Προσωπικά μια χαρά κάνω της δουλειές του σπιτιού,φτιάχνω καφέ, ακούω μουσική και ρίχνω και κάνα χορό
.
χαχαχαχαχαχα εγω βαζω δυνατα ροκ τραγουδια τυπου πχ
και η δουλεια γινεται στο πιτς φυτιλι που λεμε
Αυτόματη ένωση συνεχόμενων μηνυμάτων: 17 Απριλίου 2021
Ακουσε με τι θέλω να πω.
Το ποιο πάνω που ανέφερα, είναι ακριβώς το σπίτι ενός φίλου μου.
Σε δέκα στρέμματα και αμπέλι έχει μέσα και οι δουλειές που χρειάζονται είναι πολλές.
Οι απολαύσεις ανάλογες.
Τα παιδιά, με τον παππού και την γιαγιά τους, να μεγαλώνουν όμορφα.
Και κανένας σκεπτόμενος παππούς ή γιαγιά, δεν πρόκειται να μπει ανάμεσα στο ζευγάρι.
Για να σας δώσω να καταλάβετε, ο γιός μου σήμερα ζει στην γκαρσονιέρα του δύο τετράγωνα δίπλα σε εμάς.
Οταν θέλει έρχεται, όταν θέλει δεν έρχεται. Φέρνει τα ρούχα του, τρώει το φαγητό της μαμάς του, κάποιες φορές σπανίως, πίνουμε καφέ σε αυτόν και μάθετε, οτι σκεπτόμενοι άνθρωποι, κάνουν ότι χρειάζεται όταν χρειάζεται.
Δεν είναι τυχαίο, οτι πολλά χρόνια προ Χριστού, οι Ιουδαίοι άφηναν το ζευγάρι να ζήσει μόνο του και για έναν ολόκληρο χρόνο ο νεαρός απαλλάσσονταν απο τις στρατιωτικές του υποχρεώσεις.
Οπότε η ζωή Eva, δεν είναι μου την έδωσε η μάνα μου και έφυγα.
Καλά έκανες.
Μετά; τί;
Αν έχεις μάθει να φεύγεις και να τρέχεις, πάντα θα φεύγεις.
Το δύσκολο είναι να σταθείς και να πεις: "τι μπορώ να διορθώσω"; "πώς μπορώ να βοηθήσω";
"χρειάζομαι αυτό" ή, "λυπάμαι δεν έχω χρόνο σήμερα, θα γίνει μόλις θα έχω χρόνο".
Μονάχο δένδρο μες τον κάμπο, οι άνεμοι το στραβώνουν.
μα ολα τα βλεπω μεσα στο μηκος κυματος τους αν θες και μαλιστα βλεπω και τι ειναι διατεθειμενος ο αλλος να κανει και μιλαω γενικα ειτε προκειται για δουλεια ή για σχεσεις.
Φυσικα ειναι εχουμε τα προσωπα που μας αγαπανε και τα αγαπαμε και ζουμε τη ζωη μας οπως μας αρεσει.Αυτο ειναι το κυριως.
Εκεινο που δεν μου αρεσει επειδη το ειπα σαν φευγιό οχι δεν ειναι εγκαταλειπω αμεσως,φυσικα και θα δωσω χρονο στον αλλον να του πω οτι κοιταξε αυτα εδω εμενα δεν μου αρεσουν ,το να ειναι καποιος κολλημενος με γονεις να μην εχει καν δικη του πρωτοβουλια να κανει το παραμικρο βημα ετσι?αυτα δεν ειναι υγιεις συμπεριφορες,δεν ειπαμε να μη μιλαει με τους γονεις του,να μιλαει και να τους αγαπαει.
Δεν λεει το γνωστο «Ούς ο
Θεός συνέζευξεν, άνθρωπος
μη χωριζέτω»,δηλαδη ε δεν ειναι ωραιο να ανακατευεται το σοι ας πουμε αναμεσα σε ενα ζευγαρι,δημιουργουνται προστριβες δημιουργουνται εντασεις και δεν ειναι ωραια κατασταση αυτη ακομα και οταν υπαρχουν παιδια.
Να κανει το ζευγαρι αυτο που θελει αυτη ειναι η γνωμη μου.
Οι γονεις εξαλλου ειναι εκει που ηταν μια ζωη αν θελετε.Και τα παιδια θα ορισουν και τις επισκεψεις και την οποια παρεμβαση των γονεων τους στη δικη τους ζωη καταλαβατε.Τις κοκκινες γραμμες τις τραβαει κανεις μονος.
Και εκει ειναι και το στοιχημα ,δεν το καταφερνουν ολοι να απαγκιστρωθουν και να μην επηρεαζονται.
Και βλεπουμε αυτα που βλεπουμε.
