Αυτονομία. Όταν στα 20 σε χαρτζιλικώνει ο φάδερ για να πας να σπουδάσεις, εκείνη την περίοδο είσαι απλά αυτόνομος. Ενα σκατό με τα λεφτά του μπαμπά που νομίζεις ότι είσαι αθάνατος και μπορείς να τους τη λες όλη μέρα. Ανεξάρτητος είναι όταν έχεις αρκετά λεφτά για να μην απλώνεις το χεράκι και να ζητάς και κυρίως όταν είσαι εγκεφαλικά ώριμος να κατανοήσεις ότι οι γονείς σου δεν είναι τα πουτανάκια σου αλλά κόπιασαν για να σε φτάσουν εκεί που είσαι και κάποτε πρέπει να πάρεις τα βάρη πάνω από τους ώμους τους και να αναλάβεις τις ευθύνες σου.
Αλλά ναι, χάριν απλότητας για να συνεχίσουμε τη συζήτηση, ναι ανεξαρτησία. Και δεν την αλλάζω με τίποτα. Ακόμα και σκατά θα μάζευα προκειμένου να παραμείνω ανεξάρτητος και να μη χρειαστεί να μείνω ούτε μέρα με τους γονείς μου στο ίδιο σπίτι (και μιλάμε για πολύ κουλ γονείς, καλοί άνθρωποι). Καλύτερα να ψοφήσω παρά να επιστρέψω σε "παιδική" κατάσταση.
Αλλά το ταψάκι της μανούλας ή το να βοηθήσει λίγο ο φαδερ με το γυάλισμα στο αμάξι, εντάξει δε θα μας πέσει η περηφάνεια.
Ζήσε τους γονείς σου όσο τους έχεις Γιάννη, είναι μεγάλο πράγμα η οικογένεια (από μακριά

).