1) Τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά πιστεύω. Δεν μπορείς να είσαι σίγουρος ούτε για τον εαυτό στο εκατό τοις εκατό, διότι οι άνθρωποι αλλάζουν με τον καιρό και με τις νέες εμπειρίες. Μου έχει τύχει αρκετές φορές να πάρω μια σοβαρή απόφαση και να ξεκινήσω κάτι, το οποίο στην πορεία μετάνιωσα επειδή έμαθα νέα πράγματα και άλλαξα σαν άνθρωπος, οπότε αλλάξανε και οι στόχοι μου. Το ίδιο φυσικά μπορεί να συμβεί και στον μελλοντικό σύντροφο σου. Στην περίπτωση του γάμου όμως δεν είναι τόσο απλό να αλλάξεις σχέδια.
2) Ένας άλλος λόγος που δεν μπορείς να είσαι σίγουρος για κανέναν από τους δύο και ειδικά για τον άλλο είναι επειδή δεν τον έχεις δοκιμάσει σε μια τέτοια κατάσταση. Μπορεί να έχεις ζήσει μαζί του για αρκετό καιρό αλλά αυτό δεν είναι το ίδιο με μια ισόβια σχέση όπως ο γάμος. Είναι η φύση του γάμου τέτοια, το ισόβιο, που αλλάζει τους ανθρώπους και τους κάνει να βγάζουν συμπεριφορές που δεν θα έβγαζαν σε άλλη περίπτωση, τόσο καλές αλλά και κακές, με την πιο συνηθισμένη περίπτωση το να θεωρήσεις τον άλλο δεδομένο, πράγμα που όλοι στα λόγια λέμε ότι δεν θα κάνουμε ποτέ, αλλά στην πράξη μετά από πολλά χρόνια γάμου είναι πολύ εύκολο να καταλήξεις εκεί.
3) Θεωρώ λοιπόν πολύ σημαντικό να μην μπαίνει κάποιος σε ένα γάμο με την λογική του για πάντα, διότι αυτό όπως είπα κρύβει κινδύνους τους οποίους αυτή η λογική δεν σου επιτρέπει να δεις και να προνοήσεις. Θα αναφέρω δύο χαρακτηριστικά παραδείγματα για να γίνω πιο κατανοητός. Το πρώτο είναι το οικονομικό θέμα. Μετά τον γάμο τα περιουσιακά στοιχεία που αποκτιούνται θεωρούνται κοινά και με το διαζύγιο μοιράζονται κατά το ήμισυ. Σκέψου τώρα την περίπτωση όπου ο ένας από τους δύο είναι ας πούμε επιχειρηματίας και στα δέκα χρόνια του γάμου κατάφερε να μεγαλώσει την επιχείρηση του, ή να ανοίξει μια νέα και γενικά να βγάλει αρκετά χρήματα. Ξαφνικά το έτερο μέλος δικαιούται τα μισά από αυτά χωρίς να έχει συνεισφέρει απολύτως τίποτα.
Το δεύτερο παράδειγμα που είναι και πιο σοβαρό κατά την άποψη μου καθώς το πρώτο λύνεται με ένα προγαμιαίο συμφωνητικό εάν έχεις μεριμνήσει να προνοήσεις, είναι η περίπτωση όπου (και αυτό συνήθως συμβαίνει στους άντρες) ο ένας από τους δύο χτίζει όλη του ζωή και συνεπώς τον λόγο ύπαρξης του γύρω από τον γάμο του και την οικογένεια του. Στην περίπτωση τώρα που ο σύντροφός του πάψει να θέλει να είναι μαζί του ένας τέτοιος άνθρωπος μπορεί να δει κυριολεκτικά όλο τον κόσμο του να καταρρέει με σοβαρότατες συνέπιες. Υπάρχουν αρκετοί άντρες γύρω στα 50+ που ανήκουν σε αυτή την περίπτωση και αισθάνονται άχρηστοι και περιττοί (ακόμη και ας μην έχει υπάρξει διαζύγιο) και καταλήγουν να αυτοκτονούν αθόρυβα καθώς δεν έχουν πλέον λόγο ύπαρξης.
