Θύμα είναι η γυναίκα που πάει το πρωί στην δουλειά της και πετάγεται ο τζιχαντιστής στον δρόμο και την αποκεφαλίζει. Δεν είναι η γυναίκα που τρώει ξύλο στο σπίτι. Η γυναίκα αυτή αν ο γάμος δε έγινε με το ζόρι (π.χ. Σαρία) τον επέλεξε εθελοντικά αυτό τον τύπο, οπότε απλά γεύεται τις συνέπειες των επιλογών της. Με το να την λες θύμα της αφαιρείς κάθε ευθύνη και συνεπώς της αφαιρείς την δύναμη να αλλάξει. Μόνο κακό προκαλείς έτσι. Μονόπλευρα δεν τα βλέπω τα πράγματα και αυτή τη χαζομάρα την έχω ακούσει ΚΑΘΕ φορά που συζητάω το συγκεκριμένο θέμα. Δηλαδή πρέπει να κάτσω να γράψω ότι ο άλλος που την δέρνει είναι ρεμάλι της κοινωνίας και προβληματικός? Δεν εννοείται αυτό το πράγμα?
Σκάρτος στην πορεία δεν βγαίνει κανένας. Εγώ επιμένω σε αυτό το πράγμα. Οι σκάρτοι άνθρωποι φαίνονται εξ αρχής αν έχει μάθει κάποιος να κοιτάζει. Όταν πέφτουμε από τα σύννεφα είναι γιατί σκαρφαλώσαμε στα σύννεφα, όχι γιατί ήμασταν άτυχοι. Ο άντρας που θα δείρει όταν νευριάσει φαίνεται. Σηκώνει χέρι στους φίλους του, στους άγνωστους, στα αδέρφια του. Αλλά όταν τον παίρνεις λες "ε μωρέ είναι λίγο οξύθυμος ο Τάκης αλλά είναι καλό παιδί". Ο άντρας που θα σε απατάει φαίνεται από την αρχή ότι παίζει το μάτι του και δεν μπορεί να τον κρατήσει στο παντελόνι, αλλά τότε σ'αρέσει γιατί είναι μάγκας και αλάνι. Ο άντρας που θα φαλιρίσει στην ζωή του φαίνεται γιατί έχει αντί να φτιάχνει κάτι για το μέλλον με τα λεφτά του έχει σαν δεύτερο επάγγελμα το πάμε στοίχημα και το αμάξι του. Η γυναίκα που είναι πουτανάκι φαίνεται, την αναγνωρίζεις. Στο λέει το στομάχι σου, στο λένε οι φίλοι σου, στο λέει και ο περιπτεράς. Απλά είσαι μπούλης και θες να πιστέψεις σε ένα παραμύθι για να μην ξεβολευτείς και ελπίζεις ότι θα αλλάξει μαγικά. Η γυναίκα που είναι εγωίστρια φαίνεται. Είσαι πάντα η τρίτη και η τέταρτη προτεραιότητα της και σου δίνει μόνο για να σε κρατάει αγκυρωμένο. Αλλά την παίρνεις γιατί είσαι ανασφαλής και φοβάσαι μη μείνεις μπακούρι. Η γυναίκα παράσιτο φαίνεται. Είναι αυτή που είναι πολύ καλή για να είναι αληθινή και παίζει τέλεια το ρόλο της μέχρι να αποκατασταθεί. Αλλά την παίρνεις γιατί θες καταβάθος να φας το παραμύθι, γιατί σ'αρέσει να βρίσκεις θησαυρούς χωρίς να κοπιάσεις.
Κοίτα, εγώ θεωρώ πως από την μία έχουμε τους εμφανώς προβληματικούς που φωνάζει το πράγμα, έχουμε μετά τον μέσο όρο που είναι όλοι προβληματικοί αλλά είναι μέσα στην άρνηση και παιρνάν την προβληματικότητα τους στο ντούκου και έχεις και μια μειοψηφία ανθρώπων που κατάλαβαν νωρίς ότι έχουν θέματα και κάτσανε και τα διορθώσανε. Ο μέσος άνθρωπος είναι προβληματικός από πολλές απόψεις και θα τα βγάλει όλα στα 40ς και τα 50ς του. Δεν έχουμε τα τεράστια ποσοστά διαζυγίων πλέον επειδή ο μέσος άνθρωπος είναι υγιής.
