Επειδή το θέμα γενικα έχει ατονήσει ( εκτός απο τον σάλο που προκλήθηκε απο τις επιστολές Καραμανλή) , ωστόσο, έχει προκύψει τις τελευταίες μέρες κάτι πολύ ενδιαφέρον όσον αφορα το ζήτημα: οι διεπιστημονικές συναντήσεις , σε ό,τι αφορά τα σχολικα εγχειρίδια της γείτονος , στο κλίμα της Συμφωνίας τω Πρεσπών. Μια τέτοια συνάντηση έγινε τις προηγούμενες μέρες στα Σκόπια της Βόρειας Μακεδονίας , όπου, συμφωνήθηκαν τα εξής:
1)
Έγινε αποδεκτό μετά από διήμερη μάχη στα Σκόπια ότι ως Σλάβοι δεν έχουν καμιά σχέση με τους Αρχαίους Μακεδόνες, ότι η Αρχαία Μακεδονική Ιστορία και ο πολιτισμός ήταν τμήμα του αρχαίου Ελληνικού Πολιτισμού που είχε επίδραση στον παγκόσμιο πολιτισμό, ότι είναι ανάγκη να αναιρεθεί η θέση τους που παρουσιάζει την Αρχαία Μακεδονική ιδιαιτερότητα ως αντιτιθέμενη στον Ελληνισμό, ότι οι διαφορές εντοπίζονται στις πολιτικές δομές ( σταθερά μοναρχία στη Μακεδονία) . Επειδή η Συμφωνία προβλέπει ότι κάθε αλλαγή πρέπει να στηρίζεται σε πηγές (evidence), η Επιτροπή συγκέντρωσε όλα τα σχετικά χωρία από τους Αρχαίους συγγραφείς( Ηρόδοτο, Θουκυδίδη, Ισοκράτη, Πολύβιο, ακόμα και τους Φιλιππικούς του Δημοσθένη, ερμηνευόμενους στο ανάλογο πολιτικό πλαίσιο της εποχής ) και τα υπέβαλε με τις αναλυτικές της παρατηρήσεις και σε αγγλική ή γαλλική μετάφραση. Η ελληνική επιτροπή δεν είδε αρνητικά την πρόταση της άλλης πλευράς να ληφθεί υπόψη ότι ένα μέρος της σημερινής Βόρειας Μακεδονίας ανήκε στην ιστορική Μακεδονία της αρχαιότητας.
Σχόλιο: όχι μόνο έγινε δεκτό οτι Σλάβοι δεν έχουν σχέση με την αρχαία Μακεδονία, άλλα οτι η αρχαία κληρονομιά της Μακεδονίας ανήκει στην Ελλάδα και οτι οι αρχαίοι Μακεδόνες ήταν Έλληνες ( αποκλείοντας το ενδεχόμενο και τις θεωρίες μειοψηφίας διεθνών ιστορικών, που λένε ότι ο αρχαίος μακεδονικός πολιτισμός είναι θρακοιλλυριακός κατα βάση με απλά έντονα ελληνικά στοιχεία- πάνω στο οποίο πατούσαν οι θεωρίες των σύγχρονων Μακεδόνων( των Σκοπίων), οτι ναίμεν οι αρχαίοι Μακεδόνες δεν ήταν Σλάβοι, άλλα ούτε και Έλληνες).
2) Για τη Ρωμαϊκή εποχή συμφωνήθηκε ότι ο όρος Μακεδονία από το 148 πΧ. ήταν διοικητικός-Μacedonia Prima- Macedonia Secunda- από τον 4ο αιώνα συμπεριλαμβανόταν με τη Δακία και την Παννονία στο Praefectum Illyricym και ότι πρέπει να διακρίνεται από την ιστορική Μακεδονία που το 168 πΧ , με τη πρώτη κατάκτηση, οι Ρωμαίοι διέσπασαν σε 4 τμήματα ( Πελαγονία, Πέλλα, Θεσσαλονίκη, Αμφίπολις),
ή από το μεταγενέστερο Βυζαντινό διοικητικό Θέμα Μακεδονία που περιείχε τη Θράκη-η Μακεδονική Δυναστεία του Βυζαντίου δεν είχε σχέση με τους Αρχαίους Μακεδόνες- διευκρίνιση που ζήτησε και η άλλη πλευρά, αλλά από τον 14ο αιώνα, με την κατάργηση των Θεμάτων, ο όρος Μακεδονία στους αρχαιοπρεπείς Βυζαντινούς συγγραφείς αποκτούσε πάλι το ιστορικό περιεχόμενό του.
