Σε μια δουλειά θα γουστάρουν πολύ υποψηφίους από Αμερικάνικα Πανεπιστήμια γιατί θα θέλουν να χτίσουν συνεργασίες με Αμερική, και τα ευρωπαϊκά πτυχία θα τα βλέπουν ως συνηθισμένα, σε άλλη δουλειά θα προτιμούν από Αγγλικά πανεπιστήμια γιατί θα έχουν ήδη επιτυχημένη συνεργασία μαζί τους. Σε άλλη δουλειά θα σε κυνηγάνε αν πεις "τέλειωσα το Imperial College London", σε άλλη αν πεις "ήρθα απ' την Αμερική" δε θα σε προτιμάνε γιατί θα θεωρούν ότι έχεις διαφορετικό training και θα χρονοτριβήσουν μαθαίνοντάς σου τα αγγλικά συστήματα. Γενικώς δεν υπάρχει συνταγή.