Αυτόματη ένωση συνεχόμενων μηνυμάτων: 17 Απριλίου 2021
Η απόλαυση είναι, να αποκτήσουμε την γνώση. Κάτι σαν το "Γνώθι σ' αυτόν" μήπως;
Και κάπου κάπου να μας βλέπουμε, π.χ. το κρασί το δοκιμάζουν, δεν το πίνουν όλο.
Το αφήνουν να παλιώσει!
Εχουν υπομονή και έχουν διδαχτεί τις ενέργειες που πρέπει να κάνουν προκειμένου να το απολαμβάνουν με τον χρόνο που περνά. Κάθε χρόνο και καλύτερο γίνεται.
Οσο για τις νηστείες που λες, δες τις σαν εργαλείο αυτές.
Αν ασκείσαι στην νηστεία, πριν απο όλα δεν έχεις ανάγκη να κάνεις διατροφή.
Την αλυσίδα όταν είναι τεντωμένη, δεν την τραβάμε.
Θα σπάσει.
ποιος σας ειπε οτι δεν κανω νηστεια?
φυσικα και κανω,και φασινα και ολα τα υπολοιπα.
Δεν τα απερριψα εντελως,απερριψα τον τροπο που μου εγιναν κτημα θα μπορουσαν να γινουν διαφορετικα χαλαρα με μια αισθηση ελευθεριας και οχι με φοβο επερχομενης τιμωριας.
Για ενα παιδι μεγαλωνοντας δεν ειναι ωραια κατασταση αυτη.Οι απειλες.Και οι τιμωριες,δεν ειπαμε να μην υπαρχουν αλλα οχι οι τερμα αδικαιολογητες.
Αυτόματη ένωση συνεχόμενων μηνυμάτων: 17 Απριλίου 2021
Δε πρόκειται να το κάνω αυτό, αφενός γιατί αυτό είναι δική σου δουλειά όχι δική μου, και αφετέρου επειδή ακόμη και αν επιχειρήσω να το κάνω, το εγώ σου θα το αρνηθεί καθώς θα το δει ως προσπάθεια επιβολής και καταπίεσης. Αν σε ενδιαφέρει λοιπόν να καταλάβεις από τι μένεις πίσω θα κάτσεις να το σκεφτείς μόνη σου τώρα που πήρες το έναυσμα, ειδάλλως απλά θα προχωρήσεις παρακάτω με τη ζωή σου.
Θα δώσω απλά ένα προσωπικό παράδειγμα. Εγώ μικρός έτρωγα καταπίεση και από τους δύο γονείς, για διαφορετικά πράγματα από τον καθένα και ως εκ τούτου ανέπτυξα αντιθετική προσωπικότητα προς αυτές τις πτυχές ως άμυνα, η οποία ήρθε πακέτο με την άρνηση και την απαξίωση της άλλης πλευράς. Ο πατέρας μου έχει ένα μεγάλο κύκλο γνωστών με τους οποίους διατηρεί επιφανειακές σχέσεις και με καταπίεζε να κάνω το ίδιο, οπότε εγώ ως αντίδραση στην καταπίεση έκανα μονάχα λίγες και πολύ επιλεκτικές φιλίες. Είναι ψυχαναγκαστικός με την τάξη οπότε εγώ έγινα ακατάστατος. Η μάνα μου με καταπίεζε με τα μαθήματα και με το να είμαι εργατικός, οπότε έγινα αναβλητικός και αδύναμος στο grinding και το ονόμασα αυτό ελευθερία και εξυπνάδα.
Όλα αυτά πήγαιναν πίσω στην ζωή μου για πάρα πολλά χρόνια με διάφορους τρόπους και παρότι νόμιζα κοροϊδεύοντας τον εαυτό μου λέγοντας πάνω κάτω ότι λες εσύ τώρα, πως απελευθερώθηκα και απολαμβάνω την ζωή μου, αυτό που γινόταν στην ουσία ήταν να ζω όχι σαν αυτόνομη προσωπικότητα αλλά σαν αντίθεση των γονιών μου.
Και για να τα αλλάξω όλα αυτά έπρεπε να πάω πίσω στις αναμνήσεις τις καταπίεσης, να διαχωρίσω την καταπίεση και το άτομο από το λόγο την καταπίεσης. Και αυτό μετά με έκανε να δω αφενός πως κάποια πράγματα για τα οποία με καταπιέζανε ήτανε σωστά ή είχαν τουλάχιστο μεγάλη δόση αλήθειας και ο δικός μου αντιδραστικός τρόπος ήταν ο λανθασμένος και αφετέρου μου επέτρεπε να δω και να αποδεχτώ τα στοιχεία των γονιών μου που αναπόφευκτα κληρονόμησα, και άρα να καταλάβω καλύτερα το ποιος είμαι και άρα ποιες είναι οι πραγματικές μου δυνάμεις και αδυναμίες, και όχι τα επίπλαστα αντιδραστικά στοιχεία του χαρακτήρα μου.
