Βλέπω πάθη και φωτιές στο θέμα, μια με τη Γερμανία, μια με τα οικονομικά.
Λοιπόν, να πούμε αλήθειες; Από μέσα από τα πράγματα των οικονομικών.
Οποιος είναι μάγκας αυτή τη στιγμή μόνο οικονομικά δεν θα πάει να σπουδάσει. Ειδικά αν θέλει Γερμανία.
Αν ήμουν τώρα 18 και ήθελα ντε και καλά Γερμανία, θα είχα γράψει στα παπάρια μου τα ΑΕΙ/ΤΕΙ, θα είχα πάει εξωτερικό Duales Studium, 50% εργασία-50% σπουδή, Ausbildung στην ουσία, ή θα είχα γραφτεί σε ένα ΙΕΚ Πληροφορικής.
Δεν γίνεται να βγούμε Χάγιεκ και Φρίντμαν όλοι. Και δε γίνεται για τον απλούστατο λόγο:
Άντε και μπαίνεις. Άντε και σπουδάζεις. Άντε και το βγάζεις με άριστα το ΑΕΙ Οικονομικών, πράγμα παλουκάκι αλλά όχι ακατόρθωτο. Και λέω άριστα γιατί με 6 και 7 κι 8 τα βγάζουν αρκετοί.
Κάπου εκεί και μετά από κανα μεταπτυχιακό, μπορείς να ΨΙΛΟ-κουνιέσαι ότι κάτι έγινες. (με τα λεφτά των γονιών συνήθως, έτσι σπούδαζα παλιά εγω)
Μετά;
Γνωστούς έχεις να σε χώσουν σε εταιρεία;
Βιογραφικό έχεις δοκιμάσει να στείλεις να δεις τι εξωφρενικά ζητάνε;
Σε συνεντεύξεις έχεις πάει να σε μηδενίζει το κάθε νιόφρεσκο που μπήκε με βύσμα ή ηλικιακά προγράμματα (ageism, discrimination κάργα) ότι η εμπειρία σου δεν είναι εμπειρία;
Έχεις δει ποιοι παίρνουν πρώτοι τις θέσεις των οικονομικών στις εταιρίες; (εκεί να δεις πως σπάει ο τσαμπουκάς, η μαγκιά, το όνειρο, η παρθενιά, όλα τα παραπάνω)
Οταν λοιπόν έχεις όλα τα καλά και έρχεται αυτό το "Μετά;" και σου λέει "μην κουνιέσαι και πολύ γιατί αλλιώς είναι ο πραγματικός κόσμος", φαντάσου πόσο πολύ πιο λίγο πρέπει να κουνιέσαι, πριν μπεις σε μια σχολή, πριν τη βγάλεις, πριν γράψει άριστα το χαρτί και πριν βγεις στην αγορά.
Πόσο; Καθόλου δεν πρέπει να κουνιέσαι.
Εγω στον εαυτό μου, που κάπου κει γύρω στα 20 κουνιόμουν ότι θα γινόμουν ο νεος Ντον Ντρέηπερ, αμάξια λεφτά και στρίνγκ, εαν με συναντούσα, θα μου έχωνα μια ξεγυρισμένη σφαλιάρα να ξυπνήσω και θα μου φώναζα "Σκάσε κι άνοιξε τα μάτια σου με πραγματισμό, γιατί αλλιώς θα φας τόσο ζόρι, που θα σου μπεί απ' τον κόκκυγγα και θα σου βγεί από τις αμυγδαλές"
"Πως μπορώ να εκμεταλλευτώ το χρόνο μου και την παραγωγικότητά μου, σήμερα. Πως μπορώ να τους είμαι απαραίτητος αύριο;"
ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΟΣ! Οχι απλά άλλος ένας εργαζόμενος οικονομολόγος.
Αυτά είναι ερωτήματα.
Όχι τύπου "Στη Γερμανία μου δε θα χωράει, στην Ελλάδα σου θα κολυμπάει".
Ναι, είναι σκατά η κατάσταση. Αλλά συνειδητοποιήστε κάποιοι ότι όλοι τραβάμε τα ζόρια μας και τίποτα δε θα χαριστεί ούτε σε μας.
Αμα δεν είσαι στο τραπέζι αγόρι μου, είσαι στο μενού.-
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 7 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.
