Κάνεις λάθος. Τα στάνταρ σου δεν πέφτουν μόνο όταν πετύχεις αυτό που ήθελες και απογοητευτείς, αλλά και επειδή απέτυχες τόσες πολλές φορές που επέλεξες ηθελημένα να κατεβάσεις τα στάνταρ σου και να συμβιβαστείς. Ο συμβιβασμός στη δεύτερη περίπτωση όμως γίνεται ηθελημένα και συνειδητά και γι' αυτό δεν ενέχει την έννοια του απωθημένου ή του τραύματος. Από μόνη της η έννοια του συμβιβασμού ενέχει την επιλογή του ατόμου για αλλαγή. Απωθημένο σού μένει όταν αναγκάστηκες να κάνεις ή να μην κάνεις κάτι ενώ μέσα σου ξέρεις οτι αν τα πράγματα ήταν αλλιώς θα πετύχαινες. Αν ας πούμε παίζεις επαγγελματικά τένις και πιστεύεις οτι θα γίνει ο πρώτος και έχεις ένα ατύχημα και δεν μπορείς να ξαναπαίξεις, αυτό δεν είναι συμβιβασμός, δεν το επέλεξες, έγινε με βία και με εξαναγκασμό.
Η ωρίμανση ενός ανθρώπου σημαίνει όμως ακριβώς αυτό: οτι μπορεί πλέον (ενώ πριν δεν μπορούσε) να κρίνει και να αξιολογήσει οτι ένα πράγμα που θέλει και προσπαθεί, προσπαθεί κι αποτυγχάνει ξανά και ξανά, πρέπει να σκεφτεί οτι το να συνεχίσει να προσπαθεί και να αποτυγχάνει μόνο απογοήτευση φέρνει στη ζωή του, οπότε πρέπει να αλλάξει κάτι στους στόχους που έχει βάλει ώστε να έχει μια επιτυχία κάποτε. Βλέπουμε συχνά ανθρώπους που προσπαθούν συνεχώς και για χρόνια κάτι και απογοητεύονται και στεναχωριούνται, γιατί δεν θέλουν να παραδεχτούν οτι τελικά δεν είναι ικανοί ή αρκετοί για αυτό ή που για να πετύχουν καταστρέφουν τη ζωή τους. Δες ας πούμε την Κομανέτσι. Κατάφερε και πήρε το δεκάρι, αλλά με τί θυσίες; Πόσους εφιάλτες βλέπει ακόμα; Πόσο κατέστρεψε την υγεία της για αυτό; Πόση ψυχολογική πίεση πέρασε από τους απαράδεκτους, εγκληματικούς προπονητές της; Αν απλά σε κάποιο σημείο είχε σταματήσει να σκεφτεί οτι αυτή της η φιλοδοξία καταστρέφει το σώμα και την ψυχή της, θα κατέβαινε ένα σκαλοπάτι στους στόχους της, θα έκανε το δέκα οκτώ και θα ήταν μια πιο υγιής κι ευτυχισμένη κοπέλα.
Και σου ξαναλέω, κανείς από όσους συμβιβάστηκαν τελικά δεν το έκαναν με χαρά. Ναι, μπορεί να νιώθουν άσχημα συναισθήματα και πίκρα πού και πού. Αλλά το να συνέχιζαν το ίδιο μοτίβο για δέκα χρόνια ακόμα και να είχαν αποτυχίες δέκα ακόμα χρόνων μπορεί να τους προσγείωνε πιο απότομα και οδυνηρά από το να αποφασίσουν μόνοι τους οτι, ξέρεις κάτι; δεν μπορώ να φτάσω εκεί που θέλω, θα κατέβω ένα σκαλοπάτι στο στόχο μου να δω τί θα γίνει, κι έτσι να πέτυχαν. Όταν κάτι το αποφασίζεις ο ίδιος δε νιώθεις το απωθημένο και την πικρία που περιγράφεις γιατί ξέρεις οτι ήταν επιλογή σου.
Αυτά τα δύο ποστ μου
@hack3r είναι από τα ελάχιστα που σού έχω γράψει στα οποία είμαι 100% σίγουρη οτι είμαι σωστή κι είσαι λάθος. Αν πράγματι ισχύει αυτό που μού είπες τις προάλλες, οτι μαθαίνεις κι από άλλους, θα ήθελα να το σκεφτείς και να δεις οτι αυτή η φορά είναι μία από αυτές τις φορές να μάθεις από μένα και δε θα πω τίποτα άλλο για το θέμα αυτό.
Δεν τίθεται ζήτημα του ποιος είναι σωστός ή λάθος σε τέτοια θέματα, διότι όλα αυτά είναι καθαρά προσωπικά, που σημαίνει πως ο καθένας έχει μια αλήθεια ή όποια είναι καθαρά προσωπική και μπορεί να διαφέρει από των άλλων.
