Δεν είπα ότι θα κάνεις ή το ένα ή το άλλο.
Πράγματι, δεν το είπες. Εγω έκανα αυτή την αναφορά διαχωριστικής φύσεως για να αναδείξω τη δυνατότητα μιας πολυφωνίας μέσα σε μια φιλική επαφή που δεν θα περιορίζεται σε ωφελιμιστικό χαρακτήρα, αλλά εν μέσω τέρψης θα διατηρεί στις κρισιμότερες των αναγκών μια έκφανση στήριξης.
Η φιλία που περιέγραψε και προτίμησε για τον εαυτό του ο χακεράς προϋποθέτει την ύπαρξη κοινών και υψηλότερων στόχων και γι' αυτός σας ξίνισε. Βέβαια, αν οι "στόχοι" είναι διαφορετικοί, δεν μπορεί να υπάρξει φιλία κατ' εμέ.
Με άλλα λόγια, όποιος επιζητεί να αλλάξει και να βελτιωθεί στη ζωή του, θα κοιτάξει τις φιλίες πολύ διαφορετικά, ωφελιμιστικά κιόλας σε πρώτη ματιά(τρίτου). Δεν υπάρχει χρόνος για ανθρώπους που φοβούνται να επικοινωνήσουν ή που γενικότερα έχουν συμβιβαστική συμπεριφορά με τα πάντα.
Εαν δεις πριν, χρησιμοποίησα τη λέξη "στήριξη" και μάλιστα υπο συνθήκη. Ας το βάλουμε λίγο στην άκρη σαν ορισμό constant = τάδε που θα έγραφε και ο χάκερ σε πρόγραμμα C.
Ας ξεκινήσουμε από αυτά που συμφωνώ μαζί σου, διότι αλίμονο αν διαφωνούσαμε σε όλα και δεν μας άφηνε ο εγωισμός μας να παραδεχτούμε τις συμφωνίες μας.
"Δεν υπάρχει χρόνος". Αληθές! Ακόμα και για μένα που δεν έχω απασχοληθεί ακόμα στην εργασία που θα ήθελα και περιδιαβαίνω τον κόσμο σαν πνεύμα με άταφο σώμα, δεν έχω όλο τον χρόνο που επιθυμώ. Δεν χρησιμοποιώ τον χρόνο μου όσο παραγωγικά και βελτιωτικά θα ήθελα και δεν συνεπάγεται σε καμία περίπτωση ότι έχω ώρες για ξόδεμα, ειδικά σε ανθρώπους που -αποκλειστικά- σκοτώνουν την ώρα τους.
Που με φέρνει στο δεύτερο σημείο. Το σκότωμα της ώρας. Καλό είναι και μου αρέσει πολύ, μα δεν πρέπει να είναι το μόνο. Πρέπει να υπάρχει κατά τη γνώμη μου ένα νόημα στον χρόνο.
Εσείς μιλάτε χρηστικά, με οφέλη, μεγιστοποίηση της χρησιμότητας που θα λέγαμε στα οικονομικά.
Εγω μιλάω για νόημα. Πού πάμε με αυτή τη φιλία; Έχει συνεκτικά χαρακτηριστικά; Έχει ουσία πέρα από ένα στεγνό δουναι και λαβείν;
Εσείς το αποκαλείτε κοινούς στόχους. Ποιούς κοινούς στόχους; Φέρτε μου σας παρακαλώ, ένα παράδειγμα ή και δυο, από κοινούς στόχους.
Και μετά εαν θέλετε εξηγήστε μου, τι νόημα έχει για εσάς αυτή η ύπαρξη στόχων και τι σας εμποδίζει από το να τους πραγματοποιήσετε μόνοι σας.
Φυσικά, θα μου πει κάποιος και πολύ σωστά, ότι δεν μπορούμε όλοι να τα κάνουμε όλα μόνοι μας. Εννοείται. Συνεπώς, θα υπάρξει στιγμή ή και στιγμές που θα λειτουργήσουμε μέσα σε ένα συνολο 2 ή και περισσότερων ατόμων, αλλά αυτό είναι μια κουβέντα πολύ μεγαλύτερη από τη φιλία, ίσως και τελείως διαφορετική.
