Το πιο στενάχωρο σε όλο αυτό είναι ότι μικρά άτομα τους υποστηρίζουν.
Να τάσσονται υπέρ τέτοιων κομμάτων και προσωπικοτήτων άτομα που πνέουν τα λοίσθια, μικρότερο το κακό από το να παρατηρείς νέους ανθρώπους να στηρίζουν τέτοιες καρικατούρες. Αυτό είναι το πιο λυπητερό, άνθρωποι που τώρα αρχίζουν και αναπτύσσονται να στέκονται πλάι σε τέτοια άτομα...
Ξέρω ότι αυτό που θα πω, θα ακουστεί κομμάτι επιθετικό ή και επι προσωπικού, όμως παρακαλώ να μην εκληφθεί έτσι.
Τη θεωρώ πολύ προσποιητή αυτή τη "στενοχώρια". Σιγά μην και δεν κατεβαίνει η μπουκιά στον οισοφάγο επειδή ο άλλος επιλέγει να ψηφίζει Κασιδιάρη. Αυτή η λυρική νουθεσιακή δακρύρροια με βγάζει από τα ρούχα μου.
Και μόνο για να καταλήξει στο τέλος στο οξύμωρο και παράλογο:
Τώρα όσοι απλά χαίρονται και ζητούν να έχουν λόγο αυτά τα κόμματα, κρίμα πολύ όχι για τους ίδιους, αλλά για τους υπόλοιπους που στο όνομα της δημοκρατίας και καλά, οφείλουν να δείχνουν ως έναν βαθμό ανοχή.
Δηλαδή να σκίσω το εσώρουχό μου σε δέκα κομμάτια και να μυρίζω το καφέ για να μη μου βρωμάει το κίτρινο και να νομίζω ότι μυρίζει καθαριότητα και λενόρ βανίλια γιασεμί. Ο δικός μας φασισμός είναι ο καλύτερος φασισμός για να μην έρθει ο δικός τους φασισμός.
Ξαφνικά η δημοκρατία είναι "και καλά δημοκρατία" και η "ανοχή" παρουσιάζεται ως κάτι που ενδόμυχα το καταριόμαστε και το εξοβελίζουμε προκειμένου να ικανοποιηθεί η δική μας αγκύλωση.
Καταργούμε τη δημοκρατία σε 2 γραμμές ακριβώς επειδή ώθησε στο προσκήνιο ιδέες που δεν συμφωνούν με τις δικές μας;
Ξέρεις κάθε φορά που διαβάζω ένα σχόλιο στο φόρουμ ή και γενικά, κάνω τις εξής ερωτήσεις μέσα μου:
1. Ποιός το λέει;
2. Γιατί το λέει; (που αποσκοπεί)
3. Πως το λέει; (με τι τρόπο)
4. Τι ιδιότητα φέρει αυτός που το λέει;
5. Πως έφτασε από το μηδεν στο εκατό (σε αυτή την ιδιότητα μέσα στην κοινωνία)
Δυστυχώς αυτό που έχω καταλάβει, είναι ότι όσοι πνέουν τα μένεα ενάντια στις αρνητικές εκφάνσεις ενός δημοκρατικού συστήματος, ειναι και οι ίδιοι που αποτελούν γρανάζια του που απέτυχαν ή απρόθυμα αγνόησαν να κατευθύνουν το σύστημα σε μια ορθότερη κατεύθυνση. Και όταν αυτό το σύστημα γύρισε και έβγαλε ένα άκρο που δεν είναι προς το συμφέρον του λαού, ξαφνικά επέρχεται η έκπληκτος δακρύρροια.
Ας βγάλουμε τις καταθέσεις μας στη φόρα, πόσα έχουμε, τι επαγγελόμεθα, πως εσοδεύουμε, τι μέρος του συστήματος δηλαδή αποτελούμε, και ύστερα ας κλάψουμε για τον φασισμό που δεν παρεμποδίσαμε.
Η επιτυχία του άκρου, είναι η αποτυχία του μέσου να ορθώσει ανάστημα γιατί είχε γεμάτο στόμα.
