Παρακμη λοιπον δεν ειναι η διαλυση της ατομικης ελευθεριας μεσω της θεοποιησης κρατισμου και authoritarianism, βλακωδες tribalism, θυσια του equality before law για χαρη της ισοτητας του αποτελεσματος, οχι οχι οχι. Παρακμη ειναι να μην ψηφιζει το καθε ηθικα και πνευματικα παρταλι.
Ψηφος δεν δοθηκε σε ολους γιατι ξαφνικα υπηρξε ενδιαφερον για την αποψη του τυπου με 85 iq, αλλα γιατι οσοι δεν ειχαν πριν εχουν πολυ συγκεκριμενα voting patterns. Με κοφτη τα 1000€ τον μηνα, ποια κομματα θα εχαναν πιο πολυ?
On a lighter note, η τρολλια της δεκαετιας, straight pride parade
https://www.superhappyfunamerica.com/
Αρχικά να αναφερθεί ότι η παρούσα δημοκρατία είναι μια πολύ αδύναμη μορφή δημοκρατίας, καθώς λειτουργεί μέσω ανάθεσης/εξουσιοδότησης και απαρτίζεται από μια συστηματικά αδρανοποιημένη κοινωνία. Οι εκλογές και οι λοιπές διαδικασίες ψηφοφορίας σχηματίζουν στην καλύτερη μια αφηρημένη λαϊκή εντολή, επειδή ψηφοφόροι ακόμα και του ίδιου κόμματος ψηφίζουν με διαφορετικό πολιτικό σκεπτικό και κριτήριο. Ακόμα και αν κάναμε δημοψηφίσματα σε τακτά χρονικά διαστήματα, πάλι θα είχαμε μια πολύ αδύναμη μορφή δημοκρατίας διότι δεν θα υπήρχε συνδιαμόρφωση των αποφάσεων αλλά επικύρωσή τους ή μη.
Στην πραγματικότητα, δεν βρισκόμαστε ιδιαίτερα μακριά από το στάδιο που περιγράφεις, γιατί αν σκεφτείς πόσα άτομα είναι αυτά που πράγματι υπάρχει πιθανότητα στη ζωή τους να βρεθούν σε μια θέση όπου θα μπορούν οι ίδιοι να διαμορφώνουν αποφάσεις, θα καταλήξεις σε μια πολύ μικρή μειονότητα. Και εμπειρικά βλέπουμε πως όσοι βρίσκονται εκεί δεν πληρούν τις προϋποθέσεις που έθεσες.
Ας υποθέσουμε πάντως, ότι βρίσκεται ένα περιορισμένο pool ψηφοφόρων που τηρεί τα κριτήρια, το οποίο είναι ανέφικτο στην πραγματικότητα, και ότι από αυτήν τη δεξαμενή εκλέγονται 10, 20, 100 οι οποίοι θα κυβερνήσουν. Δημιουργείς δηλαδή ένα ιδανικό κράτος. To πρόβλημα είναι πως το κράτος είναι φύσει καταπιεστικό διότι διαιρεί σε κυβερνώντες και κυβερνούμενους
και εδώ έχεις μηδαμινές ασφαλιστικές δικλείδες και αντίμετρα από την κοινωνία. Το κυβερνόν σώμα δηλαδή το οποίο εξουσιοδοτήθηκε να αποφασίζει για όλους, έχει τη δυνατότητα να προβεί σε κάθε λογής αυθαιρεσίες, και εν τέλει περιορίζει την ατομική ελευθερία, για την προστασία της οποίας επιλέχθηκε.
Ο μόνος τρόπος να προστατευθεί η ελευθερία από τις συγκεντρωποιημένες εξουσίες (κράτος, εκκλησία, ιδιωτική ιδιοκτησία κλπ.) είναι μέσω περισσότερης δημοκρατίας και δεν εννοώ πολιτειακές παροχές και εκχώρηση δικαιωμάτων εδώ και εκεί. Εννοώ μέσω συνδικαλιστικών οργανώσεων, κοινοτικών συνελεύσεων κ.ο.κ. που θα λειτουργούν με εθελούσια συμμετοχή και μέσω αυτών τα άτομα θα μπορούν να αντιτάξουν τα δικά τους συμφέροντα σε αυτά των εξουσιών. Έτσι, λαμβάνουν ενεργά μέρος στην διαμόρφωση αποφάσεων.
Το "οικονομικό θαύμα της Κίνας" είναι το εμπειρικό αντεπιχείρημα στη θέση σου. Ένα αυταρχικό πολιτικό καθεστώς, που προκύπτει κάθε φορά από μια περιορισμένη δεξαμενή πολιτών, διασφαλίζει ότι δεν θα προκύψει καμία οργανωτική δομή εκ μέρους της κοινωνίας αντίθετη στην καπιταλιστική ανάπτυξη. Μπορεί να συμβαίνει στο όνομα του λαού ή της ελευθερίας αλλά επιφέρει το ακριβώς αντίθετο αποτέλεσμα. Απλώς καθιστά την κοινωνία υποδεέστερη των συμφερόντων κάθε κεντρικής εξουσίας και εύκολα διαχειρίσιμη.
