O Θεός (και ο αντιπόλος του) υπάρχει, γιατί τον έχουμε (νοητικά) εφεύρει / κατασκευάσει (Αξίωμα). Και μαλιστα αποδίδοντας του αναγκαστικά και ιδιοτητες ανθρωπινες και βεβαια και ανθρωπινο μοντελο εξουσιας - δε γνωριζουμε και άλλα άλλωστε - δηλ. ενας υπερτατος αρχοντας, πλαισιωμενος απο το απαραιτητο υπηρετικο προσωπικο και στρατό (αγγελους) κλπ. Καθαρα ανθρωπινες προβολές.
Απλα, η ιδιότυπη κατασκευή του, δε μας επιτρεπει να τον αντιληφθούμε.
Ως πεπερασμένα όντα, ο φόβος του θανάτου, η συνειδητοποιηση του άπειρου, της αβεβαιότητας, της ματαιότητας, της μικροτητας / ασημαντότητάς μας, επιτάσσουν την επεξεργασια / διαχειριση / αφομοίωσή τους με τρόπο που να μη συνθλίβει, να ηρεμεί, να παρηγορεί, να παρεχει ασφάλεια, να ειναι ελέγξιμος. Η τυχαιότητα ειναι ενοχλητική , δεν παρεχει ασφαλεια - ο πεπερασμενος ανθρωπινος νους λειτουργει με λογικους κανονες και σκοπο, επομένως, απαιτείται να υπαρχει καποιος (αορατος) ρυθμιστής της τυχαιοτητας, ειδαλλως δε μπορει να υπαρξει συμφιλιωση μας με το περιβαλλον. Αυτος ο μη χειροπιαστος ρυθμιστης, χρειαζεται να "κατασκευαστει" , να παρει σαρκα και οστά κατά ανθρωπινη κοινωνικη εικονα και ομοιωση, να κλεισει το "κενό" - γιατι η φυση και ο ανθρωπος απεχθανονται τα κενά - με καταλληλες ιδιοτητες και να αποτελεσει εκφραστή των παντων.
Η "θεωρια" του Θεου ειναι η μόνη θεωρια που εμπεριέχει συγχρόνως και την αποδειξή της.