Η ελευθερία έγκειται στην δυνατότητα του ανθρώπου να διαμορφώσει τη ζωή του. Η ψήφος ήδη δεν αφήνει πολλά περιθώρια, η κατάργησή της τα εκμηδενίζει. Τώρα αν προκύψει μία μη κρατιστική κυβέρνηση και λάβει μέτρα για τον περιορισμό του κρατισμού τότε αυτό δεν θα διαφέρει, επί της αρχής καθόλου, από όλες τις υπόλοιπες κρατικές αποφάσεις. Δηλαδή, θα είναι μια απόφαση που θα ληφθεί κεντρικά και θα επιβληθεί στο σύνολο, απλώς θα υιοθετείται η πολιτική της...μη πολιτικής. Έτσι, το κενό που θα προκύψει όταν το κράτος παραιτηθεί από ορισμένες αρμοδιότητες ή κόψει την παρεμβατικότητα στην οικονομία θα θα το καλύψουν άλλες μορφές συγκεντροποιημένης εξουσίας που ανέφερα πριν, γεγονός που θα είναι πρωτίστως προς όφελος των μη κρατιστών κυβερνόντων.
Ωραια αυτα που λες για την ελευθερια, αλλα το πραγμα στην περιπτωση της ψηφου μπερδευεται, καθως ειναι ενα μεσο, και συνηθως ετσι χρησιμοποιειται, για να περιοριστει η ελευθερια. Με αλλα λογια, το δικαιωμα ψηφου δεν οδηγει απαραιτητα σε περισσοτερη ελευθερια, ουτε το αναποδο, αλλα εξαρται απο το περιοεχομενο της ψηφου, οπως εδεξα στα προηγουμενα δυο παραδειγματα. Πρεπει να συγκρινεις αντιστοιχα πραγματα, το πως μπορει να περιοριστει η ελευθερια οταν δεν εχουν ολοι δικαιωμα ψηφου, με το πως περιοροζονται οταν υπαρχουν και ατομα που στηριζουν τον κρατισμο. Δεν πολυκαταλαβαινω πως γινεται για σενα υπαρχει η κρατικιη επιβολη της πολιτικης της μη πολτικης, γιατι αυτο ειναι.... η ελευθερια. Δηλαδη οταν δεν σου επιβαλεται κατι, σου επιβαλεται το να μην σου επιβαλεται? Το κρατος ειναι η συγκεντροποιημενη legitimised εξουσια και μεσω αυτης δρουνε οι υπολοιπες ομαδες που υποθετεις οτι θα καλυψουν το κενο που θα προκυψει απο τη μη παρεμβαση.
Παρεξηγησες αυτο που ηθελα να πω για τα trade unions. Δεν εχω κανενα θεμα να υπαρχουν ή να μπορεις να γινεις ελευθερα μελος τους (εμφαση στο ελευθερα), και δεν εμφισβητω οτι μπορει μια εταιρεια να προσπαθησει να σε πηδηξει, οπως κανει καθε πλευρα σε οποιαδηποτε συμφωνια με αλλα μελη. Το προβλημα για μενα βρισκεται στο οτι δικαιολογουν τη χρηση "επισημης" επισημης βιας για να επιβαλουν τα δικα τους συμφεροντα. Οπως λαθος ειναι πχ εταιρειες που λειτουργουνε στην Κινα να τα βρισκουνε την κυβερνηση για να κατεβασει αυτη την αστυνομια και να δερνει μη-κομματικους συνδικαλιστες, τοσο λαθος ειναι να τα βρισκουν τα trade unions με την κυβερνηση για να επιβαλει αυτη αυξηση μισθων ή αλλα δωρακια. Ειμαι consistently κατα της βιας, οχι επιλεκτικα οταν δεν προερχεται απο την "φυλη" μου. Πολλα απο τα πραγματα που θεωρουνται επιβολη, μπορουν να αντιμετοπιστουν απο συνδικαλιστικα κινηματα, δεν το αμφισβητω, αλλα καλο ειναι να μην μπλεκουμε και αλλα πραγματα σε μια γενικη κατηγορια "επιβολη". Δυστηχως σε αυτο το θεμα η μονη πλευρα που εξεταζεται ειναι το αν θα δοθουν αρκεται entitlements στους εργαζομενους και δεν εξεταζεται αν και ο επιχειρηματιας θα εχει κινητρο να συνεχισει να δουλευει, γιατι μια χαρα μπορει να κλεισει το μαγαζι και να παει στη Βουλγαρια.
