Τι θα πεις ακριβώς "δε γουστάρω μια επιχείρηση"; εγώ μίλησα πολύ συγκεκριμένα.
Το κατά πόσο μια επιχείρηση πουλά χάλια προϊόντα είναι μόνο μια παράμετρος του προβλήματος. Μια επιχείρηση έχει πολλούς τρόπους με τους οποίους αλληλεπιδρά με την κοινωνία. Ένας πολύ σημαντικός τρόπος είναι οι εργασιακές συνθήκες που επιβάλλει. Αν λοιπόν εγώ ξεκινήσω ως επιχείρηση με 10 υπαλλήλους και τους κακομεταχειρίζομαι είμαι μια σταγόνα στον ωκεανό όπως είπαμε, δική τους επιλογή φαινομενικά, no harm done. Αν όμως δεν είμαι η μόνη πλέον, αλλά έχω συντελέσει με τον τρόπο μου σε ένα τεράστιο κύμα εξάπλωσης των δικών μου πρακτικών θες είτε λόγω απόδοσης κερδών είτε λόγω παθητικής αποδοχής του κόσμου σε μία νέα πραγματικότητα, αν ως αποτέλεσμα η μισή Ελλάδα όπως λες φτάσει λειτουργεί έτσι, είτε αυτό θα λέγεται απλήρωτες υπερωρίες, είτε ανασφάλιστη εργασία τότε έχουμε νέα standards πλέον. Κι ακόμη κι αν ατομικά εγώ σαν νέος εργαζόμενος δεν έχω καμία όρεξη να τα ενστερνιστώ, όταν αύριο θα πάω σε μια εταιρεία να διαπραγματευτώ αυτή τη θέση μου, εκείνοι θα επικαλεστούν αυτήν την τάση για να αποκτήσουν κάποιο πλεονέκτημα πάνω σε αυτή τη διμερή, αβίαστη κατά τα άλλα συμφωνία. Άρα με τον ένα ή τον άλλο τρόπο και εγώ έχω επηρεαστεί και ο εργοδότης μου.
Με τον ίδιο τρόπο λειτουργεί η αγορά και για τους καταναλωτές. Ας πιάσουμε το ιδεατο σενάριο όπου μια εταιρεία αρχίζει και αυξάνει τα κέρδη της πουλώντας κατσικίσιο γάλα. Αρχικά εγώ ατομικά σαν καταναλωτής δεν επηρεάζομαι. Αν όμως σταδιακά, λόγω αιτιών που ανέφερα παραπάνω, η εταιρεία καταφέρει να επικρατήσει πουλώντας κατσικίσιο γάλα και ο κόσμος την προτιμήσει για αυτό, το σκηνικό αλλάζει. Σιγά σιγά θα καθιερωθεί σαν πρακτική αυτο το προϊόν και θα σχηματιστεί έτσι ένα νέο καταναλωτικό ρεύμα. Σαν αποτέλεσμα λοιπόν, αργά ή γρήγορα ανταγωνιστικές εταιρείες θα κληθούν να συμβαδισουν με τα νέα δεδομένα και να αρχίσουν κι εκείνες να πουλάνε περισσότερο κατσικίσιο γάλα το οποίο ο κόσμος προτιμά πλέον, παραμελώντας έτσι το αγελαδινό γάλα. Και φτάνουμε έτσι σιγά σιγά σε εσένα, όπου σαν ελεύθερος και ανεξάρτητος καταναλωτής δεν αγοράζεις αυτό το γάλα, γιατί σου αρέσει το αγελαδινό, όπως πάντα και περιμένεις πως δεν πρόκειται να επηρεαστείς βίαια από επιλογές αλλωνών. Θα πας λοιπόν μια μέρα στο super market και θα δεις στα ράφια παντού, κατσικίσιο γάλα., στην τιμή του αγελαδινού, καθώς αυτό είναι πλέον το κανονικό, προσφορά και ζήτηση. Θα πας λοιπόν πιο κάτω σε μια γωνία και θα βρεις το άλλοτε αγελαδινό, συνηθισμένο γάλα, να πωλείται είτε ως προΪόν εισαγωγής, είτε ως προϊόν τοπικής μικροπαραγωγής, με την ανάλωγη τιμή φυσικά. Αυτός είναι ο τρόπος με τον οποίο η πλειοψηφία επηρεάζει για να μη πούμε επιβάλλεται ,στη μειοψηφία.
Ο νόμος της αγοράς δεν είναι μπλε και κόκκινο, είναι πολλές αποχρώσεις του μωβ. Όπως εκεί έτσι και στην πολιτική καμία αλλαγή δεν πρόκειται να δεις στον τρόπο ζωής σου επειδή θα βγουν μαι χούφτα άτομα να απαιτήσουν να επιβληθεί κομμουνισμός. Αν όμως αυτή η χούφτα γίνει μερικά εκατομμύρια τότε έχεις πλέον μια νέα πραγματικότητα της οποίας εσύ είσαι μειοψηφία. Και το ίδιο ισχύει και στην προσφορά προΪόντων και υπηρεσιών σε ένα ευρύ καταναλωτικό κοινό με τις δικές του επηρροές αλλά και σε μια εργασιακή πραγματικότητα.
Και αφήνουμε λοιπόν αυτα και επικεντρωνόμαστε στον κάτοικο Σκουριών του σήμερα, ο οποίος μπορεί να είναι κατά της επένδυσης, να μην προσκυνά την ανάπτυξη απ' όπου κι αν προέρχεται και να θέλει να ξεκουμπιστεί αυτή η εταιρεία και η επένδυσή της γιατί με τον τρόπο της πλήγει τον τουρισμό της περιοχής από τον οποίο μπορεί και να βγάζει το ψωμί του. Αυτός ο άνθρωπος λοιπόν πώς πρόκειτια να "μην επηρρεαστεί" και να τιμωρήσει την εταιρεία στα πρότυπα του σήμερα; Θα καταφύγει στα δικαστήρια; φυσικά και όχι αυτο θα είναι βία. Θα σταματήσει να αγοράζει χρυσό από τα κοσμηματοπωλεία της Θεσσαλονίκης; Θα προσπαθήσει να αμαυρώσει με τον τρόπο του την εικόνα της εταιρείας; ας το κάνει. Θα είναι εκείνος και τα χρήματά του έναντι των χρημάτων της εταιρείας. Αυτή είναι η "ελευθερία" ενός ανθρώπου του σήμερα.
