Ο φιλελευθερισμος ειναι "αντιδραση" (αν και διαφωνω με τον ορο οπως χρησιμοποιειται), στην μη ελευθερια, οχι απαραιτητα την φεουδαρχια.
Θα μπορουσες ξερεις να πεις, εστω και επιγραμματικα, σε ποιες πολιτικες συγκεκριμενα αναφερεσαι αντι να μου λες μια σειρα απο ημερονηνιες και εγω να πρεπει να μαντεψω τι ακριβως λες. Αυτο για το οποιο εγινε διαβοητη, τουλαχιστον οικονομκα, η Weimar Republic ειναι οτι τυπως απειρο χρημα για να αποπληρωσει τις ποζημιωσεις, εξαυλωνοντας παραλληλα ο,τι αποταμιευσεις υπηρχαν, το οποιο δεν ειναι και τοσο φιλελευθερο μετρο. ΕΠισης, πως οριζεις την στηριξη των μικρομεσαιων επιχειρησεων? Ελαφρυνσεις και παροχες στοχευμενες μονο σε αυτές, ή γενικος περιορισμος της γραφειοκρατιας και φορολογιας?
Ναι αναφέρομαι στον ορντοφιλελευθερισμό . Μια έννοια , μια ιδεολόγία που αναπτύχθηκε ήδη από το 1930 και εφαρμόστηκε για πρώτη φορά το 1948 . Ο ορντοφιλελευθερισμός θέλει έναν δυνατό παίκτη-παρατηρητή ( κράτος ) που θα καταφέρει να δημιουργήσει ένα υγιές νομικό και ανταγωνιστικό περιβάλλον και θα εμποδίσει κάθε μονοπώλιο . Μετά τον πόλεμο οι Γερμανοί στήριξαν με χρηματοπιστωτικές παροχές από συγκεκριμένη υποδομή τις μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις . Δεύτερη φορά που χρησιμοποίησαν τον ορντο οι Γερμανοί ήταν το 2008 .
Να συμπεριλάβω όμως και την αποτυχία του οικονομικού φιλελευθερισμού την αποτυχία της Μεγάλης Βρετανίας που οδήγησε στην έξοδο από την ΕΕ . Οι Βρετανοί κοιτούσαν το ΑΕΠ (μακροοικονομικός δείκτης ) χωρίς να βλέπουν ότι το εισόδημα των 60% των νοικοκυριών έχει μειωθεί δραματικά .
Επειδή πιθανόν να μην τα εξηγώ με τους κατάλληλους όρους , μιας και δεν σπουδάζω οικονομικά , σου παραθέτω ένα άρθρο που διάβασα για τον ορντοφιλελευθερισμό.
Σε «κανονικές» συνθήκες, όπου η οικονομία αναπτύσσεται σταθερά, οι ορντοφιλελεύθεροι, όπως και οι μονεταριστές, δίνουν ιδιαίτερη έμφαση στην σταθερότητα των τιμών και του νομίσματος. Ίσως κάτι παραπάνω από έμφαση: πρόκειται για ιστορικά φορτισμένη εμμονή, προερχόμενη από την ιστορική εμπειρία της Βαϊμάρης και την παρερμηνεία της ανόδου του ναζισμού (γιατί παρερμηνεία; Διότι η άνοδος των ναζί στην εξουσία δεν έγινε σε περιβάλλον υπερπληθωρισμού, αλλά σκληρών πολιτικών λιτότητας που εκτόξευσαν την ανεργία). Ο χαμηλός πληθωρισμός και το ισχυρό νόμισμα δεν είναι απλώς μια επιλογή οικονομικής πολιτικής: η σταθερότητα τιμών ταυτίζεται με την ίδια τη σταθερότητα της Γερμανικής δημοκρατίας. Ωστόσο οι διαφορές του ορντοφιλελευθερισμού με τον laissez-faire νεοφιλελευθερισμό της σχολής του Σικάγο δεν περνούν απαρατήρητες. Οι ορντοφιλελεύθεροι συνηγορούν στη θεσμική πλαισίωση της αγοράς, στην παρέμβαση του κράτους για την εξασφάλιση του ανταγωνισμού και των ανοιχτών αγορών, για τη συνεννόηση εργοδοσίας και συνδικάτων στη μισθολογική πολιτική, αλλά και για την οικοδόμηση ενός «λελογισμένου» κοινωνικού κράτους που αντιμετωπίζει τις ακραίες συνέπειες της αγοράς. Πρόκειται για τη λεγόμενη «κοινωνική οικονομία της αγοράς» μια ηπιότερη, μετριασμένη εκδοχή ελεύθερης οικονομίας σε σχέση με τον «αγγλοσαξωνικό» νεοφιλελευθερισμό των Ρήγκαν και Θάτσερ.
