Θα σου πω την προσωπική μου άποψη, φίλε μου.
Βαριέμαι!
Βαριέμαι και τείνει να μου γίνεται αδιάφορο το να βγαίνω έξω μια-δυο-τρεις φορές την εβδομάδα για 5-6 ώρες με κάποιον κι έπειτα ο καθείς σπιτάκι του.
Μπορεί στην φοιτητική ζωή ενός/μιας να είναι βολικό και διασκεδαστικό. Αλλά έχω ξεπεράσει αυτό το στάδιο.
Δουλεύω αρκετές ώρες και δεν προλαβαίνω παρά μόνο το ΣΚ να έχω ελεύθερο χρόνο. ΚΙ αυτός ο χρόνος δεν είναι ελεύθερος. Ψώνια/ καθαρισμός σπιτιού/πλυντήρια/μαγείρεμα για όλη την εβδομάδα/περισσότερη γυμναστική . Περνάει ο χρόνος... πολύ γρήγορα ,χωρίς να το καταλαβαίνεις. Συνεπώς δε μου αρκεί να βλέπω το ερωτικό μου ενδιαφέρον τόσο λίγο. Άσε που θέλω σχεδόν καθημερινά σεξ.
Είναι ωραίο να έρχεσαι σπίτι και να έχεις τον σύντροφό σου για παρέα. Να πείτε τα νέα σας, να φάτε μαζί, να δείτε καμια ταινία, να κουτσομπολέψετε κανέναν, να μιλήσετε για το οτιδήποτε . Είναι ευχάριστο και αναζωογονητικό.
*Για εμένα πάντα*
Προσωπικά βλέπω το φίλο μου 3 ώρες το πολύ κάθε μέρα. Μέχρι να έρθω, να κάνω μπάνιο, να φάω , να πούμε δυο κουβέντες, πέρασε η ώρα.
Για τον καθένα βέβαια είναι διαφορετικά.
Εμένα μου αρέσει η πολυκοσμία. Αν ποτέ κάνω παιδιά, θα ήθελα να μαζεύονται οι φίλοι τους, να τους έχω ετοιμάσει καμια πίτσα και να τσιρίζουν και να παίζουν. Μου αρέσει.
Είμαι πολύ κοινωνικό ον. Τόσο , ώστε να έχω την εντύπωση ότι θα μπορούσα να πεθάνω από τη μοναξιά. Ίσως ευθύνεται ο τρόπος που μεγάλωσα.....
....το σπίτι μας ήταν πάντα τσίρκο. Έμπαιναν γείτονες, θείοι, κουμπάροι, φίλοι μας ... Δηλαδή δεν υπήρχε μέρα που να ερχόμουν από το σχολείο και να μην είχαμε καλεσμένο στο σπίτι. Μου την έσπαγαν βεβαίως λιγάκι γιατί με ενοχλούσαν στο διάβασμα, αλλά μου άρεσε όλο αυτό το κλίμα.
Κι έτσι μεγαλώνοντας , συγκατοίκησα από την πρώτη στιγμή με φίλη μου.
Ερχόμασταν, λέγαμε τα νέα μας, μοιραζόμασταν τα έξοδα κι είχα πάντα μια παρουσία κοντά μου , όταν με έπιαναν τα κάτω μου (ορμόνες).
Αυτό με βοήθησε να μάθω τι σημαίνει διαχειρίζομαι καταστάσεις, να κάνω υποχωρήσεις, να θέτω όρια, να μπορώ να επιβάλλομαι χωρίς να χρειάζεται να φωνάζω κλπ. Όποτε χρειαζόμουν χρόνο για τον εαυτό μου ,πήγαινα βόλτες.
Δεν μου αρέσει να κάθομαι σπίτι , ειδικά όταν έχω ένα πρόβλημα και νιώθω να με καταβάλλει. Προτιμώ να είμαι έξω. Με γεμίζει αισιοδοξία . Αυτό το να κάθεσαι μέσα στους τέσσερις τοίχους δεν μου αρέσει.
Συνεπώς όσο μεγαλώνει ο άνθρωπος και συνηθίζει μόνος, θα του είναι πιο δύσκολο στο μέλλον να μοιραστεί το σπίτι του με έναν άλλον. Δυο μεγάλοι άνθρωποι έχουν τις συνήθειές τους, τις παραξενιές τους , είναι πιο δύσκολη η προσαρμογή.
Αυτό έχω καταλάβει .
Μπορεί και να μην ισχύει.
Όλα είναι πιθανά....
Σ ευχαριστώ που έκατσες και μου απάντησες με όλη αυτή την ανάλυση, το εκτιμώ που ξόδεψες τον χρόνο σου.
Μπορώ να δω από που έρχεσαι και η αλήθεια είναι ότι έρχεσαι από μια αντίθετη κατεύθυνση από μένα.
Εγω πχ βαριέμαι απίστευτα μετά από λίγες μέρες συγκατοίκησης.
