Αυτά ήταν ασήμαντες μικρές εξελίξεις δευτερευόντων χαρακτήρων. Συμφωνώ ότι ήταν ωραία, αλλά δεν μπορούν να αντισταθμίσουν τις λογικές τρύπες του κεντρικού plot του επεισοδίου, που ήταν η Νταινέρυς. Βέβαια, η καταστροφή του στόλου, ο ξαφνικός θάνατος του δράκου, η σφαγή τής Μισσάντε μπροστά στους αγαπημένους της ήταν αισθητικά επιτυχημένα, απολαυστικά(απολαυστικά με την έννοια του ποιοτικά, μην παρεξηγηθώ

) και προσέδωσαν ένταση που θύμιζε GoT, αλλά η λογική τους βάση ήταν ανύπαρκτη. Για να δεχτούμε ως αληθινά αυτά που έγιναν, έπρεπε να παρεμερίσουμε τις επιταγές τής κοινής λογικής και να κάνουμε τους χαρακτήρες διανοητικά καθυστερημένους for the sake of the plot(δεν είδαν το στόλο τού Γιούρον, ενώ υπήρχαν δύο δράκοι από πάνω-πήγαν στο king’s Landing με 10 unsullied για να απαιτήσουν την παράδοση της Σέρσεϊ, απλώς και μόνο για να είναι η Νταινέρυς και ο Γκρέυγορμ μπροστά στην εκτέλεση της Μισσάντε, προκειμένου να είναι πιο σοκαριστική η σκηνή, πραγματικά ό,τι να ‘ναι δηλαδή).
Το επεισόδιο ήταν απολαυστικό, η ώρα πέρασε ευχάριστα, αλλά, once you think τη λογική βάση τής συμπεριφοράς των χαρακτήρων, αποδομείται ολόκληρος ο ρεαλισμός της πλοκής, που τις προηγούμενες σαιζόν ήταν αυτός ακριβώς που της προσέδιδε τη μαγεία της, και ως εκ τούτου χαλάει όλο το storytelling.
Όλοι νομίζω γνωρίζαμε πως οι προσδοκίες ήταν τόσο υψηλές που ήταν αδύνατο να ικανοποιηθούν. Είναι άλλο όμως οι τεράστιες και κάπως άδικες προσδοκίες για masterful plot twists και ιδιοφυές writing, και άλλο η απλή απαίτηση για ρεαλισμό, αποφυγή στοιχειωδών λογικών χασμάτων και «ηλιθιοποίησης» των χαρακτήρων για χάρη αποκλειστικά τής υπόθεσης.