Καλησπέρα! Καλώς σας βρήκα!!
Παρατηρώ ότι όλα τα νέα μέλη περνούν απο μία περίεργη εξομολογητική ιεροτελεστεία όποτε ας αποφορτιστώ κι εγώ εδωνά, σαν το ταπεινό νεόφερτο μέλος που είμαι. Θα προσπαθήσω να σας δώσω ευσύνοπτα το μπακραουντ ινφο μου γιατί η περίπτωση μου είναι λιγο-πολύ μπερδεμένη και θα προτιμούσα ιδανικά να συναχθεί ε να μόνο νόημα. Τον τελευταίο χρόνο, με τις καραντίνες και την ολόενα αυξανόμενη αποξένωσή μου από τα πάντα, έχω γενικώς πάρει τον κατήφορο και, είναι κοινώς αποδεκτό ότι, κάνω τη μια λάθος επιλογή μετά την άλλη. Εκτός των άλλων έχω υποβληθεί σε κάτι θεραπείες που έχουν διαταράξει όλο μου το είναι, νιώθω σαν να περνάω μια μόνιμη περίοδο ένα πράγμα, και όπως καταλαβαίνετε μια τέτοια κατάσταση δεν είναι καθόλου αναίμακτη για την ψυχοσύνθεσή μου...
Τι έλεγα; Α ναι. Μέσα σε συνθήκες αποκάλυψης και ψυχικής αστάθειας λοιπόν, το ίδιο δίαστημα, παίζει να ψιλοερωτεύτηκα τουλάχιστον πέντε φορές (στο περίπου) πρόσωπα διαφορετικά και από κάθε άποψη ανεπανάληπτα και εικονικά, αλλά σε κάθε περίπτωση χωρίς κάποιον ιδιαίτερο λόγο και αιτία, και μάλιστα με πολύ μικρή χρονική απόσταση. Για να μη σας πολυζαλίζω θα εστίασω μόνο στη μια περίπτωση, την πιο εμμ ψυχοβγαλτική από όλες. Η εν λόγω γνωριμία έγινε εξ αποστάσεως, σε γνωστό μέσο κοινωνικής δικτύωσης, σ'ένα ξεχωριστό μέρος όπου κυκλοφορεί γενικά κάθε καρυδιάς καρύδι. Σ'αυτό το μέρος που λέτε, ήρθα για κάποιο διάστημα κοντά μ'ένα από τα ποθητά πρόσωπα. Σε αδρές γραμμές το μόνο που παίχτηκε μεταξύ μας ήταν μια σύντομη, ουλτρα δραματική (από πλευράς μου κυρίως) και σε-καμία-περίπτωση-ερωτική ανταλλαγή μηνυμάτων. Αυτό δυστυχώς ήταν αρκετό για να κολλήσω προσωρινά. Διαπίστωσα λίγο αργοπορημένα ότι δεν ύπηρχε καμία σοβαρή αφορμή γι'αυτό που επακολούθησε, παρά μονάχα ένα μονόπλευρο ενδιαφέρον και ένα έμμεσο πέσιμο εκ μέρους μου. Μια μέρα των ημερών λοιπόν, τότε που ήμουνα ακόμη ερωτοχτυπημένη, αφού παρεξήγησα ολοκληρωτικά ένα από τα μηνύματα που μου είχε αφήσει, προχώρησα με τον πιο ηλιθιώδη τρόπο σε μια σουπερ αδιάκριτη και οριακά κρεεπυ (αντι)ερωτική εξομολόγηση η οποία, όπως ήταν φυσικό και αναμενόμενο, ανταπόκριση θετική δεν βρήκε ποτέ. Ήμουν ασύγκριτα χάλια εκείνη την περίοδο και δεν το χειρίστηκα καν πολύ καλά (δηλ κι ερωτευμένος να ήταν ό άλλος μαζί μου, θα το έβαζε στο πόδια μόλις με έβλεπε να ολοφύρομαι και να ολολύζω ηχηρά για την πάρτη του), για τον τάδε και τον δείνα λόγο η συμπεριφορά μου υπήρξε υπερβολικά ανώριμη και ακατάλληλη, και γενικά πήγαινα γυρεύοντας, αλλά δυστυχώς δεν μπόρεσα να το αντιληφθώ αυτό εγκαίρως και τελικά σχημάτισα πολύ ντροπιαστικές μνήμες εκείνη την ημέρα. Η όλη φάση ήταν πολύ τοξική, με βοήθησε ωστόσο να ξεκολλήσω σχετικά γρήγορα. Σε αυτό το σημείο όμως συνέβη κάτι πολύ περίεργο. Αν και κατ'αυτόν τον τρόπο απέληξαν οι δικές μου ερωτικές μου ψευδαισθήσεις, η επικοινωνία μου μ'αυτό το πρόσωπο απροσδόκητα δεν