Ξέρω ότι προτρέχω της μελλοντικής απαντήσεώς σου περί του τι συνιστά κοινός στόχος, όμως θέλω να αφήσω τη δική μου οπτική στο πράγμα λέγοντας το εξής.
Εαν περιμένουμε, από μια φιλία, να λειτουργήσει ως διελκυστίνδα και πρόωση με απαιτητό τον παράγοντα "κοινός στόχος" πιστεύω πως αποδυναμώνουμε την ικανότητά μας για αυτάρκεια.
Για να το θέσω πιο απλά και λαικά. Εαν περιμένεις από τους φίλους σου να σε κάνουν μάγκα στα λάθη σου, να σε τραβήξουν προς τα μπροστά ή να πρέπει να μοιραστούν στόχους μαζί σου, τότε είσαι αδύναμος εξ ορισμού και δυνητικά εξαρτητικός τύπος.
Προφανέστατα, δεν διαφωνώ με τη φυσικότητα της ύπαρξης της αδυναμίας. Είναι ένα στάδιο στην ανθρώπινη ζωή και το έζησα και συνεχίζω να το ζω σε πολλές πτυχές της.
Πιστεύω ακράδαντα όμως, στην υποχρέωση του ατόμου να σηκώνει συν τοις Θεοίς και δια της δικής του βουλήσεως τον Εαυτό του και να αγωνίζεται για την πολυπόθητη αυτάρκεια.
Οι φίλοι δεν μπορούν να επιτελέσουν ζωτικό ρόλο σε αυτό. Καταρχάς έχω ξεχάσει να αναφέρω το εξής. Ότι από μια ηλικία και ύστερα, συνήθως από την ηλικία που συνειδητοποιεί κανείς (ΑΝ το συνειδητοποιήσει) ότι όλα είναι ο θάνατός σου η ζωή μου και ένας συνεχής αγώνας για επιβίωση, απλά δεν μπορείς πλέον να συνάψεις φιλίες.
Ορίστε το είπα. Δεν μπορείς να συνάψεις βαθιές πραγματικές φιλίες από μια ηλικία / ή μια κατάσταση σκέψης έστω και ύστερα.
Και έτσι περνάμε στην λογική του Χάκερ και την δική σου, που αποτελούν γενεσιουργό αίτιο αυτής της ανωτέρω θεώρησης.
Η λογική αυτή για εμένα ως Βαλ, είναι γηπεδικής φύσεως φιλοσοφία του πληκτρολογίου στο στέκι. Και μάλιστα κακή γηπεδική φιλοσοφία γιατί όσο την ξετυλίγεις τόσο θέλει να τυλιχθεί πίσω από έναν στρογγυλεμένο κυνισμό που υποτίθεται ότι αναδύει κύρος.
Με συγχωρείτε που θα μιλήσω έτσι, αλλά όση ζάχαρη και να βάλετε εις τα περιττώματα, δεν θα φτιάξετε κουραμπιέδες. Αυτά είναι φιλοσοφίες μιας εκπορνευμένης κοινωνίας με κοινωνικούς αναρριχητές και αναρριχήτριες που έχουν μετατρέψει ζητήματα ήθους και τιμής σε ζητήματα δοσοληψίας, με αποτέλεσμα μια εκμαυλισμένη "αξιοκρατία και αριστεία" όσων έχουν και κατέχουν ή όσων δύνανται να καταναλώσουν ή να καταναλωθούν από αυτούς που έχουν και κατέχουν.
Το πρόβλημα δεν είναι ότι με ξυνίζουν οι απόψεις σας. Πολλές απόψεις πάντα με ξύνιζαν και έχω μάθει να χωνεύω τα ξινά. Το πρόβλημά ανακύπτει από την είσπραξη από εμένα μιας τετοιας φιλίας -όπως αυτή αποτυπώνεται στα γραπτά σας- ως φιλίας στερούμενης τιμής.
Μάλλον εισπράττω περισσότερο την εντύπωση ότι ο χάκερ διατυπώνει ένα είδος φιλίας που έχει όχι τιμή αλλά αποτίμηση.
Δεν μπορείς να εδραιώσεις μια φιλία αν δεν βασίζεται σε τιμή.
