Ανταπόκριση από τον κόσμο "εκεί έξω":
- Γυναίκες συστηματικά χάνουν θέσεις εργασίας με το πρόσχημα ότι "δεν έχουν ακόμα αποκτήσει παιδιά/θέλουν να αποκτήσουν στο μέλλον". Για να προλάβω και τυχόν καλοθελητές, όχι, η υποχρέωση στρατιωτικής θητείας δεν είναι το ίδιο, γιατί το πρώτο αποτελεί καθαρά προσωπική υπόθεση και δικαίωμα που προστατεύεται ενώ το δεύτερο όχι.
- Το rape culture στην Ελλάδα είναι για μεγάλο μέρος του πληθυσμού μία κανονικότητα - "ε, κι αυτή έφταιγε, ας πρόσεχε λίγο, πώς ντύθηκε έτσι;".
- Στην ελληνική τηλεόραση υπάρχει και έχει απήχηση ένα προϊόν σαν το Bachelor - ουδέν περαιτέρω σχόλιο.
- Στη συνείδηση του κόσμου, για πολλά πράγματα μη "φυλοσύνδετα", όπως η πολιτική, οι γυναίκες δε θεωρούνται άξιες. Παρά την υποχρεωτική ποσόστωση των ψηφοδελτίων κατά 30% από γυναίκες υποψηφίους, η Βουλή κατά την ΙΗ περίοδο (τρέχουσα) έχει 66/300 γυναίκες βουλευτές - δε συζητάμε για το να φτάσουμε σε κάτι που να θυμίζει το 50%, αλλά να πλησιάσουμε το 90/300 που αντιστοιχεί στο 30% της ποσόστωσης.
- Sad but true, ακόμα και ο τρόπος που στην ελληνική γλώσσα αποδίδονται τα επίθετα είναι σεξιστικός - με τις γυναίκες να παίρνουν το επίθετο της οικογένειας στη γενική και τους άντρες στην ονομαστική (ως εκ τούτου, η γενική αυτή δεν υποδηλώνει σχέση γονέα παιδιού, όπως στην Κύπρο, αλλά σχέση "κτήσης" - παλαιότερα στον σύζυγο μετά τον γάμο, τώρα πλέον όμως έχει την "επιλογή" μεταξύ του πατρωνύμου και του συζυγικού επιθέτου).
- Ναι, το gender pay gap είναι υπαρκτό πρόβλημα ακόμα στις δυτικές κοινωνίες που "τα έχουν λύσει όλα". Ενδεικτικά:
Food for thought: Η προσπάθειες να ενταχθούν συστηματικά περισσότερες γυναίκες σε διάφορα πεδία - π.χ. STEM - ενώ ταυτόχρονα δε γίνονται αναλόγως συστηματικές προσπάθειες να αμβλυνθεί το gender pay gap μήπως τελικά απλώς εξασφαλίζει στους εργοδότες φθηνότερα εργατικά χέρια; - σε μία εποχή που στις προηγμένες δυτικές κοινωνίες το overqualification γίνεται ολοένα και μεγαλύτερο πρόβλημα.
Ας τα πιάσουμε ένα ένα.
1) Άμα ήταν γυναίκα η CEO της εταιρείας, τι θα άλλαζε ως προς αυτό; Άμα η απάντηση είναι τίποτα, τότε δεν υπάρχει κάτι σεξιστικό, είναι καθαρά "πρόβλημα" της "φύσης" της γυναίκας. Μην πούμε καν και για το ότι πλέον πάρα πολλοί εργοδότες δίνουν paid parental leave, το οποίο μακροπρόθεσμα πολλές φορές
ρίχνει και την καριέρα της γυναίκας (= μία ακόμα φορά που το affirmative action αποτυγχάνει), είτε γιατί βγαίνεις εκτός "φόρμας" είτε γιατί έχεις λιγότερη προυπηρεσία, αφού "κάθεσαι".
2) και 3). Είναι και τα δύο αστεία επιχειρήματα, γιατί μπορώ να σου βρω και το άλλο άκρο, πχ γυναίκες να μη πλησιάζουν άντρες γιατί είναι σίγουρες ότι θα τις βιάσουν. Ομοίως, υπάρχει και bachelorette στο εξωτερικό, άρα άτοπο.