σταμάτησε. Ενώ δηλαδή εγώ ένιωθα γελοία και ήθελα να εξαφανιστώ, γιατί προπαντός μου είχε δοθεί η εντύπωση ότι έφερα κπ σε πολύ αμήχανη θέση, το επόμενο διάστημα φαινομενικά το ίδιο πρόσωπο εξακολούθησε εμμέσως πλην σαφώς να μου στέλνει ορισμένα μηνυματάκια ικανά να προβληματίσουν ακόμη και τον πιο ανυποψίαστο άνθρωπο. Μετά δηλαδή από την τραγική εξομολόγηση μου, εγώ αισθάνθηκα ουκ ολίγες φορές ότι το δήθεν ποθητό αυτό πρόσωπο μου την έπεφτε και μάλιστα με έναν πολύ πλάγιο και ρουφιάνικο τρόπο (στο βαθμό που δεν μπορούσα να διακρίνω με τι προθέσεις ερχόταν, αν ερχόταν, αν απλά απολάμβανε την προσοχή που του έδειχνα ή αν όντως υπήρχε νόμος της έλξης κλπ κλπ κλπ) Βέβαια, εγώ μετά από όλα όσα μεσολάβησαν, είχα υποσχεθεί στον εαυτούλη μου ότι δεν πρόκειται να κολυμπήσω ξανά σε αχαρτογράφητα νερά, και κυρίως γιατί επικράτησε στο νου μου ότι, αν όντως ένας άνθρωπος ενδιαφερόταν πραγματικά, δεν θα δίσταζε να εκδηλωθεί με πολύ πιο ευθύ και ειλικρινή τρόπο ή έστω θα άρπαζε τέλος πάντων τις ευκαίριες που του έριχνα, όταν του τις έριχνα... Αν και για τον συγκεκριμένο πάλι αυτό σε τελική ανάλυση δεν έβγαζε κανένα απολύτως νοήμα, δεδομένης της ξενέρας που είχε προηγηθεί. Τέλος πάντων, όπως προείπα, προσπάθησα να μη δώσω πολλή σημασία σ'αυτή τη συμπεριφορά του κι κάπως έτσι ατόνησε βαθμιαία η επικοινωνία μας, χωρίς όμως να αποκτήσει επίσημα ποτέ κάποιο οποιοδήποτε κλείσιμο. Πλέον έχει ξεκόψει τελείως.
Ποιο είναι το πρόβλημά λοιπόν; Πέραν του ότι ακούγομαι απολύτως insane όποτε επιχειρώ να εξιστορήσω αυτήν την καραντινιατικη τραγωδία σε κάποιον, το πρόβλημα μου είναι ότι απο ένα σημείο και μέτα ξεκίνησα να βλέπω τα πράγματα από μία εντελώς διαφορετική οπτική. Παρά το γεγονός ότι έχει περάσει αρκετά πολύς καιρός, δεν έχω κατορθώσει να αποβάλλω αυτό το αίσθημα από μέσα μου, ότι αυτό το πρόσωπο εκμεταλλεύτηκε επανειλημμένα και συνειδητά την καθόλα ευάλωτη ψυχική μου κατάσταση, για να κάνει την πλάκα του μαζί μου, και αυτό μου προκαλεί απίστευτα μεγάλη αναταραχή. Δυστυχώς, κοιτώντας πίσω με καθαρό μυαλό, αυτό φαίνεται πια να είναι το πιο πιθανό σενάριο. Συν τοις άλλοις το γεγονός ότι έχω πληγωθεί πολύ άσχημα από παρόμοιες και κατά πολύ χείροτερες καταστάσεις στο παρελθόν, δεν ευνοεί ιδιαίτερα τη ψυχολογία μου. Και θα προτιμούσα ιδανικά να μην ένιωθα συνέχεια σκατά ή ότι φταίω εγώ κιόλας που η ιστορία αυτή δεν είχε κπ κλείσιμο. Παρόλο λοιπόν που δεν επικοινωνόυμε πια, αυτή η ιστορία συνεχίζει να με στοιχειώνει με χ,y τρόπους. Αλλά ας μη δραματοποιήσω άλλο τα πράγματα γιατί ήδη έχω γράψει πολλά... Δυστυχώς έιμαι στην απομόνωση για ακόμη μια φορά οπότε όλες αυτές οι σκέψεις με κατακλύζουν αναπόφευκτα. Εσείς όμως τι νομίζετε; Είναι υπερβολικά αυτά που λέω; Υπάρχει σωτηρία; Μάλλον όχι, αλλά θα με ενδίεφερε πολύ να ακούσω γνώμες.
Ευχαριστώ αν με διαβάσατε και συγγνώμη για το σεντονάκι. ελπίζω να μη χρειαστεί άλλο....αχαχαχαχ.
