Εχ μαν θα μένεις με τους δικούς σου που σε συντηρούν, χωρίς να σπαταλάς τίποτα μόνο και μόνο για την υπόσχεση ενός καλύτερου μέλοντος, το οποίο μάλιστα για να το αποκτήσεις ακολουθείς την χειρότερη τεχνική και αν το αποκτήσεις θα καταλάβεις πως η διαφορά στη ζωή σου είανι μικρή(για να ωφεληθεί κάποιος από την οικονομική ελευθερία, πρέπει πρώτα να έχει ωριμάσει).
Και, αυτό είναι το ζήτημα με σας που είστε κατά ή δεν καταλαβαίνετε τα ταξίδια. Αν θέλετε να βγάλετε χρήματα ή να βελτιώσετε τον ευατό σας τότε οκ πάρτε τα λεφτά από τα ταξίδια και βάλτε τα σε καλά γυμναστήρια, σεμινάρια, νοικιάστε δικό σας σπίτι. Οι πραγματικές επενδύσεις στη ζωή είναι αυτές στον εαυτό μας και την εξέλιξη του, όχι στην ασφάλεια της "αποταμίευσης"(που ποτέ δεν θα σε κάνουν πλούσιο, ούτε τα 1000 το μήνα σε 20 χρόνια ΛΟΛ).
Θες λεφτά; Επένδυσε στον εαυτό σου και στις επαγγελματικές σου δεξιότητες και σχέσεις.
Θες καλή ζωή; Επένδυσε στον εαυτό σου, σε ποιοτικές εμπειρίες και ψυχαγωγία.
Δε μ' αρέσει που χρησιμοποιώ αυτή τη λέξη, αλλά ναι όπως είπε η ελιά από πάνω, το να φοβάσαι τον έξω κόσμο και να κλείνεσαι μόνος σου αποταμιεύοντας είναι συνταγή για μιζέρια.
Αν δεν φύγεις δε θα μεγαλώσεις. Τίποτα δεν είανι πιο σημαντικό από αυτό.
Πρώτα από όλα Φαστ δεν είπα πως κάνω εγώ αυτό το πράγμα. Αυτήν την ηλιθιότητα που με το που πει κάποιος μια άποψη η κουβέντα πάει κατευθείαν στο προσωπικό θέλω να δω πότε θα σταματήσει.
Δεύτερον μπορώ πολύ εύκολα να σου απαντησω και επί προσωπικού καθώς είμαι 100% σίγουρος πως έχω αρκετά περισσότερες επιτυχίες και αποτυχίες στο ιστορικό μου και έχω κάνει αρκετά πιο εξτριμ πράγματα, αλλά όπως έγραψα και πιο πάνω εδώ κανουμε κουβέντα και όχι και φλεξινγκ.
Τρίτων ναι φίλος, θα μένεις με τους δικούς. Και όχι δεν είναι μιζέρια η ότι άλλη βλακεια υποθηκε παραπάνω διότι δεν μένεις για να ξυνεις το πουτσο σου, μένεις γιατί να φτιάξεις κάτι στη ζωή σου που θα βοηθήσει και αυτούς εν τέλει, εκτός και αν εσύ το βρίσκεις ηθικό να τους πεις φεύγω και να πάτε να γαμηθειτε. Ξέρεις, είναι ακριβώς το ίδιο πράγμα με το να σε πληρώνει ο μπαμπάς για να σπουδάσεις και να ταξιδεύεις, απλά αρκετά πιο φτηνό. In fact ειναι πολυ πιο τίμιο να πεις στους γονείς θέλω να μείνω σπίτι για να μαζέψω λεφτά και να κάνω το χ ψ από vague υποσχέσεις σπουδών...
Τέταρτον ξεχνάς η σε βολεύει να ξεχνάς πως δεν μπορούν όλοι η άνθρωποι να επενδύσουν στον εαυτό τους και τις επαγγελματικές τους δεξιότητες. Δεν γίνεται να γίνουν όλοι CEO, ούτε προγραμματιστες, ούτε Don draper. Οι περισσότεροι θα γίνουν αγρότες, μπογιατζιδες, υδραυλικοί, η θα δουλεύουν σε dead end δουλειές. Η στρατηγική που έγραψα πιο πάνω είναι applicable σε όλους. Ολοι μπορούν να κάνουν οικονομίες και να πάρουν κάποιο μικρό asset που θα τους επιφέρει ενα παραπάνω παθητικό εισοδημα, είτε αυτό είναι ενα κτήριο, ένα χωράφι, ένα πάρκινγκ η οτιδήποτε. Και για αυτά τα άτομα, αυτό που έγραψα είναι πολύ πιο σημαντικό ακριβώς επειδή δεν είναι Don draper και η ανεργία και η έλλειψη εισοδήματος τους χτυπά την πόρτα πολύ πιο συχνά και σκληρά.
