Horseshit. Κι εσύ μια χαρά κουτάκια έχεις και όλοι όσοι ισχυρίζονται ότι δεν έχουν. Αλήθεια γιατί δεν πας αφού είσαι τόσο ανιδιοτελής να γίνεις φίλος με έναν δολοφόνο, έναν βιαστή ή έναν απατεώνα? Μήπως επειδή έχεις το κουτάκι ότι ο άλλος θέλει να είναι ειλικρινής, καλός, τίμιος κ.ο.κ.? Και αυτά τα κουτάκια γιατί τα έχεις? Επειδή προσφέρουν όφελος σε εσένα.
Θα κάνω το δικηγόρο του άλλου ανθρώπου εδω αλλά θα σου πω τι πιστεύω εγω. Ναι, υπάρχουν κάποιες εσωτερικές κατευθυντήριες γραμμές που σε στέλνουν ή σε απομακρύνουν απο έναν άνθρωπο, όμως δεν θεωρώ ότι είναι κουτάκια στην περιοριστική μορφή που τα ορίζεις εσυ, αλλά λίμνες με νερό. Μια λίμνη με τη δυσφορία και μια λίμνη με την ευτυχία.
Η λίμνη της δυσφορίας γεμίζει με σταγόνες που είναι οι κακές στιγμές του άλλου και αντιστοίχως η λίμνη της ευτυχίας γεμίζει με όλες τις άλλες σταγόνες.
Υποθέτω ότι υπαρχει μια εσωτερική ζυγαριά στον καθένα μας και μπορούμε ίσως αφηρημένα να ονομάσουμε ανιδιοτέλεια μια καλή πράξη απέναντι σε έναν φίλο μας χωρίς να αναμένουμε υποχρεωτικά να γεμίσει η λίμνη "Ευτυχία". Κάποιοι δεν ενοχλούνται από το να είναι ανιδιοτελείς ακόμα κι αν μετά γεμίσει η λίμνη "Δυσφορία". Ουδεις πιο αχαριστος παρά του ευεργετηθέντος ένα πράγμα. Κάποιοι δεν ενοχλούνται με αυτό. Εγω ενοχλούμαι.
Δεν το ξέρεις από πριν τι θα σε δυσαρεστήσει στον άλλο πολλές φορές. Γι αυτό και λέμε "απο τους δικούς σου ανθρώπους να τα περιμένεις όλα" ή "δεν το περίμενα ότι θα ήταν τετοιος άνθρωπος".
Η ίδια η ύπαρξη της προσδοκίας, παρ όλη την ουτοπική μορφή της και την αυταπάτη της οποίας καθίσταται φορεύς, μας αποδεικνύει ότι τα κουτάκια που λες δεν είναι κουτάκια στέρεα και συνειδητοποιημένα, αλλά μάλλον πιο ρέουσες και αφηρημένες έννοιες που προκαλούν εσωτερικές αντιδράσεις σε μας.
Θα μου πεις, τωρα το κάνεις θέμα ορισμού και παίζουμε με τις λέξεις, δεν ειναι κουτάκι είναι λίμνη, χαίρω πολύ.
Οχι δεν είναι θέμα ορισμού, είναι θέμα κατά την άποψή μου προκατάληψης και ενστίκτου.
Θεωρώ ότι με τη στάση σου αχρηστεύεις το ένστικτό σου προς τέρψιν μιας εσωτερικής σου αντίληψης ότι έχεις μια Α ευφυία με την οποία υποχρεωτικά εξηγείς και προκαταλαμβάνεις καταστάσεις με αποτέλεσμα να τις αποστειρώνεις.
Είναι σαν αυτό που ειπώθηκε από ένα μέλος πιο πάνω, με υπερχειλίζουσα βεβαιότητα, ότι "αφού εσείς εδω λέτε αυτό και το άλλο με κριτηρια άρα σας έχω καταλάβει ότι λειτουργείτε κι εσείς έτσι".
Ναι, duh όταν κρίνεις άλλων τις σχέσεις είσαι πιο αποστασιοποιημένος και δεν βλέπεις αναγκαστικά τα πράγματα όπως θα τα έβλεπες μέσα σε μια δική σου φιλία. Είναι αυτό που λέμε "με τις σχέσεις των άλλων δάσκαλος μάγκας, με τις σχέσεις τις δικές μας μαθητής μαλάκας".
Δεν μπορεί να μη το χουμε παρατηρήσει ποτέ αυτό σε όλους και στον εαυτό μας.