Ο ανταγωνισμος δεν διοργκωνει τις "φυσικες" διαφορες των ανθρωπων, αλλα τις κανει να αναδυονται στον βαθμο που αυτες πραγματικα υπαρχουν, καθως στηριζεται στην εθελοντικη συνεργασια βασει των ικανοτητων των ανθρωπων. Περα απο αυτο, δεν υπαρχει ηθικη βαση που να δικαιολογει το να πηδηξεις καποιον που εχει λεφτα για να τα δοσεις σε καποιον που δεν ειναι τοσο ικανος, καθως ο πρωτος δεν ευθυνεται για την κατασταση του δευτερου. Μια χαρα θα μπορουσες εσυ ή καποιος αλλος να παρεχει αυτη την στηριξη. Το προβλημα με αυτα που λες για την κατοχη των μεσων παραγωγης ειναι οτι κρατας σταθερη την παραγωγικοτητα/ικανοτητα και τα κινητρα που εχουν οι συμμετεχοντες στις δυο περιπτωσεις, αλλα κυριως και το κομματι του κοστους. Βασικες αναγκες της κοινωιας (που δεν ειναι ενα ομοιομορφο πραγμα) καλυπτονται και τωρα μεσω του συστηματος των τιμων, αλλα λαμβανεται υποψη και το κοστος για να γινει αυτο, το οποιο στα πλαισια της στηριξης οσως εχουν αναγκη θα μπορουσε να γινει εθελοντικα, χωρις να κατατρεψεις την παραγωγικοτητα. Frankly, αυτο που εχω παρατηρησει ειναι οτι η κουβεντα για πραγματικες αναγκες της κοινωνιας ειναι ενας εμμεσος family friendly τροπος να μιλησει καποιος για κεντρικο σχεδιασμο ή να γινεται αυτο που θελει ο ιδιος
Η ελευθερία έγκειται στην δυνατότητα του ανθρώπου να διαμορφώσει τη ζωή του. Η ψήφος ήδη δεν αφήνει πολλά περιθώρια, η κατάργησή της τα εκμηδενίζει. Τώρα αν προκύψει μία μη κρατιστική κυβέρνηση και λάβει μέτρα για τον περιορισμό του κρατισμού τότε αυτό δεν θα διαφέρει, επί της αρχής καθόλου, από όλες τις υπόλοιπες κρατικές αποφάσεις. Δηλαδή, θα είναι μια απόφαση που θα ληφθεί κεντρικά και θα επιβληθεί στο σύνολο, απλώς θα υιοθετείται η πολιτική της...μη πολιτικής. Έτσι, το κενό που θα προκύψει όταν το κράτος παραιτηθεί από ορισμένες αρμοδιότητες ή κόψει την παρεμβατικότητα στην οικονομία θα θα το καλύψουν άλλες μορφές συγκεντροποιημένης εξουσίας που ανέφερα πριν, γεγονός που θα είναι πρωτίστως προς όφελος των μη κρατιστών κυβερνόντων.
Ωραια αυτα που λες για την ελευθερια, αλλα το πραγμα στην περιπτωση της ψηφου μπερδευεται, καθως ειναι ενα μεσο, και συνηθως ετσι χρησιμοποιειται, για να περιοριστει η ελευθερια. Με αλλα λογια, το δικαιωμα ψηφου δεν οδηγει απαραιτητα σε περισσοτερη ελευθερια, ουτε το αναποδο, αλλα εξαρται απο το περιοεχομενο της ψηφου, οπως εδεξα στα προηγουμενα δυο παραδειγματα. Πρεπει να συγκρινεις αντιστοιχα πραγματα, το πως μπορει να περιοριστει η ελευθερια οταν δεν εχουν ολοι δικαιωμα ψηφου, με το πως περιοροζονται οταν υπαρχουν και ατομα που στηριζουν τον κρατισμο. Δεν πολυκαταλαβαινω πως γινεται για σενα υπαρχει η κρατικιη επιβολη της πολιτικης της μη πολτικης, γιατι αυτο ειναι.... η ελευθερια. Δηλαδη οταν δεν σου επιβαλεται κατι, σου επιβαλεται το να μην σου επιβαλεται? Το κρατος ειναι η συγκεντροποιημενη legitimised εξουσια και μεσω αυτης δρουνε οι υπολοιπες ομαδες που υποθετεις οτι θα καλυψουν το κενο που θα προκυψει απο τη μη παρεμβαση.
Παρεξηγησες αυτο που ηθελα να πω για τα trade unions. Δεν εχω κανενα θεμα να υπαρχουν ή να μπορεις να γινεις ελευθερα μελος τους (εμφαση στο ελευθερα, γιατι υπαρχουν περιπτωσεις που γινεσαι θες-δεν θες), και δεν εμφισβητω οτι μπορει μια εταιρεια να προσπαθησει να σε πηδηξει, οπως κανει καθε πλευρα σε οποιαδηποτε συμφωνια με αλλα μελη. Το προβλημα για μενα βρισκεται στο οτι δικαιολογουν τη χρηση "επισημης" επισημης βιας για να επιβαλουν τα δικα τους συμφεροντα. Οπως λαθος ειναι πχ εταιρειες που λειτουργουνε στην Κινα να τα βρισκουνε την κυβερνηση για να κατεβασει αυτη την αστυνομια και να δερνει μη-κομματικους συνδικαλιστες, τοσο λαθος ειναι να τα βρισκουν τα trade unions με την κυβερνηση για να επιβαλει αυτη αυξηση μισθων ή αλλα δωρακια. Ειμαι consistently κατα της βιας, οχι επιλεκτικα οταν δεν προερχεται απο την "φυλη" μου. Πολλα απο τα πραγματα που θεωρουνται επιβολη, μπορουν να αντιμετοπιστουν απο συνδικαλιστικα κινηματα, δεν το αμφισβητω, αλλα καλο ειναι να μην μπλεκουμε και αλλα πραγματα σε μια γενικη κατηγορια "επιβολη". Δυστηχως σε αυτο το θεμα η μονη πλευρα που εξεταζεται ειναι το αν θα δοθουν αρκεται entitlements στους εργαζομενους και δεν εξεταζεται αν και ο επιχειρηματιας θα εχει κινητρο να συνεχισει να δουλευει, γιατι μια χαρα μπορει να κλεισει το μαγαζι και να παει στη Βουλγαρια.