Βρίσκεις έναν άνθρωπο που είστε στα ίδια επίπεδα καταναλωτισμού. Το να παντρευτείς σπάταλη γυναίκα που ξοδεύει αλλόγιστα είναι πρόβλημα είτε δουλεύει αυτή είτε μόνο εσύ, γιατί αν δουλεύει απλά θα ξοδεύει όλο το δικό της μισθό και εσύ θα πληρώνεις όλες τις υποχρεώσεις. Εδώ βέβαια αξίζει να σημειώσουμε πως τα διαφορετικά στάνταρ στη ζωή δεν είναι απαραίτητα καταναλωτισμός. Κάποια ας πούμε μπορεί να έχει μεγαλώσει σε ένα σπίτι όπου ήταν οικονομικά ευκατάστατοι, δεν ανησυχούσανε ποτέ για το αν έχουν να πληρώσουν το ρεύμα (χωρίς να σημαίνει απαραίτητα ότι είναι πλούσιοι), να πηγαίνουν κάθε χρόνο διακοπές ή όταν τους γυαλίσει κάτι να μπορούν να το αγοράσουν χωρίς να χρειαστεί να κάνουν οικονομικό πλάνο και έτσι είναι συνηθισμένη σε ένα Χ επίπεδο διαβίωσης, αν εσύ είσαι στο Χ/4 αυτή η γυναίκα δεν είναι για σένα και δεν μπορείς να την πεις σπάταλη. Ο καταναλωτισμός από ένα σημείο και μετά κρύβει αρρώστιες. Πολλές γυναίκες πάνε και αγοράζουν και αγοράζουν και αγοράζουν απλά για να καλύψουν ψυχολογικά κενά.
Όποιος ή όποια δεν έχει δουλέψει ποτέ στην ζωή του ανήκει καταρχάς στην κατηγορία του παιδιού όχι του ενηλίκου και αυτό που θα έπρεπε να σκέφτεται είναι πως να ενηλικιωθεί, όχι τον γάμο. Κοίτα Auta νομίζω το εξήγησα. Μια γυναίκα που δεν δουλεύει έχει παρά πολλά πλεονεκτήματα και μπορεί να προσφέρει πολύ περισσότερα πράγματα στην οικογένεια της από κάποια που δουλεύει 8+ ώρες την μέρα. Και προφανώς αν κάποια αποφασίσει να επιλέξει αυτόν τον τρόπο ζωής πρέπει να βρει και άντρα που να μπορεί να αναλάβει τα υπόλοιπα. Σαν τρόπος λειτουργίας είναι ο πιο αποτελεσματικός που υπάρχει, διότι βασίζεται στον καταμεριμό των εργασιών και την εξειδίκευση. Το μειονέκτημα είναι πως απαιτεί και ο άντρας και η γυναίνα να είνα ψυχικά υγιείς και ώριμοι για να λειτουργήσει και γι αυτό δεν βρίσκει πλέον ευρεία εφαρμογή. Παλαιότερα που αποτελούσε την νόρμα και άρα το έκανε ο μέσος όρος είχες πολλές περιπτώσεις όπου ή ο άντρας ήταν ο αφέντης και η γυναίκα αιχμάλωτος ή η γυναίκα έλεγχε τα πάντα και παρασιτούσε και άντρας το αμίλητο παθητικό μουλάρι που κουβαλάει. Αυτό όμως δεν είναι ενδειξη πως το πρότυπο αυτό δεν λειτουργεί αλλά πως έχει άλλες απαιτήσεις για να λειτουργήσει καθώς αυτό που έγινε όταν περάσαμε στο 50-50 και ο καθένας τα δικά του, δεν ήταν χαρούμενες οικογένειες αλλά 7/10 διαλυμένοι γάμοι.
