Για να γίνω φίλος με κάποιον δεν με ενδιαφέρει από που προέρχεται, αλλά τι άνθρωπος είναι. Η προέλευση μιας φιλίας είναι η αφορμή. Μπορεί να είναι το γυμναστήριο, ένα χόμπι, η παραλία, ο στρατός, το μπαράκι, μια κοινή παρέα...ή/και το διαδίκτυο. Οπότε η απάντηση είναι σαφέστατα ναι, αρκεί όμως να υπάρξει και γνωριμία πρόσωπο με πρόσωπο ώστε η "οιονεί" συναναστροφή να μπορεί να εξελιχθεί σε φιλία με σάρκα και οστά.
Από εκεί και πέρα, πραγματικά δεν καταλαβαίνω τους ανθρώπους που διαχωρίζουν τις γνωριμίες σε εντός και εκτός διαδικτύου, λες και αυτοί που συχνάζουν στους διάφορους ιστότοπους κοινωνικής δικτύωσης αποτελούν μια ξεχωριστή κάστα ανθρώπων που είναι αποκομμένοι από την πραγματική ζωή και ζουν σε ένα εικονικό περιβάλλον, όπου εκτίουν κάποιο είδος πειθαρχικής ποινής (π.χ εκτεταμένη ανάρτηση μηνυμάτων μεταμέλειας για ασεβείς πράξεις στην πραγματική ζωή). Μια τέτοια συμπεριφορά μπορεί να είναι, εν μέρη, κατανοητή από όσους δεν έχουν ξεκάθαρη εικόνα του διαδικτύου, αλλά είναι παντελώς ακατανόητη όταν προέρχεται από άτομα που συνεχίζουν να συμμετέχουν σε τέτοιες κοινότητες. (νομίζω ότι αφορά περισσότερο στις γενιές άνω των τριάντα, παρά στις νεότερες ηλικίες που είναι πιο εξοικειωμένες με τους καινούργιους τρόπους επικοινωνίας).
Κατά τα άλλα περί ορέξεως κολοκυθόπιτα, γλυκιά ή αλμυρή, προσωπικά αρέσκομαι στους κολοκυθοανθούς με γέμιση τυριών.
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 11 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.