4) Η δική μου οπτική για τον γάμο, είναι να ελπίζουμε για τον καλύτερο αλλά να είμαστε έτοιμοι για το χειρότερο. Η λογική μου είναι πως ξεκινάμε και θα είμαστε μαζί μέχρις ότου μας βγάλει. Αυτό δεν σημαίνει φυσικά πως την κάνουμε με την πρώτη αναποδιά, αλλά πάντα θα πρέπει να υπάρχει εξ αρχής ένα σχέδιο εξόδου, διότι ο χωρισμός αρκετές φορές καταλήγει να είναι η πραγματικότητα. Όταν όμως ξεκινάς μου την λογική πως αυτό τώρα είναι για πάντα, μπορεί να κάνεις το λάθος να μην προνοήσεις για την περίπτωση του χωρισμού και μετά να βρεθείς ξεκρέμαστος ή πολύ χειρότερα κρεμασμένος, κυριολεκτικά.
Θα σου πω πώς τα βλέπω εγώ τα πράγματα.
1) Ο γάμος δεν είναι ένα project εργασίας. Συμφωνώ ότι μπορεί να είχες στο παρελθόν μια ιδέα που με τις γνώσεις και την εμπειρία που είχες τότε να σου φαινόταν εξαιρετική όμως αργότερα όταν ωρίμασες στον χώρο βρήκες κάτι άλλο καλύτερο και στράφηκες εκεί. Λες ότι το μετάνιωσες! Κακώς το λες, επειδή αν δεν πέρναγες από αυτό το στάδιο, δεν θα έφτανες στο καλύτερο επόμενο! Είναι σαν να γράφεις μια έκθεση στο Δημοτικό και στο Λύκειο. Ασφαλώς αυτή που θα γράψεις στο Λύκειο θα είναι καλύτερη αλλά είναι καλύτερη επειδή εξασκήθηκες σ΄αυτό από το Δημοτικό. Η σχέση σου με τον άνθρωπο που θα επιλέξεις να παντρευτείς δεν ακολουθεί αυτήν την πορεία επειδή "υποτίθεται" ότι για να το αποφασίσεις έχεις φτάσει στο σημείο "που γράφεις έκθεση στο Λύκειο". Δεν παντρευόμαστε τον πρώτο τυχόντα, παντρευόμαστε αυτόν που έχουμε επιλέξει συνειδητά όταν έχουμε ωριμάσει και ξέρουμε τι μας γίνεται!
2) Ξεχνάς κάτι πάρα πολύ σημαντικό το οποίο είναι τα αληθινά αισθήματα! Ο γάμος ασφαλώς δεν είναι πάντα εύκολος καθώς η ζωή μπορεί να σου φέρει δυσκολίες που θα πρέπει να παλέψεις πολύ για να τις ξεπεράσεις.΄Οταν όμως ο γάμος έχει ξεκινήσει σε σωστές βάσεις, αυτές οι δυσκολίες θα δέσουν περισσότερο το ζευγάρι επειδή ο ένας θα προσπαθεί να στηρίξει τον άλλον όχι επειδή πρέπει αλλά επειδή αυτό είναι αυτονόητο μεταξύ δύο ανθρώπων που αγαπιούνται. Δεν πατάς ένα κουμπί να αγαπάς τον άνθρωπό σου μόνο στις χαρές και να αδιαφορείς όταν τα πράγματα δυσκολεύουν. Θα μου πεις τόσα έχουμε ακούσει να γίνονται! Σωστά! Γιαυτό προσπαθείς να σιγουρευτείς όσο περισσότερο μπορείς για τον άνθρωπο που θα έχεις δίπλα σου! Για το μικρό ποσοστό που απομένει, ρίχνεις ζαριά! Τουλάχιστον αν σου κάτσει η στραβή, δεν θα κακίζεις τον εαυτό σου επειδή δεν το προέβλεψες! Και εγώ ξέρω δύο αντίθετες περιπτώσεις ζευγαριών φίλων των γονιών μου. Στο ένα ζευγάρι η γυναίκα ζει τον άντρα της επί αρκετά χρόνια επειδη απολύθηκε και δεν μπόρεσε να ξαναβρει δουλειά και στο άλλο ο άντρας εγκατέλειψε τη γυναίκα του επειδή γέννησε παιδάκι με σύνδρομο Down! Πες μου τώρα εσύ πώς θα μπορούσες να προβλέψεις κάτι τέτοιο!