Ας μην ξεγελιόμαστε, έχω μια καλή αντίληψη για το απο που μπορεί να πηγάζει ο κυνισμός σας. Άλλωστε ήμουν κυνικός από την εποχή που ακόμα δεν γνώριζαν οι περισσότεροι εδω μέσα τι είχαν ανάμεσα στα πόδια τους.
Κάποιες κρίσιμες στιγμές η φιλία πρέπει να εξαργυρώνεται για να το πω ωμά. Πρέπει να υπάρχει η έμπρακτη απόδειξη ότι ο άλλος μπορεί στα δύσκολα να είναι η δύναμή μας. (Βλέπω μερικά "μα ρε φίλε αυτό έλεγα!" να έρχονται προς το μέρος μου. Περιμένετε να τελειώσω πρώτα...) Δεν μπορείς να συνάπτεις φιλία με την εξαρτημένη πιθανότητα να σου εγγυηθεί ο άλλος τη στήριξη. Είναι ένα πράγμα που κατά τη γνώμη μου αποτελεί παράγωγο της φιλίας και του χαρακτήρα των ατόμων και όχι προαπαιτούμενο.
Δεν μπορείς να πηγαίνεις σε ένα νεο φίλο και να του λες "εχω αυτό το προαπαιτούμενο, να με ωφελείς". Εκεί κολλαει και το "άντε γαμήσου" της Χιμέλα. Και καλά κάνει και το λέει. Κι εγω θα το πω σε τέτοιες φιλίες.
Η εκπόρνευση της κοινωνίας που λέγαμε. Δεν κάνουμε φιλίες με τιμή, κάνουμε φιλίες με εκ των προτέρων αποτίμηση.
Ζητάει και αποτιμεί ο αδύναμος. Ο αυτάρκης έχει ήδη όσα χρειάζεται και απολαμβάνει τη σύνδεση με άλλους αυτάρκεις προσέχοντας μη ζημιωθεί. Κανένας δεν θέλει να του κάνουν ζημιά, πολύ λογικό. Αναγνωρίζει παρόλαυτά ότι οι φίλοι δεν είναι μόνο θετικά πρόσημα αλλά και αρνητικά.
Τίποτα δεν είναι δωρεάν Θοδωρή και Τόλη. Όπως οι γυναίκες δε σε πλησιάζουν όταν είσαι 20κάτι που είσαι needy για σχεσούλα μισαδάκι, αλλά σε πλησιάζουν όταν είσαι ήδη ολοκληρωμένος και αυτάρκης και κάνει κάτι πραγματικά τικ στο μυαλό σου, έτσι και οι φιλίες έρχονται σε σένα όχι όταν τις βάζεις με 1, 2, 3 νουμεράκια και κριτήρια στο στέκι, αλλά όταν είσαι αρκετά αυτάρκης και πλήρης από μόνος σου και μαγνητίζεις αυτά που πρέπει.
Εχω που βλέπω πολλούς σε αυτό το θέμα να λένε: "Εγω το θέλω έτσι έτσι έτσι έτσι". Εσυ τι δίνεις δε μας είπες. Ποιός είσαι που ζητάς; Είσαι κάποιος; Αν ναι, θα φανείς τι ζητάς πριν καν το ζητήσεις. Όπως η Μερσεντές δεν χρειάζεται διαφήμιση.
Όταν μου ρχεσαι με τη λάμπα της γκεστάπο πάνω απο το κεφάλι μου και μου λες "ναι ναι ναι για πες κι άλλα" και φαίνεται που το πας, δεν κάνεις φιλική επαφή αλλά συλλογή πληροφοριών. Το χω δει το φιλικό αυτό και δεν με ικανοποιεί. Παραείναι επιτηδευμένο. Ισα ίσα φαίνεται οτι δεν ξες να παίζεις το παιχνίδι. Από κει και πέρα οτι άλλο πω είναι περιττό.
Και τους είδα όσους δεν θέλουν ύπουλα και μη επικοινωνιακά και συγκαταβατικότητες. Τους λες "έλα ρε φιλε τι εγινε, να λύσουμε την παρεξήγηση" και είναι βαρυπέπονοι ή εξαφανισμένοι.
Ακόμα κι οι βαρυποινίτες δικαιουνται έναν διάλογο. Πόσο μάλλον δυο άνθρωποι που αλληλοονομάζονται φίλοι.
Τα υπόλοιπα είναι for the show...