Ειλικρινά και μόνο το γεγονός ότι η άλλη ροχαλίζει στο κρεβάτι σα Στάγιερ που ανεβαίνει την Κατεχάκη, μου χαλάει πρώτ' απ' όλα τον ύπνο.
Δεύτερον, να σηκώνεται 8 το πρωί και να αρχίζει τη μουρμούρα και να μου λέει "έλα σήκω, μόνη μου θα κάθομαι;" ή να θέλει να πάει για ψώνια και να μαγειρέψει και κλινγκ κλονγκ όλα τα συμπράγκαλα στην κουζίνα σακούλες σκατούλες παπαράκια. Ε θες δε θες, γαμιέται ο ύπνος και σηκώνεσαι κι εσυ.
Τρίτον, αν δεν βλέπει σειρές, τον ήπιες με φράουλες και σαντιγύ, γιατί θ αρχίσει πάλι τα νιαουρίσματα "έλα στο κρεβάτι, μόνη μου θα κοιμάμαι;"
ΝΑΙ ΜΟΝΗ ΣΟΥ ΘΑ ΚΟΙΜΑΣΑΙ ΑΝ ΚΟΙΜΑΣΑΙ ΑΠΟ ΤΙΣ 9! Εγω θέλω να δω πέντε επεισόδια The Expanse στα καπάκια και να ακούγονται τα διαστημόπλοια στις ηχειάρες μου και να χω δίπλα την κρασάρα μου και να κλάνω. Ναι ρε φίλε θέλω να κλάνω χωρίς να πιέζομαι και να τη φυλάω γιατί είναι "απρεπές" γιατί έχω εναν αδόλφο του σαβουαρ βιβρ μες το σπίτι. Πορδή είναι, βασανίζομαι, κορνάρει στη γωνία, να βγει να το απολαύσω, δηλαδή οι άλλοι τις πίνουν;
Κι αυτό με τις σειρές, ισχύει ακόμα κι αν πρέπει να ξυπνήσω 7 το πρωί την επόμενη μέρα για οποιοδήποτε λόγο. Πριν τις 2 δεν ξεραίνομαι που να με παρακαλάς.
Επίσης στο κρεβάτι θέλω χώρο να απλώνομαι. Το γαμημένο το διπλό το πήρα για πάρτη μου, όχι για να με στριμώχνει η άλλη στη γωνίτσα "γιατί είναι ρομαντικό, έλα εσυ κοντά μου αν θες χώρο"
ΟΧΙ! ΘΕΛΩ ΧΩΡΟ ΓΙΑ ΝΑ ΚΟΙΜΗΘΩ ΑΝΕΤΑ!
Ασε που όλοι θέλουν φωτάκια, σκατάκια παπαράκια την ώρα που κοιμούνται. Εγω θέλω μαυρίλα, καταχνιά, σιωπή, ΜΟΥΓΚΑ, ούτε τον Παπαδάκη να παίζει καλημέρα ελλάδα το πρωί, ούτε το Law and Order σε επανάληψη στις 2 τη νύχτα.
Τέταρτον, μην αρχίσω να μιλάω για τα πράγματα, τα καλλυντικά...
Τα βιβλία, είναι στο γραφείο μου, γιατί είναι γραφείο. Δεν ταιριάζουν τα μισά καλλυντικά και οι παλέτες εκεί πάνω, και όχι το τζελ για τα φρύδια δεν πάει ασορτί με το HOTAS που έχω για το Elite Dangerous.
Και ξεκινάνε μετά σαν τον Γκάρφιλντ, τρίχες παντού, χράπα χρούπα, χράπα χρούπα, τσακ τις πέταγε η άλλη στο πάτωμα ή στη ντουζιέρα, στ αρχίδια της αν θα βουλώσει η αν θα καθαρίζω εγω μετά. Έβγαζα ξανθιές τρίχες από παντού, καιρό αφού είχα χωρίσει με την ξανθιά, σε σημείο να έχω ήδη μεταβεί σε καστανή και να μου λέει "ποιά ήρθε εδω μέσα;" κι εγω να είμαι "WTF;" (Δεν είχα φέρει καμία)
Πέμπτον και σημαντικότερο, με το που βάλει το πόδι της η άλλη στο σπίτι σου για συγκατοίκηση, πρέπει να είσαι ΓΑΜΗΜΕΝΑ ΕΡΩΤΕΥΜΕΝΟΣ ΚΑΡΓΑ ΚΑΙ ΒΕΒΑΙΟΣ ΟΤΙ ΘΕΣ ΝΑ ΤΗΝ ΠΑΝΤΡΕΥΤΕΙΣ, να μην χωρίσετε ποτέ ποτέ για να μπλέκετε με δικηγόρους και ότι γουστάρεις τόσο πολύ το μουτζό της που θα το τρως για όλη την υπόλοιπη ζωή σου με ευχαρίστηση αδιαμαρτύρητα και θα το θεωρείς και το πιο νόστιμο απ' όλα.