Τώρα αυτό σχετικά με το να μην θεωρείς τον άλλο δεδομένο, εγώ έχω αντίθετη φιλοσοφία από την πλειοψηφία που ισχυρίζεται ότι δεν πρέπει να το κάνουμε ποτέ. Δεν ξέρω βέβαια τι εννοεί ο καθένας όταν το λέει αλλά αν εννοεί ότι ο άντρας είναι σίγουρος για τη γυναίκα του και η γυναίκα σίγουρη για τον άντρα της, τότε ναι θέλω να τον θεωρώ δεδομένο και εκείνος να θεωρεί δεδομένη εμένα!΄Ολες αυτές οι μπούρδες για το ότι πρέπει να σε ανακαλύπτει σιγά-σιγά και ποτέ να μην ξέρει τις μύχιες σκέψεις σου και πάντα να σε διεκδικεί και να φοβάται μήπως σε χάσει για να του κινείς το ενδιαφέρον και χίλιες δυο άλλες παρόμοιες χονροβλακείες, εμένα προσωπικά δεν μου λένε απολύτως τίποτα για να μην πω ότι μάλλον αντιπαθητική μου φαίνεται αυτή η συμπεριφορά παρά με εξιτάρει!
3) Εδώ το μόνο που έχω να πω (νομίζω ότι το έχω αναφέρει και σε άλλη συζήτηση) είναι πως πιστεύω ότι τα επιτυχημένα ζευγάρια είναι αυτά που έχουν πάνω-κάτω κοινό background σε όλους του τομείς (κοινωνικό, οικονομικό, μορφωτικό κτλ). ΄Ετσι στην περίπτωση που τα πράγματα δεν πάνε καλά, θα μείνουν με αυτά που είχαν πριν τον γάμο. Ο νόμος στην περίπτωση που αναφέρεις, λέει ότι "Αν ο γάμος λυθεί ή ακυρωθεί και η περιουσία του ενός συζύγου έχει, αφότου τελέσθηκε ο γάμος, αυξηθεί, ο άλλος σύζυγος, εφόσον συνέβαλε με οποιονδήποτε τρόπο στην αύξηση αυτή, δικαιούται να απαιτήσει την απόδοση του μέρους της αύξησης το οποίο προέρχεται από τη δική του συμβολή".΄Οπως ξέρεις ένας γάμος έχει πολλές υποχρεώσεις. Τις ώρες λοιπόν που εσύ κουραζόσουν και ξενύχταγες για να αυξήσεις την περιουσία σου (που δεν είναι πλέον "σου" αλλά "σας"), η γυναίκα σου θα μεγάλωνε τα παιδιά σας, θα επωμιζόταν τις κοινωνικές σας υποχρεώσεις, θα φρόντιζε το σπίτι, θα μαγείρευε φαγητό κτλ, κτλ. Πράγματα δηλαδή που θα ήταν αδύνατον να έκανες εσύ παράλληλα με τη δουλειά σου.΄Ολη αυτή η προσφορά για σένα δεν αξίζει τίποτα;΄Οπως και να έχει μια γυναίκα που έχει τη μόρφωσή της, τη δουλειά της και την περιουσία της, δεν υπάρχει περίπτωση να ρίξει την αξιοπρέπειά της, θέλοντας να σε γδύσει παρά μόνο να είσαι συνεπής στην οικονομική συνεισφορά σου για τα παιδιά.
Στην περίπτωση που ένας/μία 50άρης/άρα απογοητευτεί όψιμα από τον/την σύζυγό του πράγματι η κατάσταση είναι πολύ δυσκολότερη από ότι αν κάτι τέτοιο συνέβαινε σε μικρότερη ηλικία. Είναι πολύ δύσκολο να αλλάξει τη ζωή του αλλά όχι και να αισθάνονται ότι δεν έχουν λόγο ύπαρξης, όπως λες! Στα 50 τη σημερινή εποχή ένας άνθρωπος είναι ακόμα νέος και ο χρόνος είναι γιατρός ακόμα και σ΄αυτές τις ηλικίες. Υπάρχουν χαρές της ζωής που μπορούν να απολαύσουν και μην ξεχνάς ότι ο κοινός πόνος ενώνει τους ανθρώπους! Ξέρεις πόσοι άνθρωποι σ΄αυτήν την ηλικία δημιουργούν παρέες και ξαναπρογραμματίζουν τη ζωή τους; Αρκεί να πάρει την απόφαση να βγει από το καβούκι του και να διεκδικήσει τη ζωή του! Θα έχει τα παιδιά του, πιθανόν και τα εγγόνια του, τους συγγενείς του, 5 καλούς φίλους, τα πράγματα που του αρέσουν να κάνει και η ζωή θα βρει τον τρόπο να αναστηθεί μέσα του. Είμαι υπέρ του διαστήματος πένθους για κάτι σημαντικό που έχασες αλλά κατά της παραίτησης!
4) Αν σκέφτεσαι να παντρευτείς με το σκεπτικό "ξεκινάμε και όσο πάει", άστο καλύτερα! Δεν έχει νόημα!΄Ετσι κι αλλιώς δεν είναι υποχρεωτικό να παντρευτούμε όλοι!