3) Για τη Βυζαντινή περίοδο δέχτηκαν ότι οι Σλάβοι δεν πήραν το όνομα Μακεδόνες από τους Αρχαίους Μακεδόνες , ότι οι όροι Μακεδών και Σλάβος δεν ταυτίζονται στο Μεσαίωνα. Η Επιτροπή προσκόμισε σχετικά χωρία από τα Θαύματα του Αγίου Δημητρίου, τον Πορφυρογέννητο κ. α. Οι δικές τους παρατηρήσεις ήταν πολύ γενικές, π.χ οι Σλάβοι δεν ήταν νομάδες, αλλά γεωργοί, κάτι που ελληνική πλευρά δεν απέρριψε εκ προοιμίου, οι Κύριλλος και Μεθόδιος έκαναν το γλαγολικό ( όχι το κυριλλικό αλφάβητο) , κάτι που είναι σωστό, αλλά επισημάνθηκε ότι το εννοιολογικό υπόβαθρο της απόδοσης στα σλαβικά των υψηλών θεολογικών εννοιών ήταν ελληνικό, ( πχ φιλοκαλία-dobrotoljubie, ευημερία-blajodenstvie) όπως και το συντακτικό. Επρόκειτο για μια lingua franca.
Σχόλιο: κατα αυτόν τον τρόπο, καταρρίπτεται ο μύθος περί αρχαίου μακεδονικού έθνους, το οποίο έχει μια δήθεν γραμμική, αδιάλειπτη πορεία απο την αρχαιότητα , την κάθοδο των Σλάβων και μέχρι τον 20ο αιώνα στην ιστορία. Ο όρος Μακεδονία είχε συνεπώς, εκείνη την περίοδο, διοικητική και γεωγραφική έννοια .
4) Για την οθωμανική περίοδο πρότειναν να υπάρξουν περισσότερες αναφορές στα ελληνικά εγχειρίδια για τους βαλκανικούς λαούς, κάτι που η ελληνική πλευρά δεν είδε αρνητικά, και για την ύστερη οθωμανική περίοδο πρότειναν
να διευκρινιστεί ότι τα τρία οθωμανικά βιλαέτια του Μοναστηρίου , της Θεσσαλονίκης και του Κοσόβου που συμβατικά αποκαλούνταν Μακεδονία από την ευρωπαϊκή διπλωματία κάλυπταν μια ευρύτερη περιοχή, πέραν των ορίων της σημερινής Ελλάδας. Η ελληνική πλευρά δεν είδε αρνητικά αυτή τη διάκριση μεταξύ της συμβατικής χρήσης του όρου Μακεδονία που συμπεριλαμβανόταν στα τρία οθωμανικά βιλαέτια ( δεν υπήρχε οθωμανικό βιλαέτι με το διοικητικό όρο Μακεδονία) και της ιστορικής Μακεδονίας που διεκδικούσε το ελληνικό κράτος ( κατά το μάλλον ή έλασσον μόνο τα βιλαέτια Θεσσαλονίκης και Μοναστηρίου). Ο όρος Μακεδών επί Τουρκοκρατίας ήταν μόνο τοπική ταυτότητα, γεωγραφικός όρος με αναφορά στους χριστιανούς κατοίκους, συμπεριλαμβανομένων και των Νοτίων Σλάβων ως Χριστιανών, ως ένδειξη και ανδρείας, που ανέμεναν ένα νέο χριστιανό Μέγα Αλέξανδρο για να τους απελευθερώσει από τους νέους Πέρσες, τους Οθωμανούς.
