Και το πρόσωπο να επουλωνόταν τελείως (πράγμα αδύνατο), η ψυχολογική της κατάσταση δεν θα είναι ποτέ ξανά η ίδια.
Όταν επιζείς από τραυματικές εμπειρίες παντός είδους, ποτέ δεν επανέρχεσαι. Ποτέ. Τίποτα δεν είναι ίδιο.
Θα ακουστεί λυρικό, αλλά αυτή η απάνθρωπη που της το έκανε αυτό, της έκλεψε τη χαρά από το πρόσωπο, μαζί με το πρόσωπο, μια για πάντα.
Διπλό το κακό. Το ένα φάνηκε μεμιάς. Το άλλο θα φαίνεται συνέχεια μετά.
Τουλάχιστον δεν πήγε σαν την κακομοίρα την Τοπαλούδη, αλλά και πάλι η επιβίωση από κάτι τέτοιο είναι είδος θανατικής καταδίκης καμιά φορά από μόνο του, όπως έλεγε κι ένας χαρακτήρας σε μια σειρά που του χαν βγάλει το μάτι στη φυλακή.