Ο ανταγωνισμος δεν διοργκωνει τις "φυσικες" διαφορες των ανθρωπων, αλλα τις κανει να αναδυονται στον βαθμο που αυτες πραγματικα υπαρχουν, καθως στηριζεται στην εθελοντικη συνεργασια βασει των ικανοτητων των ανθρωπων. Περα απο αυτο, δεν υπαρχει ηθικη βαση που να δικαιολογει το να πηδηξεις καποιον που εχει λεφτα για να τα δοσεις σε καποιον που δεν ειναι τοσο ικανος, καθως ο πρωτος δεν ευθυνεται για την κατασταση του δευτερου. Μια χαρα θα μπορουσες εσυ ή καποιος αλλος να παρεχει αυτη την στηριξη. Το προβλημα με αυτα που λες για την κατοχη των μεσων παραγωγης ειναι οτι κρατας σταθερη την παραγωγικοτητα/ικανοτητα και τα κινητρα που εχουν οι συμμετεχοντες στις δυο περιπτωσεις, αλλα κυριως και το κομματι του κοστους. Βασικες αναγκες της κοινωιας (που δεν ειναι ενα ομοιομορφο πραγμα) καλυπτονται και τωρα μεσω του συστηματος των τιμων, αλλα λαμβανεται υποψη και το κοστος για να γινει αυτο, το οποιο στα πλαισια της στηριξης οσως εχουν αναγκη θα μπορουσε να γινει εθελοντικα, χωρις να κατατρεψεις την παραγωγικοτητα. Frankly, αυτο που εχω παρατηρησει ειναι οτι η κουβεντα για πραγματικες αναγκες της κοινωνιας ειναι ενας εμμεσος family friendly τροπος να μιλησει καποιος για κεντρικο σχεδιασμο ή να γινεται αυτο που θελει ο ιδιος.
Spoiler
Ναι αναφέρομαι στον ορντοφιλελευθερισμό . Μια έννοια , μια ιδεολόγία που αναπτύχθηκε ήδη από το 1930 και εφαρμόστηκε για πρώτη φορά το 1948 . Ο ορντοφιλελευθερισμός θέλει έναν δυνατό παίκτη-παρατηρητή ( κράτος ) που θα καταφέρει να δημιουργήσει ένα υγιές νομικό και ανταγωνιστικό περιβάλλον και θα εμποδίσει κάθε μονοπώλιο . Μετά τον πόλεμο οι Γερμανοί στήριξαν με χρηματοπιστωτικές παροχές από συγκεκριμένη υποδομή τις μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις . Δεύτερη φορά που χρησιμοποίησαν τον ορντο οι Γερμανοί ήταν το 2008 .
Να, βλεπεις τι ωραια ειναι τωρα που ξερουμε και οι δυο σε τι αναφερεσαι?
Anyway, προκειται για μια λιγο πιο αριστερη εκδοση αυτου που θα χαρακτηριζοταν σε αλλες περιπτωσεις ως νεοφιλελευθερισμος, απλα καταληγουν στο ιδιο συμπερασμα με αλλο σημειο αναφορας. Το point σου ποιο ειναι? Πετυχε η Γερμανια ενα Χ αποτελεσμα με αυτο το μιγμα κρατικων και φιλελευθερων πολιτικων, δεν το αμφισβητω, αυτο το συγκρινεις με τι? Καλυτερο αποτελεσμα με περισσοτερη κρατικη πολιτικη θα πετυχεις?Αν κοιταξει καποιος το παραδειγματα της Ελλαδας διαχρονικα ή της Γαλλιας (dirigisme) και ΗΒ την ιδια μεταπολεμικη περιοδο, δεν νομιζω να καταληξει σε αυτο το συμπερασμα. Καλυτερο ομως με λιγοτερο κρατισμο? Και η Σιγκαπουρη εχει ενα μιγμα πολιτικων, με μεγαλυτερη εμφαση στην αγορα, και πετυχε κατι καλυτερο, απο εναν τριτοκοσμικο βαλτο στην Ελβετια της Ασιας.
