Αχ πόσο το ζηλεύω αυτό! Θυμάμαι όταν είχα πάει να σπουδάσω στη Θεσσαλονίκη και στην αρχή ειδικά δεν είχα κανέναν απολύτως, ήταν τόσο απελευθερωτικό να μη σε ξέρει κανείς και να ξεκινάς ουσιαστικά από το μηδέν την κοινωνική σου ζωή. Μέχρι το τέλος των σπουδών μου γνώρισα πάνω από 100 άτομα ενώ φίλοι μου σε άλλες πόλεις που έμειναν με τις σχολικές τους παρέες ζήτημα να γνώρισαν 5-6 ακόμη. Βέβαια μπορώ να φανταστώ γιατί σε τρομάζει και το θεωρείς πρόβλημα, αλλά άμα το δεις θετικά θα κάνεις πανεύκολα γνωριμίες και θα περάσεις πολύ καλά.
Καταρχάς, το πιο σημαντικό: Μην έχεις προσδοκίες να βρεις κολλητούς που θα έχεις για μια ζωή, αλλά δες το σαν κοινωνικό πείραμα. Αν ψάχνεις απεγνωσμένα για φίλους, τότε το πιθανότερο είναι ότι θα κολλήσεις στην πρώτη μέτρια παρέα που θα βρεις για να μη νιώθεις μοναξιά, θα προσπαθείς να πείσεις τον εαυτό σου ότι αξίζουν σαν άτομα και στο τέλος θα απογοητευτείς. Η σωστή οπτική όταν κοινωνικοποιείσαι είναι να έχεις περιέργεια για τον κόσμο: άραγε αυτή η κυρία που μένει απέναντι, τι παρελθόν έχει; ποιο είναι το αγαπημένο της φαγητό; τι προβλήματα τη βασανίζουν; τι πολιτικές απόψεις έχει; Ακριβώς όπως κουβεντιάζουμε εδώ και κερδίζουμε ο ένας απ' τις απόψεις του άλλου, έτσι είναι κι εκεί έξω. Μη ντρέπεσαι, θα εκπλαγείς απ' το πόσο μεγάλη ανάγκη για συζήτηση έχουν οι άνθρωποι και ιδίως στις μεγαλουπόλεις. Ξεκίνα με τα λεωφορεία όταν έχει κίνηση (όχι στο μετρό γιατί μπαινοβγαίνει πολύ γρήγορα ο κόσμος), άκου τι λένε οι διπλανοί σου και πετάξου κι εσύ στη συζήτηση (ευγενικά, με χαμόγελο). Το χειρότερο που μπορεί να συμβεί είναι να μη συνεχιστεί η κουβέντα και να μην τους ξαναδείς ποτέ. Έτσι θα ακονίσεις τις κοινωνικές σου δεξιότητες και θα μάθεις πώς εκφράζονται άνθρωποι όλων των κοινωνικών στρωμάτων.
Μια καλή ιδέα για τις μέρες του covid και εφόσον δεν έχεις χρόνο για χομπυ, είναι να μεταφέρεις ένα μέρος της δουλειάς σου σ' ένα χαλαρό καφέ - αναγνωστήριο αντί να κλειστείς σπίτι. Πάρε το λαπτοπ σου και βρες ένα στέκι, από εκείνα με τα μεγάλα τραπέζια που κάθονται άτομα από πολλές διαφορετικές παρέες. Ούτε μάσκα απαιτείται ούτε τίποτα. Μου χει τύχει πολλές φορές να γνωρίσω ανθρώπους έτσι, όταν έκανα διάλειμμα απ' το διάβασμά μου. Παράλληλα θα δεις και πολλά βιβλία/εργασίες απλωμένα στο τραπέζι κι έτσι θα ξέρεις πριν καν μιλήσεις με κάποιον με τι ασχολείται. Επίσης έχεις το καλό ότι είσαι άντρας, οπότε κανείς δε θα σε παρεξηγήσει αν πας μόνος σου σ' ένα μπαρ ή μια μπυραρία. Ένα βράδυ που δε θα χεις δουλειά πήγαινε σε μια pub και κάτσε στο μπαρ (όχι σε τραπέζι) να πιεις μια μπύρα, ειδικά σε συνοικιακά μαγαζιά είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα πιάσεις κουβέντα με κάποιον. Όλοι κάπως έτσι ξεκινάμε και μια στο τόσο, έπειτα από πολλές γνωριμίες και συζητήσεις, δένουμε με κάποιους ανθρώπους περισσότερο. Καλώς ή κακώς, ακόμη και σε μέρη που μαζεύονται άνθρωποι με κοινά ενδιαφέροντα, δεν υπάρχει κάποιος μαγικός τρόπος που να φιλτράρεις από πριν τους ανθρώπους με τους οποίους μπορείς να συνάψεις ουσιαστική σχέση. Η μοναδική οδός είναι η trial and error.