καλε μια χαρα τα λες,κι ετσι ειναι.Το εγραψα καπου σε καποιες απο τις απαντησεις οτι ειδα μεσα απο τα δικα της ματια τους λογους που τα εκανε ολα αυτα και αυτη και ο πατερας μου και αποκρυσταλλωσα αν θες και την πρωταρχικη πηγη και αφετηρια,γιατι η μανα μου φεροταν ετσι και ο πατερας μου,και μεσα απο αυτο τους συγχωρεσα βεβαιως για να μπορεσω να προχωρησω γιατι ο θυμος μεχρι ενα σημειο εμενα την ιδια κατεστρεφε.
Ειδα πολλα.Και αφησα πισω μου την ενοχοποιηση αν θες οτι εγω εφταιγα καπου εκει σε ολο αυτο,μεχρι μια ηλικια θεωρουσα οτι ολα αυτα ηταν ενα ειδος πειθαρχιας ας πουμε οτι εκανα λαθη οτι οτι κλπ
Ειδα ενα παιδι να εχει απλα ενα και μονο αιτημα,να ζησει ως παιδι,να χαρει ως παιδι την παιδικοτητα του,να κλαψει ναι αλλα να μη γεμισει ενοχες,να μη φτασει στο σημειο να θελει να αλλαξει εαυτο.
Οι συμπεριφορες και των 2 δεν ειναι μονο α δεν σκουπισες δεν μαζεψες το δωματιο,ειχαν και αλλες εμφανισεις,κυριως μειωση και απαξιωση σε οτι εκανα και δεν εκανα.Ημουν μονιμα για εκεινους "η αχρηστη",μεχρι τα 17 μου μεχρι πριν φυγω ενιωθα μια αχρηστοσυνη επικτητη λογω του περιβαλλοντος δες και αυτο
Ενιωθα οτι ημουν σαν να με ειχαν εκτελεσει.Μεχρι τα 17.Μετα περασα σε αλλη πολη και ευτυχως ηταν η μαμα ενος συμφοιτητη μου,με ειδε ειχα καταθλιψη και ναι χαμηλη αυτοεκτιμηση απο ολα αυτα,εκεινη ηταν ψυχολογος και με βοηθησε.Μονη δεν θα τα καταφερνα να τα αποβαλλω ολα αυτα,ξερεις αφηνουν ριζες βαθιες και κυριως ενα μονιμα ανεκπληρωτο και αναπαντητο γιατι?Οσο τελειος και αν γινεις μεταγενεστερα αν δεν καταφερεις οπως σωστα λες να το τοποθετησεις εκει που πρεπει ολο αυτο και να το φωτισεις και να δεις ποιες ηταν οι δικες σου συμπεριφορες και ποιες των αλλων και ποια τα λαθη τα δικα σου και των αλλων,και ποια ηταν η αναμενομενη αν θελεις λυση/αντιμετωπιση δεν προχωρας.Σε βαραινει ολο αυτο,θελει δυναμη για να καταφερεις να αποβαλλεις αυτα τα τραυματα,εγω για αυτο τα περιεγραψα με μια δοση χιουμορ ετσι?Για να αυτοσαρκαστω βεβαιως,σιγουρα τα αποτελεσματα για πολλους τετοιων συμπεριφορων δεν ειναι απλα.
Δεν καταφερνουν να απεγκλωβιστουν ολοι.Δες και αυτο το υπεροχο κειμενακι
Τα τρία συστατικά της εγκατάλειψης της ενοχοποίησης των γονέων
Θέλει τόλμη και ασφάλεια να αφήσεις την ενοχοποίηση. Η απάντηση έρχεται πάντα από την επιθυμία να οδηγήσει κανείς τη ζωή του και από τη μοναδικότητα που θέλει να διακρίνει μέσα του. Προσπαθώ να φέρω στο προσκήνιο την κατανόηση.
Κατανόηση των συναισθημάτων και των συμπεριφορών των γονιών και αναγνώριση ότι έκαναν μόνο ότι ήταν «προγραμματισμένοι» να κάνουν από τους δικούς τους γονείς. Οι συναισθηματικός οικογενειακός χάρτης ξεδιπλώνεται μπροστά τους. Σχέσεις, συνθήκες, μετακινήσεις, αστικοποίησης, οικογένειες, σε εντελώς διαφορετικό πλαίσιο από την πραγματικότητά μας. Οι θεραπευόμενοι πλέον, αρχίζουν να αντιλαμβάνονται τι έχει συμβεί και γιατί έχουν οδηγηθεί στις τωρινές δυσκολίες... δεν μπορούν πλέον να βάζουν το κεφάλι τους στην άμμο. Η ενήλικη γνώση της θεραπευτικής διεργασίας βοηθά να ξεπεραστούν οι δυσκολίες και ενισχύει την κατανόηση, που με τη σειρά της, οδηγεί στη συμπόνοια και τη συγχώρεση για αυτούς τους ανθρώπους.