Επίσης είμαι 200% σίγουρος πως δεν έχεις μείνει νηστικός η ασπιτος ούτε μια μέρα. Αν είχες μείνει θα έδινες πολύ μεγαλύτερη σημασία στο να έχεις ένα δικό σου σπίτι έστω και αν αυτό είναι μια τρύπα 20τετραγωνικα.
Υπάρχουν άτομα και οικογένειες που εχουν βρεθεί στο δρόμο από τη μια μέρα στην άλλη.
Πεμπτον αν όντως έχεις κάποιο skill που θες να εξασκήσεις, αλλά μιλάμε για σοβαρά πράγματα τώρα, όχι για κατά φαντασίαν εξάσκηση και procrastination, ο καλύτερος χρόνος για να το κάνεις είναι όταν είσαι σε μια τέτοια φάση αποταμιευσης καθώς αν αποφασίσεις να μην ξοδεύεις φτάνεις σε ένα σημείο που έχεις πολύ ελεύθερο χρόνο. Οπότε τον γεμίζεις έτσι και πετυχαίνεις με ένα σπαρο δύο τρυγονια.
Εκτον, δεν ξέρω πως ακριβως έχεις τις επιχειρήσεις στο νου σου, (καθως αυτός είναι ο εναλλακτικός καλύτερος τρόπος που λες παραπάνω) αλλά σου λέω από προσωπική πείρα πως οι επιχειρήσεις θέλουν 15ωρακι δουλειάς κάθε μέρα, ιδιαίτερα στο ξεκίνημα, αιματηρές θυσίες, πεισμα,γερα νεύρα και την ικανότητα να αντέχεις να δεις τους κόπους σου να χάνονται εν μια νυκτί για κάποιο random λόγο. Εκτός κι αν νομίζεις πως υπάρχει κάποιος αυτοδημιουργητος επιτυχημένος επιχειρηματίας που δεν έφτυσε αίμα και δεν στερήθηκε τρελά στη ζωή του κάποια στιγμή.
Για να κλείσω και για να καταλάβεις ότι πραγματικά λες χαζομάρες αλλά δε σε κατηγορώ γιατί είμαι σίγουρος πως οφείλονται σε έλλειψη εμπειριών, θα σου πω πως έχω στο προσωπικό μου κύκλο ατόμα που από τα 20 τους ζουνε ολόκληρες οικογένειες γιατί οι δικοί τους μείνανε χωρίς δουλειά. Σκέψου λοιπόν πως είναι να είσαι στα 20 σου και να είσαι αναγκασμένος να δουλεύεις μια dead end δουλειά για να συντηρείς τον άρρωστο πατέρα σου και την άνεργη μάνα σου και μετά έλα πες μου αν αυτό το παιδί έχει μεγαλώσει η όχι, επειδή δεν έφυγε απτό σπίτι.
Whether you like it or not, η ωριμανση ερχεται μέσα από τις προσωπικές δυσκολίες που περνάς στη ζωή σου, είτε αυτές που επέλεξες, είτε αυτές που φορτώθηκες και όχι από το να τρως πίτσα στο Μιλάνο και να πιες καφές με θέα τον πύργο του Αιφελ.
Τέλος, δεν είπα πουθενα ότι έχω κάτι με τα ταξίδια. Αντιθέτως είπα πως μου αρέσουν κι εμένα. Ούτε επίσης εκρινα και χαρακτήρισα κανέναν. Το αντίθετο έγινε αρκετές φορές. Περιέγραψα μια άλλη οπτική της κατάστασης και υπέδειξα και μια στρατηγική που θα μπορούσε να επιλέξει κάποιος για να πετύχει κάποια πράγματα που εγώ προσωπικά θεωρώ αρκετά σημαντικά.
