Ότι οι ΗΠΑ ήταν πιο πλούσια χώρα και με μεγαλύτερο ρυθμό ανάπτυξης τότε, είναι γεγονός. Όπως επίσης γεγονός είναι και αυτό που λες, πως σήμερα αποτελούν ένα "welfare state". Πως φτάσαμε από την κρατικά μινιμαλιστική Αμερική του 19ου αιώνα στην σοσιαλιστική Αμερική του σήμερα είναι μια πολύ καλή ερώτηση, που δύσκολα απαντιέται όμως. Έχει να κάνει κυρίως με το γεγονός της φύσης της κρατικής εξουσίας (και κάθε μορφής εξουσίας), η οποία όταν συνδυάζετε με την έμφυτη τάση του ανθρώπου να θέλει συνεχώς περισσότερα, τείνει συνεχώς να αυξάνεται όσο περισσότερο μπορεί. Αν πρέπει να μας μείνει κάτι μελετώντας την θεωρεία του καπιταλισμού είναι πως ο άνθρωπος πάντα λειτουργεί με βάση το προσωπικό συμφέρον. Αυτό κάνουν και οι πολιτικοί, πρώτα βάζουν το προσωπικό τους συμφέρον, δηλαδή την πολιτική τους καριέρα και τις προσωπικές τους φιλοδοξίες και μετά το "κοινό καλό". Έτσι όταν ένας πολιτικός έχει την ευκαιρία να καλοπιάσει τον κόσμο χωρίς τα αρνητικά αποτελέσματα αυτού του καλοπιάσματος να είναι εμφανή, θα το κάνει. Αυτός είναι και ο λόγος που το welfare state αυξάνεται συνεχώς. Μοιράζεις λεφτά στον κόσμο που έχει ψήφο, τα οποία τα χρεώνεις στα αγέννητα παιδιά (είτε μέσω national dept ή πληθορισμού) τα οποία δεν έχουν ψήφο
. Ο μέσος ψηφοφόρος βλέπει μονάχα το τώρα και όχι το μετά, γιατί για να δεις το μετά χρειάζεται κάποιου επιπέδου οικονομική παιδεία και όλα είναι μέλι γάλα. Ένας πολύ απλός και αποτελεσματικός τρόπος να προωθήσεις την πολιτική σου καριέρα εις βάρος των μελλοντικών ψηφοφόρων. Και φυσικά αυτό το πράγμα μπορεί μόνο να επεκτείνεται, καθώς όταν εθίζεις τον κόσμο σε κρατικές παροχές είναι πολιτική αυτοκτονία να πεις τα κόβω όλα γιατί υποθηκεύουμε το μέλλον των παιδιών μας (το εθνικό χρέος και ο κρατικός πληθωρισμός btw είναι ότι πιο φασιστικό μπορείς να κάνεις καθώς το θύμα δεν έχει γεννηθεί καν). Το τελευταίο ανάχωμα σε αυτή την κρατική επέκταση ήταν το χρυσάφι σαν νόμισμα, το οποίο δεν μπορούσε να πληθοριστεί ή να δημιουργηθεί από το πουθενά και έτσι όταν κάποιος πολιτικός ήθελε να δώσε χρήμα στο λαό έπρεπε να αυξήσει τους φόρους, ή να μειώσει εμφανώς την αξία του νομίσματος σε σχέση με το χρυσό, κάτι που ο κόσμος μπορούσε να αξιολογήσει άμεσα και δεν περπατούσε και τόσο πολύ. Αλλά όπως ήταν φυσικό και το εμπόδιο αυτό ξεπεράστηκε.
Η μάχη όμως δεν έχει χαθεί. Με την εμφάνιση των κρυπτονομισμάτων, όπως το bitcoin, η αγορά πλέον έχει άλλες διεξόδους και σύντομα οι μόνοι που θα συνδιαλέγονται σε κλασσικά νομίσματα όπως το δολάριο ή το ευρώ θα είναι οι τάξεις των ανθρώπων του welfare state. Και ξέρεις τι γίνεται όταν όλοι όσοι παράγουν στην χώρα σταματήσουν πια να είναι νομισματικά αιχμάλωτοι της κυβέρνησης, bye bye welfare state.