Συμπόνοια, σημαίνει πονώ μαζί με τους άλλους, κατανοώ τον πόνο τους και μοιράζομαι τα συναισθήματά μου για αυτό που περνούν. Οι θεραπευόμενοι μαθαίνουν στην ενσυναίσθηση, να βλέπουν μέσα από τα μάτια των γονιών τους, το δικό τους οικογενειακό τους δράμα. Τις κακουχίες που πέρασαν, τους αυστηρούς και τιμωρητικούς γονείς, το ξύλο που έφαγαν, τις στερήσεις, τις ανεκπλήρωτες προσδοκίες, τα απωθημένα, τα ανείπωτα μυστικά... δύσκολα και τραυματικά για όλη την οικογένεια, μέσα σε ζόρικες προσωπικές και κοινωνικές σχέσεις.
Η συμπόνοια ανοίγει το δρόμο για τη συγχώρεση και η συγχώρεση είναι η πόρτα για την αλλαγή. Συγχωρώ, το λέει και η λέξη, συν-χωρώ: ο θεραπευόμενος επιτρέπει σε διαφορετικές φωνές να μπουν και να χωρέσουν στο χώρο του. Ακούει πλέον τις φωνές αυτές στο δικό του πλαίσιο, εκεί που έχει βάλει τους δικούς του όρους και κανόνες. Εκεί που πλέον έχει επιλέξει να είναι μοναδικός, συμπαγής, ολοκληρωμένος. Οι φωνές αυτές αντηχούν εντολές, αξίες και συμπεριφορές, όμως περνούν μέσα από το φίλτρο της αυτογνωσίας. Ο θεραπευόμενος συγχωρεί τους γονείς του, αφήνει πίσω ό,τι τον τραυματίζει και προχωρά στην παραγωγή της δικής του μοναδικής ύπαρξης. Οι γονείς θα θυμώσουν, θα νιώσουν προδομένοι, θα κάνουν τα πάντα για να κρατήσουν στο δικό τους πλαίσιο τα παιδιά. Όμως η συνεπής στάση του θεραπευόμενου θα βοηθήσει και στη δική του αλλαγή.
Στη θεραπεία, συνηθίζουμε να παίρνουμε το αγκάθι από την ψυχή του ανθρώπου και να το αντικαθιστούμε με ένα λουλούδι. Έτσι, και με τις γονεϊκές υιοθετημένες δυσλειτουργικές αξίες: δεν τις αφαιρούμε ποτέ από τον θεραπευόμενο χωρίς να τις αντικαταστήσουμε με λειτουργικές. Όταν το καταφέρνουμε, απομακρύνεται από τα γονεϊκά μοτίβα που προσφέρουν βόλεμα, έχει κατακτήσει την ελευθερία και μπορεί να κοιτάξει τους γονείς του στα μάτια και να τους πει: «Ναι, έχετε κάνει λάθη αλλά δεν σας κατηγορώ για αυτό. Σας αγαπώ για ό,τι μου έχετε δώσει και πλέον επιλέγω να ζήσω τη δική μου ζωή».
Έτσι πλέον, προχωρά με επίγνωση αυτών και τη γνώση ότι δεν προδίδει κανένα γονιό αν επιλέξει να ζήσει όπως εκείνος θέλει. Τη ζωή θα τη ζήσει εκείνος για τον ίδιο και όχι εκείνος μέσω εντολών άλλων. Θα μάθει από τα λάθη του αλλά και από τις επιτυχίες του.
Όλοι θα ήμασταν πολύ πιο ψυχικά υγιείς και πιο ευτυχισμένοι αν αφήναμε να φύγει αυτή η εμμονή με την ενοχή, συνειδητοποιώντας ότι ναι, κάθε ανθρώπινο ον έχει μια παιδική ηλικία που ζει μέσα σε αυτή και έχει βαθιά επίδραση με το ποιος είναι ως ενήλικας.
Η αναγνώριση της παιδικής σας ηλικίας δεν σας απαλλάσσει από την ευθύνη για την ενήλικη ζωή σας. Αντίθετα. Σας ελευθερώνει για να αναλάβετε την ευθύνη της δικής σας ζωής.
Χάρης Πίσχος, Ψυχολόγος MSc - Υπαρξιακός Συστημικός Ψυχοθεραπευτής
Αυτόματη ένωση συνεχόμενων μηνυμάτων: 17 Απριλίου 2021
Έρχεσαι να κανείς και το δικό μου;
αμεεεεεε
κοιταξε παει με την ωρα
χαχαχαχαχαχαχα