4) Μπορούμε να μιλάμε ώρες για αυτό το θέμα, αλλά κάτι που δεν υπολογίζεις είναι και η ψυχολογία της γυναίκας. Οι γυναίκες είναι πιο πιθανό να
μην πάρουν ρίσκο, κάτι που η πολιτική καριέρα το απαιτεί. Ξέρω τι θα πεις, ότι έχουν "μεγαλώσει" θεωρώντας αυτονόητο το να μη παίρνουν ρίσκο όσο οι άντρες. Ίσως έχει και δίκιο (γιατί δεν έχει εποκλειστεί το ενδεχόμενο όντως να υπάρχουν biological differences), αλλά για μία ακόμα φορά δεν θα βοηθήσει το affirmative action (= το να βάζουμε αβέρτα γυναίκες στην πολιτική), γιατί θα αποθαρρύνονται αυτές που πραγματικά αξίζουν (βλ. Thatcher) και θα εκλέγονται τύπισσες όπως πχ. η AOC, με μηδενικά προσόντα, μόνο και μόνο επειδή είναι γυναίκες (καθαρός σεξισμός). Εν ολίγοις, ο φεμινισμός πάλι δεν εστιάζει στη ρίζα.
5) Σε αυτό πράγματι δεν έχω να πω κάτι. Όπως και συνήθως στις φορολογικές δηλώσεις μπαίνει πρώτος ο άντρας. Παρόλα αυτά, κάποια πράματα συμβαίνουν και για λόγους σύμβασης, θεωρώ προσωπικά. Δεν θεωρώ ότι είναι απαραίτητο να "κρύβεται κάτι από πίσω" πλέον, αλλά δεν μπορώ να πω και κάτι με βεβαιότητα.
6) Είναι και το point που με οδήγησε στην "υποχρεώση" να απαντήσω στο σχόλιό σου. Εσκεμμένα, είναι non-adjusted στατιστικά. Για να γίνει κατανοητό το πόσο έξω είναι η πραγματικότητα, για τα Φινλανδία για παράδειγμα, αν τα κάνεις
adjust με βάση την εμπειρία, τις ώρες δουλειάς και τους φόρους (μην ξεχνάμε progressive tax system), η διαφόρα πέφτει στο 0.4%. Ομοίως και για άλλες χώρες φυσικά, αν θυμάμαι καλά στις ΗΠΑ είναι στο 4%, ε και υποθέτω σε όλες τις δυτικές χώρες κάπου εκεί θα είναι. Για ποια διαφορά οπότε μιλάμε ακριβώς;
Για μένα το Α και το Ω της διαφοράς σε non adjusted, είναι ξεκάθαρα ότι δεν υπάρχουν γυναίκες στις καλοπληρωμένες STEM. Οι λόγοι δεν είναι σίγουρα κοινωνικοί, και βάζουμε τελεία στο ζήτημα. Ως πηγή, παλεύω να βρω την ομιλία ενός Φυσικού στο CERN, τον οποίο και διώξανε, αλλά δεν ξέρω πού είναι. Εν ολίγοις, έδειχνε όπως είπα και πιο πάνω, ότι η μέση καθηγήτρια φυσικής έχει το μισό περίπου h-index από το μέσο καθηγητή, και κάτι πάρα πολύ σημαντικό, οι γυναίκες που κοινωνικά είναι κατώτερες (Τυνησία πχ), είχαν περισσότερες γυναίκες σε STEM απ'ότι χώρες με ισότητα (Φιλανδία). Ε μη μου πεις ότι και αυτό δε δείχνει κάτι...
PS. Δεν διαφωνώ ότι πρέπει να υπάρχει ισότητα. Κανείς δεν το αμφισβητεί. Το ζήτημα είναι κατά πόσο ο φεμινισμός το επιτυγχάνει, και όπως δείχνουν τα πράματα, ο φεμινισμός στη σημερινή του μορφή δεν επιτυγχάνει τίποτα, για τους λόγους που είπα. Είναι η ίδια συζήτηση με σοσιαλισμό/καπιταλισμό. Η ιδέα είναι καλή, αλλά μια ιδέα κρίνεται εκ του αποτελέσματος.