Δεν βλέπω την αρχαία εποχή με την ίδια εξιδανικευμένη οπτική. Δούλοι δεν ήταν μόνο βάρβαροι αλλά και άλλοι Έλληνες από άλλες πόλεις που ηττήθηκαν σε πόλεμο, παιδιά δούλων ή χρεωμένοι πολίτες που πούλησαν τον εαυτό τους.
Και οι βάρβαροι όμως κατα καιρούς έκαναν επιδρομές και κατέστρεφαν ελληνικές πόλεις, σε αυτήν την περίπτωση ποιος είναι ανώτερος. ο δυνατός πολεμιστής βάρβαρος, ή ο αρχιτέκτονας και πολιτισμένος Έλληνας? από ποια οπτική?
Δε μίλησα για ανώτερους και κατώτερους, αλλά για ισχυρούς και αδύναμους. Οι δούλοι δεν ήταν οι βάρβαροι που συνήθως αναφέρουν οι αρχαίοι έλληνες, δλδ οι βόρειοι, αλλά νεολιθικοί ευρωπαίοι, που ήταν αγρώτες πριν τους κατακτήσουν οι 'Ελληνες. Από αυτούς, να προσθέσω, έχουμε καταγωγή, καθώς ήταν πολύ περισσότεροι σε αριθμό.
Δεν καταλαβαίνω πως οι 'Ελληνες που δεχόντουσαν να γίνουνε δούλοι(γτ οι ευρωπαικοί λαοί δ ε ν το κάνουν αυτό κατά κανόνα) επηρεάζουν την ταυτότητα της πόλης; Κάθε πόλη, δλδ κάθε αρχαία ελληνική κοινωνία, δεν κρίνεται απ' τα ασθενέστερα μέλη της και ούτε παύει να έχει ταυτότητα και συνοχή σ' αυτήν επειδή λίγοι την εγκαταλείπουν με τον ένα τρόπο ή τον άλλον. Εσύ θα έπαυες να θεωρείς τον εαυτό σου Σπαρτιάτη επειδή ένας παπάρας δέχτηκε να γίνει δούλος των Αθηναίων; Θα ένιωθες πως η Σπάρτη χάνει την αίγλη της ή πως απλά αυτά τα πράγματα συμβαίνουν;
Οι βάρβαροι ήταν σα μια πρώιμη μορφή των αρχαίων Ελλήνων. Το πνεύμα τους ήταν το ίδιο, αυτό της ελευθερίας. Η διαφορά είναι πως οι Αρχαίοι 'Ελληνες εξελιχτήκανε πολύ πιο πολύ και πολύ πιο πριν απ' τους βάρβαρους και γι' αυτό το λόγο σαφώς και είναι "ανώτεροι" πολιτισμικά. Ο αρχαίος 'Ελληνας όμως όταν τον λεηλατούσε ο βάρβαρος δεν σκεφτόταν ότι ξέρει γράμματα και είναι πολιτισμικά ανώτερος... έβλεπε τη φυσική ροή των πραγμάτων και το καταλάβαινε. Μην ξεχνάς πως μετά την κλασική εποχή, το δυτικό πολιτισμό βάρβαροι τον χτίσανε.
αυτο που περιγράφεις καταργεί την ηθική και δίνει άφεση σε μια ανώτερη φυλή να αφανίσει μια κατώτερη. ο νόμος της ζούγκλας.
Η ηθική της κλασικής εποχής δεν καταργεί τη χριστιανική, που φαίνεσαι να αποκαλείς μοναδική ηθική, απλά δρα αντιθετικά με αυτήν πάρα πολύ συχνά. Για την ακρίβεια, η ιουδαιστική και η πρώιμη χριστιανική ηθική δημιουργήθηκε ως αντίδραση στην ηθική των "ισχυρών" Ρωμαίων.
και σήμερα υπάρχουν οι δυνατοί και οι αδύναμοι. οι aplha και οι beta, οι ηγέτες και οι ακόλουθοι, έξυπνοι και χαζοί, το ωραίο και το ασθενές, και δίνεται στον καθένα η δυνατότητα να τα φτάσει. δεν τα κατήργησε η χριστιανική ηθική από τον κόσμο.
