Ναι βρε ανθρωπε, προφανως δεν θα κανεις σαν να μην εγινε ποτε τιποτα, δεν διαφωνω σε αυτο. Το προβλημα μου ειναι πως το να φτασεις σε σημειο της κολλεκτιβιστικης ενοχης ξεπερναει καποια ορια και μετα αρχιζουν αλλα θεματα. Καταλαβαινω το να μην θελεις να ακουσεις για εθνικισμο ουτε για πλακα, να βαλεις στη φυλακη μελη της τοτε κυβερνησης, ισως και να στερησεις πολιτικα δικαιωματα σε οσους το ειχαν στηριξει, αλλα το να πιστευεις οτι ολοι φταινε, οχι μονο εσυ αλλα και αλλοι ανθρωποι, σε απολυτο βαθμο, ειναι υπερβολικο. Δεν το βλεπω σαν εναν υγιη τροπο να να ξεπερασεις καποιες εμπειριες. Δεν μπορω να μπω προφανως στο μυαλο ενος ανθρωπου της τοτε εποχης, αλλα δεν το βλεπω ως λυση να κανεις ολη σου τη ζωη, και αλλων, μια συγγνωμη. Εχεις μετα και τους γνωστους που πατανε σε αυτες τις ενοχες για να περνανε τα δικα τους.
Απο τη δικη μου πλευρα, οσο και να μισω τον κομμουνισμο, θα μου ηταν τρομερα δυσκολο να φτασω σε σημειο που ριξω την ευθυνη σε ολους τους ανθρωπους μιας χωρας. Ή και να το εκανα, δεν θα ηταν με την εννοια της ευθυνης αυτης καθ'αυτης, αλλα εκδικησης ή ενος ειδους "αφοπλισμου" που να σιγουρεψει οτι δεν θα εκαναν ξανα τετοια μαλακεια