Το είδα με εναν γνωστό μου. Ήθελε να γαμήσει τη μισή Ελλάδα και δεν ντρεπόταν
το ζώον να το λέει ενω έμενε σώγαμπρος στο σπίτι της χοντρούλας του. Έλα όμως που η χοντρούλα είχε περιουσία κι ο νέος ήτο φτωχαδάκι.
Πέραν από το εγωιστικό μέρος "τι κερδίζω τι στερούμαι", το θεωρω κάργα ανήθικο να συγκατοικήσω με γυναίκα μόνο και μόνο για να μη τη γουστάρω 200% και να κοιτάω σα μαλάκας άλλες τύπισσες στο δρόμο ενω εκείνη θα με περιμένει σπίτι.
Αν θες να έχεις επιλογές, μένεις μόνος. Δεν κοιτάς να δέσεις το γαιδούρι σου επειδή δεν θελεις να είσαι μοναχούλης και οκ μωρέ πάμε χαλαρά και χλιαρά και βλέπουμε. Κι αν δεν δούμε τι θα γίνει; Θα ξεσπιτωθεί ο ένας από τους δυο ανθρώπους επειδή θέλαμε λίγο χρόνο να σκεφτούμε να γαμήσουμε τίποτ' άλλο;
Για μενα συγκατοίκηση σημαίνει επικείμενος γάμος εντός 1 έτους ΤΟ ΠΟΛΥ. Τελεία και παύλα και αγκύλη και τσιμέντο και λουκέτο.
Εαν δεν επιθυμώ 200% να παντρευτώ την άλλη και να την έχω ως τη ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΓΥΝΑΙΚΑ ΣΤΟΝ ΠΛΑΝΗΤΗ για το πάνω και το κάτω κεφάλι μου, δεν μπορώ να την τραβολογάω σε συγκατοικήσεις, όχι δεν μπορώ να το κάνω αυτό σε άνθρωπο επειδή εγω είμαι ιδιότροπος και έχω μάθει να περνάει το δικό μου. Όπως δεν μπορώ να υποβάλλω και τον εαυτό μου σε πειράματα.
Αυτή η περίπτωση είναι η μόνη που δεν πρέπει να περνάει το δικό μου αλλά η κοινή γραμμή. Αυτη τη θυσία θα την κάνω μόνο για μια σοβαρή γυναίκα. Αν έπρεπε να την κάνω για κάθε γυναίκα που είχα σχέση, θα συγκατοικούσα απο την ώρα που ήμουν ωάριο στις ωοθήκες της μάνας μου.
Αυτή είναι η άποψή μου. Όλες τις άλλες συγκατοικήσεις αν δεν περιέχουν 100% φουλ έρωτα, τις βλέπω απλά ως ικανοποιήσεις εγωιστικών επιθυμιών υπό το μανδύα της σχέσης. Πάντα θες κάτι απο τον άλλο για να μενεις μαζί του, όσο ρομαντικό και να το βαφτίσουμε στο μυαλό μας, οι άνθρωποι είμαστε εγωιστές. Όλοι μας.
Όταν ρώτησα ενα φίλο μου τι βρήκε στην κοπέλα του και αποφάσισε να συγκατοικήσει μαζί της μου λέει "με φροντίζει μου μαγειρεύει και μου πλένει".
Ε υπηρέτρια ήθελες μάγκα μου. Εγω που τα κάνω μόνος μου όλα αυτά, δεν συμβιβάζομαι. Και προχώρησα και βρήκα πολύ καλύτερες και σε εμφάνιση και σε χαρακτήρα.
Δε θέλω να προσβάλλω κανέναν που επιλέγει τη συγκατοίκηση, αλλά αυτό είναι το σκεπτικό μου.
Αν δεν θέλω να κάνω κάτι 200%, δεν το κάνω και σίγουρα δεν είμαι ο τύπος που δεσμεύομαι από κοινωνικές συμβάσεις. Εαν δεν μ αρέσει να κάνω Πάσχα με τη μάνα μου και τον πατέρα μου, θα το πω στην ψύχρα. Εαν δεν μου αρέσει να παντρευτώ στα 40 μου, θα το πω κι αυτό στην ψύχρα.
Γενικά απορρίπτω το στυλάκι:
"Γιατί δε σπουδάζεις σε πανεπιστήμιο στα 20;
Γιατί δεν έχεις βρει δουλειά στα 25;
Γιατί ακόμα βγαίνεις με πολλές στα 30 σου;
Γιατί γαμάς φοιτήτριες/μανούλες/άντρες
Γιατί δεν έχεις συγκατοικήσει;
Γιατί δεν έχεις παντρευτεί ακόμα;
Γιατί δεν έχεις κάνει παιδιά;"
Όλο αυτό το στυλάκι της κοινωνίας το έχω χεσμένο. Αν δεν μου αρέσει, δεν θα το κάνω. Ο έλεγχος είναι στα δικά μου χέρια.