Σχόλιο: Το γεγονός ότι "υπάρχουν 3 Μακεδονίες" δεν είναι ούτε κάποιο αλυτρωτικό κατασκεύασμα των βόρειων γειτόνων, ούτε κάποια αγεωγράφητη θεώρηση του γεωγραφικού αυτού χώρου. Αποτελούσε πάγια θέση της Ελλάδας απο τον 19ο αιώνα , άλλα και της Δύσης (άλλο που σήμερα , για λόγους καθαρά προπαγανδιστικούς και ψηφοθηρικούς , ο μέσος Έλληνας έχει εμποτιστεί με την ψευδή εθνικιστική ρήση ότι "η Μακεδονία είναι μία και ελληνική). Όσον αφορά ειδικότερα αυτό το θέμα, ο Άγγελος Συρίγος , νομικός και αναπληρωτής καθηγητής του Διεθνούς Δικαίου και της Εξωτερικής Πολιτικής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, και ο Ευάνθης Χατζηβασιλείου, τακτικός καθηγητής της Ιστορίας του Μεταπολεμικού Κόσμου στο τμήμα Ιστορία και Αρχαιολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. αναφέρουν :
«Από το 1870 και ακόμα πιο έντονα από το 1913 η Ελλάδα δεν προσπάθησε ποτέ να μονοπωλήσει την ευρύτερη γεωγραφική Μακεδονία. Πάντοτε επιδίωκε να μην τη μονοπωλήσει άλλος».
Σύμφωνα με τον Μαργαρίτη Δήμιτσα , διαπρεπής εκπαιδευτικός, φιλόλογος, ιστορικός και συγγραφέας του 19ου αιώνα,
«η αλλοπρόσαλλος και παλίμβουλος ευρωπαϊκή διπλωματία διά του Βερολινίου συνεδρίου ηκρωτηρίασε την Μακεδονίαν, την μεν βορειοανατολικήν γωνίαν αυτής παραχωρήσασα τη Βουλγαρία, την δε βορειοδυτικήν γωνίαν τη Σερβία» («Η Μακεδονία εν λίθοις φθεγγομένοις και μνημείοις σωζομένοις», τ. Β', Αθήνα 1896, σ. 1003) ,
Ο Κ. Βακαλόπουλος, μάλιστα
, θα φτάσει να πει ότι
«η επίσημη ελληνική θέση επιδίωκε τον διαμελισμό της Μακεδονίας» («Η Μακεδονία στα πλαίσια της βαλκανικής πολιτικής, 1830-1986», εκδ. Μπαρμπουνάκης, Θεσσαλονίκη 1987, σ. 57).
Σχόλιο: Δεν θα αναφερθώ στα υπόλοιπα τμήματα του άρθρου της εφημερίδας 'Εθνος. Η ελληνική επιτροπή έκανε σωστά βήματα για να ξεκαθαριστούν κάποια πράγματα όσον αφορά το ζήτημα. Για χάρη της ιστορικής αλήθειας, πάντοτε στο πλαίσιο της ιστορικής ουδετερότητας, θα ήταν πολύ χρήσιμο και επουσιώδες, να δοθούν αναφορές και εξηγήσεις στα ελληνικά σχολικά βιβλία, για το πώς δημιουργήθηκε πραγματικά το σύγχρονο μακεδονικό έθνος και την ακριβή εθνογένεση του , για τα πραγματικά γεγονότα του Μακεδονικού αγώνα και τις πραγματικές συγκυρίες που επικρατούσαν στον ευρύτερο γεωγραφικο χώρο της Μακεδονίας ( πολυπολιτισμικοτητα, έλλειψη σταθερής εθνικής συνείδησης της πλειοψηφίας των κατοίκων, ουδέτερα διεκδικούμενος χώρος απο 3 μοντέρνα εθνικά κράτη , απαλειφή εθνικιστικών θεωρήσεων "περι ιστορικών δικαίων" κλπ κλπ). Οι 2 χώρες έχουν πολύ δρόμο να διανύσουν ακόμα, για την αλληλοκατανόηση και την αποκατάσταση της ιστορικής αλήθειας.
https://www.ethnos.gr/politiki/4884...iti-ekthesi-gia-ta-sholika-biblia-ton-skopion