Ο χριστιανισμός, ιδίως το ιουδαϊκό πνεύμα στο χριστιανισμό που για κάποιους είναι και το κυρίαρχο, έπλασε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο τις δυτικές κοινωνίες ώστε να ευνουχίζεται και να δυσκολεύεται ο ισχυρός. Ο χριστιανισμός βάπτισε "κακό" ΑΚΡΙΒΩΣ τον ανώτερο τύπο ανθρώπου που οι 'Ελληνες και οι Ρωμαίοι θεωρούσαν ιδεατό. Ο αρχαίος 'Ελληνας ήταν φίλαυτος, φιλόδοξος, πολεμοχαρής... στο μυαλό κάθε Αρχαίου Έλληνα κυριαρχούσε το ομηρικό όραμα να δοξάζεται σαν Θεός, όπως ο Αχιλλέας.
Ο χριστιανισμός δίδαξε τις ακριβώς αντίθετες αξίες. Αντί για φιλαυτία, ταπεινότητα. Αντί για φιλοδοξία, βοήθεια στους αδύναμους. Ο σπάνιος άνθρωπος όταν γεννιέται, πρέπει να επιθυμεί να επιβληθεί στους άλλους... τι θα έκανε ο Φιδίας αν του έλεγες πως δεν μπορεί να έχει δούλους να του κάνουν τις δουλειές, ώστε να αφοσιωθεί στα έργα του; Τι θα έκανε ο Μέγας Αλέξανδρος, αν του έλεγες πως είναι κακό πως θέλει να παρασύρει όλη του την πόλη σε πολεμικές περιπέτειες;
(για την ακρίβεια, είτε ο Μ.Αλέξανδρος είτε οποισδήποτε άλλος, για να κάνει αυτά που έκανε, έπρεπε όχι μόνο να θεωρεί ότι γεννήθηκε για να οδηγεί και να έχει δούλους, αλλά κυριολεκτικά να βλέπει τον εαυτό του σαν εκκολαπτόμενο Θεό, να είναι έτοιμος να θυσιάσει τον κόσμο για το όραμα του. Να θυμίσω και πως η χειρότερη αμαρτία στον χριστιανισμό είναι η περηφάνια.)
Δεν υπάρχουν "δυνατοί" και στον χριστιανισμό, υπάρχουν δυνατοί παρά τον χριστιανισμό και στη μακροσκελή ιστορία του χριστιανισμού πολλές φορές το ιουδαικό πνεύμα του χριστιανισμού νικάει και επιβάλεται ενώ σε άλλες το αναγεννησιακό/ινδοευρωπαικό/κλασικό πνεύμα υπερίσχυσε.
Θα μου πάρει πολλή ώρα να το αναλύσω τώρα, αλλά με όλους τους τρόπους ο χριστιανισμός προσπάθησε και κατάφερε να καταπνίξει και να ευνουχίσει κάθε πιθανό Αλκιβιάδη και Αγαθοκλή και Αριστοφάνη κοκ.
ως κάποιος που συνειδητά πιστεύει και ακολουθεί την χριστιανική θρησκεία το να ελέγχω τις ορμές μου, η μή κατάχρηση της εξουσίας, το έλεος και την βοήθεια απέναντι στον κατώτερο και αδύναμο τα αντιμετωπίζω ώς ανώτερος δρόμος και δύναμη.
η χριστιανική πίστη δεν εμποδίζει κάποιον στο να γίνει δυνατός κ άριστος, επηρεάζει όμως τον τρόπο που κάνει χρήση αυτής της δύναμης.
Οι αρχαίοι Έλληνες έβλεπαν τον οίκτο ως κάτι επικίνδυνο και θηλυπρεπές. Ο Νίτσε προειδοποίησε για τον υπερβολικό οίκτο, ο οποίος είπε είναι και ο κανόνας. Σε μια χριστιανική κοινωνία συνήθως, ο σεβασμός και το μέλημα για τους αδύνατους και τους ασθενείς είναι τόσο εξτρήμ, που ο ανώτερος τύπος ευνουχίζεται στο τσακ μπαμ.
Τέλος, για το νιτσεϊκό/αρχαιοελληνικό/αναγεννησιακό ανθρώπινο ιδεατό, οι χριστιανικές αξίες πρέπει να πεταχτούν στα σκουπίδια και να αποφεύγονται σαν την πανούκλα και τη θέση τους να πάρει η αθώα φιλαυτία, η φιλοδοξία και γενικά, οι παγανιστικές αξίες.