Λοιπόν #storytime πάρτε ΠΟΠ κορν
Βρισκόμαστε σπίτι του, μόνοι μας, δεν έχει σημασία ο λόγος που βρισκόμασταν εκεί, αλλά δεν έτρεχε ΤΙΠΟΤΑ, και τεςπα κάνει κίνηση, γίνεται ό,τι γίνεται, φεύγω, έρχεται μαζί μου και με κράταγε από την μέση ξαφνικά, ΟΠΑ ΛΕΩ ΕΔΩ ΕΧΟΥΜΕ ΠΡΟΒΛΗΜΑ! Εγώ είμαι σε ΦΆΣΗ
"εεεεε νε, αυτό που έγινε... δεν είμαι σε φαση για σχέση.." ΝΕΝΕΝΕΝΕ ΟΠΩΣ ΤΙΣ ΤΑΙΝΙΕΣ, και μου λεει "νε καταλαβαινω, ούτε γω"
Συνεχίστηκε αυτό για αρκετό διάστημα, στο τελείως χαλαρό, δε βγαίναμε πολύ, κι αν βγαίναμε είχε μια τάση να με πιανει στ δρόμο από το χέρι, που νταξ εγώ ΦΡΙΚΗ δε το συζητω, απέφευγα το πολύ έξω μην έχουμε δημόσιες εκρήξεις αγάπης

, φοβόμουν μη το παρεξηγήσει για σχέση, και το'χαμε ξεκαθαρίσει ότι δε τρέχει κάτι "σημαντικό". Θυμάμαι που του έλεγα κιόλας ότι δεν έχω πρόβλημα να βγαίνει με άλλες, ούτε καν με ενδιέφερε βασικά... τεςπα
Αυτό γίνεται επί πολλούς μήνες, λάθος ίσως, κανένα 5μηνο - 6μηνο, μέχρι που έκανε μπαμ, μου είπε δεν αντέχει άλλο αυτό το πράγμα, ότι αυτός νιώθει πράγματα και δε μπορεί άλλο να το κρύβει και να σταματήσω να του λέω συνέχεια τι έχουμε. Ξέφυγε το πράγμα, του είπα δε νιώθω κάτι τέτοιο καλύτερα να το κόψουμε... το δεχεται αρχικα και μετά άλλαξε γνώμη και μου είπε δε πειραζει ότι δε του κάνει κακό κτλ κτλ, και συνεχίστηκεεε, και παιδιά πείσμωσεεεεεε! Πείσμωσε και έκανε τα αδύνατα δυνατά για να με "ξεκλειδώσει" και εν τέλη να "νιώσω" κάτι γι' αυτόν, μόνο και μόνο που έκατσε τουλχ 3-4 μήνες προσπαθώντας με συγκίνησε και είπα "βρε μήπως τελικά είναι καλό παιδί και αξίζει???" και το γυρίσαμε σε σχέση μετά από 8-9-10?? μηνες "τραβήγματος" ίσως και παραπάνω

ΞΕΡΩ ΤΟ ΠΑΡΑΚΑΝΑ, αλλά κατά βάθος μου άρεσε που είχα βρει κάποιον να περνάω καλά ΚΑΙ ΜΟΝΟ και δε μου έλειπε κάτι, γι' αυτό το συνέχιζα.
ΜΗ τα πολυλογώ, κάναμε σχέση τελικά, πάντα αυτός να δίνει πιο πολλά κι εγώ να είμαι λίγο σκύλα και απόμακρη, μέχρι που κάποια στιγμή λύγισα, είπα εδώ είμια, άρχισα να κάνω όνειρα κτλ (όλο αυτό χωρίς να νιώθω ποτέ ερωτευμένη, απλά μου άρεσε που προσπαθούσε για μένα και μου έδειχνε όμορφα πράγματα, ήταν καλό παιδί στα μάτια μου) και δε μπορώ να πω, δέθηκα πολύ και όλα καλά....... ΩΣΠΟΥ ΜΙΑ ΜΕΡΑ ΞΑΦΝΙΚΑ μου λέει φεύγω από ελλάδα, έλα μαζί μου, εγώ όχι δε γίνεται κτλ , συνεχίσαμε από απόσταση για κανένα 3μηνο και εν τέλη χωρίσαμε....
ΗΘΙΚΟ ΔΙΔΑΓΜΑ δεν υπάρχει, απλά μερικές φορές ίσως είναι καλύτερο να μη παίζουμε τόσο με το μυαλό των ανθρώπων και τα συναισθήματα, να ακούμε την καρδιά μας όταν δεν έχει να δώσει κάτι να το λήγουμε και να μη χάνουμε το χρόνο άδικα. Το σύμπαν μας στέλνει συνέχεια μνματα και απλά εθελοτυφλούμε γιατί έχουμε "βολευτεί".
νο, άστον, πήγαινε σε άλλον. Όταν θα είσαι σίγουρη ότι θα θες σχέση, θα το ξέρεις από την αρχή, το "ενδιάμεσο" δε ξέρω αν θα οδηγήσει πουθενά, και σίγουρα θα υπάρξουν "θύματα" από αυτή τη τραγωδία.