Τα πράγματα όμως αλλάζουν ριζικά σε μη «κανονικές» συνθήκες: όταν η οικονομία εισέρχεται σε ύφεση. Εδώ οι διαφορές με τις άλλες οικονομικές σχολές είναι κραυγαλέες. Για να ανασχεθεί η καθοδική πορεία της οικονομίας, οι κεϋνσιανοί προτείνουν δημόσια παρέμβαση με αύξηση δημοσίων δαπανών για τόνωση της ζήτησης και οι μονεταριστές νεοφιλελεύθεροι θα επιλέξουν ενίσχυση της ρευστότητας, ποσοτική χαλάρωση, πτώση των επιτοκίων, ακόμα και αν αυτό προκαλέσει μια σχετική αύξηση πληθωρισμού. Και οι ορντοφιλελεύθεροι; Τι κάνουν όταν μια οικονομία βουλιάζει στην ύφεση;
Απολύτως τίποτα! Δεν πρόκειται για αμηχανία· η απόρριψη οποιασδήποτε αντι-υφεσιακής πολιτικής είναι συνειδητή. Οι ορντοφιλελεύθεροι αντιμέτωποι με ύφεση ανασύρουν πολιτικές που θεωρούνταν «ορθόδοξες» μέχρι την Κρίση του 1929: «Δομικές» μεταρρυθμίσεις, ισοσκελισμός του προϋπολογισμού, «εξυγίανση» της οικονομίας, εκκαθάριση των «άρρωστων» κλάδων και επιχειρήσεων. Η ύφεση και η κοινωνική καταστροφή δεν είναι το πρόβλημα, αλλά η ίδια η θεραπεία. Ο Ντάνιελ Γκρος, σύμβουλος της γερμανικής κυβέρνησης και επικεφαλής ενός think tank των Βρυξελλών, σε συνέντευξή του στην Καθημερινή (14 Ιουλίου 2013) το έθεσε με στυγερή ειλικρίνεια: «Όσο περισσότεροι άνεργοι, τόσο καλύτερα». Άποψη που ακόμα και για τον Μίλτον Φρήντμαν θα ήταν απαράδεκτη.
Πρόκειται για το οικονομικό δόγμα του «εκκαθαρισμού» (liquidationism) που επικρατούσε μέχρι τη Μεγάλη Κρίση και έκτοτε, με την εμφάνιση των κεϋνσιανών οικονομικών, της νεοκλασικής σύνθεσης και των μονεταριστών εξοβελίστηκε από το mainstream της οικονομικής πολιτικής.
Η επιστημονική αρχαϊκότητα και απίστευτη σκληρότητα αυτού του οικονομικού δόγματος μετριάζεται ωστόσο από ορισμένα χαρακτηριστικά της γερμανικής και βορειοευρωπαϊκής πολιτικής οικονομίας: Στις «συντονισμένες» οικονομίες της αγοράς που συναντάμε στη Βόρεια Ευρώπη, η αργή, βασανιστική διαδικασία προσαρμογής προς τα κάτω των τιμών και των μισθών που προκρίνουν οι ορντοφιλελεύθεροι, μπορεί να διεξαχθεί με σχετικά ηπιότερους όρους. Για χώρες της Νότιας Ευρώπης, χωρίς θεσμούς συνεννόησης των παραγωγικών δυνάμεων και περιορισμένο κοινωνικό κράτος, ο ορντοφιλελευθερισμός σε συνθήκες ύφεσης είναι απλώς μια βάναυση πολιτική βγαλμένη από τον 19ο αιώνα…
Πολιτική που παροξύνεται επικίνδυνα από ένα ακόμα θεμελιακό στοιχείο του ορντοφιλελευθερισμού: Την επιμονή στη συνταγματοποίηση της οικονομικής πολιτικής. Επισημαίνουμε εδώ πως ο ορντοφιλελευθερισμός ήταν προϊόν της συνεργασίας καθηγητών νομικής και οικονομικών στη Νομική Σχολή του Φράιμπουργκ. Γεννήθηκε από την αναζήτηση μιας συνταγματικής θεμελίωσης της ελεύθερης αγοράς, ενός «οικονομικού συντάγματος». Η εμμονή με την εγγραφή κανόνων και στόχων οικονομικής και νομισματικής πολιτικής σε συνταγματικά κείμενα πέρασε με απαίτηση των γερμανικών κυβερνήσεων στις ευρωπαϊκές συνθήκες. Από τη Συνθήκη του Μάαστριχτ μέχρι τα διάφορα Δημοσιονομικά Σύμφωνα των ημερών μας, έλαβαν δεσμευτικό συνταγματικό χαρακτήρα πολιτικές μόνιμου αποπληθωρισμού, ύφεσης και ανελέητης εκκαθάρισης των αδύναμω
Το εννοώ γιατί έτσι είναι.Καμια σχέση το AFD με την χρυσή αυγή.
Απολύτως ταυτόσημα . Και τα δύο επιδιώκουν τον ναζισμό , και τα δύο γιγαντώθηκαν εξαιτίας της οικονομικής κρίσης ( ναι και η Γερμανία αντιμετωπίζει οικονομική κρίση , 14 εκατομμύρια ανασφάλιστοι και στο όριο της φτώχειας) και λόγω της μετανάστευσης .