Αυτό που περιγράφεις είναι άλλο ένα ωραίο κοινωνικό fallacy, που αποτέλεσε την κερκόπορτα της επέκτασης του κράτους. Σε γενικές γραμμές, έχεις δύο τρόπους για να εφαρμόσεις του κανόνες σε μια κοινωνία, ο πρώτος είναι μέσω της κρατικής βίας, δηλαδή με την αστυνομία και τα δικαστήρια, ενώ ο δεύτερος είναι μέσω του κοινωνικού εξοστρακισμού, αυτό που αποκαλείς "δαχτυλοδείξιμο". Ο πρώτος τρόπος έχει το πλεονέκτημα πως είναι αρκετά ευέλικτος και ευπροσάρμοστος, καθώς το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να περάσεις τον νόμο που θέλεις και αυτομάτως ισχύει. Φυσικά έχει το μειονέκτημα πως επεκτείνει την κρατική εξουσία και είναι εύκολα εξαγοράσιμος. Ο δεύτερος τρόπος δεν έχει αυτά τα μειονεκτήματα, αφού είναι peer to peer, δεν εξαρτάται δηλαδή από μια κεντρική αρχή, αλλά από την ίδια την κοινότητα. Τα μειονεκτήματά του είναι πως είναι σχετικά αργός, καθώς για να περάσεις νέους κανόνες πρέπει να πείσεις το κοινωνικό σύνολο να τους αποδεχθεί.
Πριν το 60 σε γενικές γραμμές ο δεύτερος τρόπος εφαρμογής ήταν αρκετά διαδεδομένος. Πέραν από τους κρατικούς νόμους, κάθε πόλη ή χωριό για παράδειγμα είχε δικούς του άγραφους νόμους, που πηγάζανε από την κουλτούρα, τη θρησκεία κτλ του κάθε μέρους, με μεγάλη φυσικά ποικιλομορφία. Το καλό με αυτόν τον τρόπο εφαρμογής είναι πως διατηρεί τις κοινωνίες συμπαγείς και δεν δίνει αφορμή για επέκταση του κράτος. Το πρόβλημα τώρα δημιουργήθηκε μετά το 60 με το τεράστιο shift που υπήρξε προς τον κοινωνικό φιλελευθερισμό. Έτσι εμφανίστηκε η κοινωνική εξίσωση των μαύρων, που μέχρι τότε θεωρούνταν πολίτες δεύτερης κατηγορίας, η κοινωνική εξίσωση των ομοφυλοφίλων, η ηθική απελευθέρωση των γυναικών και πολλά άλλα. Όμως αυτό το κίνημα έγινε σε πολύ μικρό χρόνο και δεν συμβάδιζε με τον κοινωνικό τρόπο εφαρμογής. Για παράδειγμα αν είχες ένα χωριό ρατσιστών όπου ζούσαν μερικοί μαύροι, αυτοί θα συνέχιζαν να είναι πολίτες δεύτερης κατηγορίας, ασχέτως με το τι λένε οι χίπηδες στη Νέα Υόρκη.
Και φυσικά αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να αμφισβητηθεί το μοντέλο του κοινωνικού εξοστρακισμού και να αναλάβει το κράτος. Έτσι πλέον ήταν παράνομο να αρνείσαι στους μαύρους θέση στο λεωφορείο, τόσο στη Νέα Υόρκη, όσο και στο μικρότερο χωριό του Τέξας. Και ο κόσμος πανηγύριζε την νίκη του κοινωνικού φιλελευθερισμού και την νέα εποχή της ισότητας και αδελφοσύνης που ξημέρωνε. Αλλά φυσικά ο διάβολος κρύβεται πάντα στις λεπτομέρειες.
Διότι πλέον, παρόλο που ο αρχικός στόχος επετεύχθη, εξισώθηκαν δηλαδή κοινωνικά οι μαύροι, οι γκέι, οι γυναίκες (ένας ευγενής σκοπός από μόνος του) κανείς δεν έκανε την απλή ερώτηση, at what cost? Το κόστος ήταν η αποδόμηση όλου του συστήματος του κοινωνικού εξοστρακισμού και η αντικατάστασή του από την κρατική επιβολή. Και ενώ βραχυπρόθεσμα όλα ήταν ωραία, καθώς με ένα νόμο, εν μία νυκτί οι μαύροι είχαν θέση στο λεωφορείο και οι γυναίκες ψήφο, μακροπρόθεσμα η ελίτ απέκτησε ένα πανίσχυρο όπλο, να κατασκευάζει ότι νόμους εξυπηρετούν τα συμφέροντά της, με πρόσχημα την προστασία μιας κοινωνικά ασθενούς ομάδας. Fast forward, μερικά χρόνια, και έχουμε το welfare state, το πόλεμο στα ναρκωτικά, no child left behind, obamacare, medicaid κτλ κτλ κτλ. Όλα κρατικά προγράμματα, με πρόσχημα την ενίσχυση μιας κοινωνικά ασθενούς ομάδας, τα οποία αν τα κρίνουμε με κριτήριο το πόσο καλά πέτυχαν το στόχο τους, ήταν όλα παταγώδεις αποτυχίες, των οποίων όμως ο πραγματικός στόχος ήταν φυσικά η προώθηση της καριέρας κάποιων πολιτικών, η εξυπηρέτηση των συμφερόντων κάποιων lobby και φυσικά η περεταίρω επέκταση και ισχυροποίηση της κρατικής εξουσίας.
