Καλά στη πράξη ελάχιστοι μπορούν να κουβαλήσουν στη πλάτη τους κάποιον άλλο. Αλλά μια χαρά αποδοτικό θα ήταν να πιάσουν και οι γυναίκες όπλο και να χειριστούν οχήματα.
Το θέμα είναι ότι η μείωση των ικανοτήτων και των αντοχών της γυναίκας, δεν δημιουργεί μια θετικής έννοιας και αντίληψης "γυναικοκεντρική" κοινωνία.
Η φυγοπονία είναι χαρακτηριστικό - μια χαρά και των - αντρών και των γυναικών.
Όταν παρέχεις ασφάλεια σε κάποιον (από σωματική μέχρι οικονομική, είτε είσαι άνθρωπος είτε το ίδιο το κράτος), είτε επειδή όντως είναι αδύναμος είτε επειδή εσύ την έχεις δει δυνατός και με καθήκον να τον προστατέψεις, αυτός στη πλειοψηφία τον περιπτώσεων, θα τη δεχτεί.
Κατά αυτόν τον τρόπο, καμία γυναίκα δε θα φωνάξει "καταργήστε μου το επίδομα μητρότητας, με προσβάλλει και επιθυμώ ίση αντιμετώπιση με τους άντρες!", γιατί είναι μια θετική συνιστώσα στην επιβίωση και το βόλεμα και δεν αποτελεί υποχρέωση.
Θα ήταν πιο λογικό αντ' αυτού να ζητήσει ο άντρας σχετική αντιμετώπιση, αντί να καταργηθεί η αντιμετώπιση της γυναίκας.
Όπως άλλωστε και γίνονται μάχες στο να καταργηθεί η υποχρεωτική στράτευση των αντρών, γιατί αυτή αποτελεί υποχρέωση (άρα κάτι αρνητικό και ξεβολευτικό).
Και, μιας που είχα κάποτε μια επαφή με τον στρατό, γίνεται Ο ΧΑΜΟΣ από τους άντρες για να αποφύγουν τη στράτευση (τι προσπαθούν να το παίξουν ψυχασθενείς, τι πάνε και φοιτάνε σε σχολές που δεν θα πατήσουν ποτέ για την αναβολή σπουδών κ.α.).
Και σε αυτό λοιπόν, η λύση που προσδοκάται δεν είναι να στρατευτούν υποχρεωτικά και οι γυναίκες, αλλά να καταργηθεί γενικώς η υποχρέωση.
Δεν έγιναν ξαφνικά "μαλθακοί" οι άντρες, πάντα το ίδιο ευαίσθητοι ήταν. Και σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να αρθρωθεί κανόνας "οι άντρες
επιθυμούν και το νιώθουν στη φύση τους να στρατευτούν για να προστατέψουν το έδαφός τους, τη γυναίκα τους, το παιδί τους ή το σκύλο τους ξέρω γω). Αν ισχύει κάτι τέτοιο, τότε γελάω τρανταχτά για τους άντρες που έχω συναντήσει στη μέχρι τώρα ζωή μου.
Η ίδια λογική ισχύει και στον μύθο της χειρονακτικής εργασίας, που συμφωνώ, και σε όλα τα άλλα που το συμπέρασμα λοιπόν είναι ότι και οι γυναίκες μπορούν να τα καταφέρουν μια χαρά.
Και στο χωράφι να πάνε, και στη κολώνα της ΔΕΗ να ανέβουν. Και συνεπώς, να εξελιχθούν το ίδιο με έναν άντρα, όταν δεν τους παρέχεις ασφάλεια και υποστήριξη (που ο καθένας θα τη δεχόταν).
Η εξέλιξη απαιτεί θυσίες και κόπο. Όταν λοιπόν
υποχρεώνεις έναν άνθρωπο να κοπιάσει και να δράσει, μπορεί να οδηγηθεί σε κάτι καλύτερο (εξέλιξη). Όταν του τα παρέχεις όλα στο χέρι, γίνεται το αντίθετο.
Θα το πω όμως, ότι δεν έχω γνωρίσει και κανέναν άντρα που να τον ενδιαφέρει να πάει στο χωράφι να τον φάει ο ήλιος, ή να πάει στην οικοδομή.
Και οι άντρες θέσεις γραφείου ή δουλειές με τον λιγότερο κόπο και μακριά από χώματα, ψάχνουν.
Άλλο που στην πραγματικότητα, η ανάγκη (και όχι η επιθυμία ή οι ικανότητες) τους οδηγούν σε πιο σκληρές δουλειές.
Η γενικότερη θεωρία δεν είναι η παραγωγή πόρων από τους άντρες για να τους απολαύσουν οι γυναίκες, αλλά για να τους απολαύσει η γυναίκα και το παιδί (οικογένεια).
Τη σήμερον ημέρα, που δεν είμαστε και στην εποχή του λίθου, οι άντρες επιθυμούν, όπως και οι γυναίκες, να παράγουν και να βγάζουν χρήματα με στόχο τη δική τους, προσωπική ευχαρίστηση και τη διάθεση των χρημάτων για την ικανοποίηση των δικών τους αναγκών και επιθυμιών.
Αναρωτιέμαι βέβαια, σε τι φάση θα βρισκόμασταν αν δεν υπήρχε το φεμινιστικό κίνημα.