Όταν πέσεις στη στιγμή που θα σηκώσεις εσυ το σκατόφτυαρο για να αντιμετωπίσεις τον άλλο, πασαλείβεσαι. Όταν νουθετείς τους άλλους, το κάνεις από μακριά με υψωμένο το της δικαιοσύνης δάχτυλον. Και μάλιστα δε, τους νουθετείς μην ξέροντας τα γεγονότα ως έχουν αλλά ως είναι εκτεθειμένα γραπτώς υπό της υποκειμενικής οπτικής του έτερου προσώπου. Δεν γνωρίζεις την άλλη πλευρά και δεν κάνεις καν τον κόπο (ή και δεν δύνασαι) να την γνωρίσεις.
Πόσο μάλλον δε όταν επηρρεάζεται η άποψις και από άλλα θεάρεστα όπως η ανάγκη για συμπόνια και ακούσια ταύτιση με τα μέλη που γράφουν αυτές τις ιστορίες (μέγα λάθος, γι αυτό δεν το κάνουν οι ψυχολόγοι. Εμείς εδω όμως το κάνουμε πολύ)
Ως εκ τούτου η νουθεσία αποτελεί κάτι πολύ διαφορετικό ποιοτικά από την προσωπική διεκπεραίωση δικών μας σχέσεων καθώς πιστεύω πως είμαστε δυο πολύ διαφορετικοί άνθρωποι σε αυτές τις δυο καταστάσεις.
Κι εσύ το ίδιο κάνεις σε όλες σου τις σχέσεις, κάτι θες από τον άλλο όταν τον πλησιάζεις, έστω και αν αυτό είναι να σε κάνει να νιώθεις καλά. Απλά εγώ έχω το intellectual honesty να το γράφω.
Εσυ το λες οτι έχεις το intellectual honesty, ο άλλος δεν το βλέπει έτσι, αλλά σε βλέπει σαν κυνική οπορτούνα. (δε σου λέω οτι είσαι ντε και καλά, αλλά έτσι θα σε εκλάβει)
Μπορεί και να μην είσαι οπορτούνα και να λες μέσα σου "μα είστε υποκριτές ρε μαλάκες; Αφού όλοι το κάνετε, εμένα ξεχέζετε που απλά του δίνω όνομα;"
Αυτό είναι το μεγάλο πρόβλημα με το intellectual honesty. Δεν πιστεύω ότι ανταποκρίνεται σε ευφυία αλλά σε μια εσωτερική ανάγκη μας να δικαιωθούμε απέναντι σε όλα όσα εκείνα η κοινωνία θεωρούμε ότι συντηρεί υποκριτικά αλλά δεν τα παραδέχεται.
Είναι περισσότερο αν θέλεις μια προσωπική εγωιστική σταυροφορία να αποδειχθούμε οι σωστοί (κι αυτό κάνετε circlejerk εδω) εξαντλώντας κάποια αρχέγονα και ρέοντα πράγματα σε απολύτως καταχρηστικές και πιο σταθερές ταμπέλες.
Τα πάντα ρει και ουδεν μένει. Δεν υπάρχουν κουτάκια, υπάρχει εξέλιξη και η εξέλιξη επέρχεται μέσα από τη γνωριμία. Δεν υπάρχει μόνο η ευφυία αλλά και το ένστικτο. Ακόμα κι αν αυτό μας κάνει καχύποπτους μπουνταλάδες.
Όχι, δεν είναι τα πάντα φτιαγμένα για να στερεοποιούνται σε ένα καταχρηστικό σημείο ιντελεξουάλ ψευδεπίγραφης αντίληψης. Δεν μπορείς να ξέρεις τα πάντα. Ούτε εσυ, ούτε εγω ούτε κανείς.
Αυτά τα "έτσι είναι, απλά εσείς δεν είστε ιντελεκτσουάλ πλήβειοι" με τη φάτσα ληγμένου κάστορα, επιτελούν άλλους σκοπούς, πιθανότατα την κάλυψη ανασφαλειών ώστε να προβληθούμε ως ολοκληρωμένες οντότητες και να εξοντώσουμε κάθε εξωτερική ευγλωττία υπό ένα σύννεφο αυθεντίας.
Λυπάμαι που στο λέω αδερφέ, δεν είσαι εσυ ο έξυπνος κι οι υπόλοιποι εδω μέσα οι χαζοί. Αν αυτό σε βοηθάει να σμπρώξεις τίποτα ενδιαφέρον, good for you και καλή επιτυχία, αλλά στο διάλογο δεν μπορείς να φέρνεις τετοια επιχειρήματα.
Και στο είπα και πριν στο άλλο πόστ, δείχνεις ρωγμές που ενα έμπειρο μάτι τις καταλαβαίνει.