Αυτά που λες λοιπόν μπορεί όντως εσύ να τα έχεις βιώσει και να είναι αληθινά για εσένα, και δεν πρόκειται να αμφισβητήσω την εμπειρία της ζωής σου, αλλά για εμένα δεν είναι.
Ειλικρινά ψάχνω έστω και ένα παράδειγμα στην ζωή μου όπου ήθελα κάτι και τα παράτησα επειδή αποτυγχανα και δεν βρίσκω ούτε ένα. Εμένα για παράδειγμα μου αρέσει να δημιουργώ πράγματα, είναι μια έμφυτη ανάγκη μου αυτή, η οποία εν τέλει με οδήγησε να μάθω προγραμματισμό, ο οποίος και μου αρέσει πολύ. Ξέρεις πόσες φορές απέτυχα κατά την διάρκεια του προγραμματισμού; Απειρες. Άπειρες ήταν φορές που αυτό έφτιαχνα δεν δούλευε, που δεν ήξερα καθόλου γιατί σε δούλευε, ούτε πως θα βρω γιατί. Παρόλα αυτά δεν τα παρατουσα, και στο τέλος πάντα κατάφερνα να το κάνω να δουλέψει, και να φτιάξω αυτό που ήθελα. Αυτό το κατάφερνα όχι γιατί είμαι κάποιο τέρας αποφασιστικότητας και επιμονής, αλλά πολύ απλά διότι ποτέ δεν αντιλήφθηκα όλες αυτές τις δυσκολίες που αντιμετώπιζα ως αποτυχίες, όπως ακριβώς ένα μωρό που μαθαίνει να περπατά δεν πτοείται ποτέ όσο και να πέφτει.
Κάποιος άλλος τώρα, ο οποίος δεν έχει αυτό το πάθος, κάθε φορά που δεν θα δούλευε ο κώδικας και θα έπρεπε να κάνει debug, θα σκεφτόταν ότι τώρα χάνει χρόνο από τη ζωή του, χρόνο που θα μπορούσε να αφιερώσει στο να βγαίνει έξω, να διασκεδάζει, να κάτι άλλο κτλ. Και αυτό το ξέρω διότι έτσι ακριβώς σκέφτομαι και εγώ όταν πρέπει να φτιάξω κάτι που δεν γουστάρω καθόλου, και θέλω απλά να το κάνω να τρέξει για να πληρωθώ και να μην το ξαναδώ. Εκεί κάθε φορά που βλέπω bug με πιάνουν τα νεύρα μου, και αν είναι πολύ δύσκολο τα παρατάω και λέω fuck it, δεν αξίζει τόσο παίδεμα γι αυτά τα χρήματα.
Οπως καταλαβαίνεις λοιπόν, όταν ακολουθούμε τις ενορμησεις μας, ο όρος αποτυχία δεν υφίσταται, και αυτό όχι λόγο τυυ κλασσικού κλισέ "το ταξίδι μετράει, όχι η Ιθάκη", όχι καθόλου, η Ιθάκη μετράει, απλά όταν πραγματικά θες να βρεις την Ιθάκη μια δεκαετία στις θάλασσες δεν αποτελεί κόπο, δεν είναι θυσία, δεν είναι βάσανο, και κάθε νέος σκοπελος δεν είναι αποτυχία. Και αυτό διότι, η σημασία όλων των άλλων πραγμάτων ωχρια μπροστά σε αυτό που κάνεις, και δεν νιώθεις καμία έλξη να κάνεις κάτι άλλο εκτός από αυτό που κάνεις εκείνη τη στιγμή.
Ένας άνθρωπος λοιπόν ο οποίος συμβιβάζεται, που παρατάει τους στόχους του γιατί λέει "κουράστηκα δεν μπορώ άλλο" κατά την δική μου εμπειρία ζωής κυνηγαει απλά στόχους οι οποίοι δεν έχουν σχέση με τις ενορμησεις του, και έτσι όταν δει πως τελικά το κόστος είναι μεγαλύτερο από το όφελος, λέει "δε γαμιεται, καλό είναι και αυτό που έχω".
Και πρόσεξε. Δεν λέω πως το ένα είναι καλό και το άλλο κακό. Κάθε άλλο. Αυτό που τονίζω είναι η διαφορά της προσέγγισης ενός θέματος. Στην μία πλευρά έχεις κάποιον ο οποίος βλέπει πως ένας στόχος θα του δώσει το Χ όφελος και υπολογίζει πως αν το Υ κόστος είναι μικρότερο από αυτό το όφελος αξίζει να το κάνει. Και από την άλλη έχεις έναν άνθρωπο ο οποίος βλέπει σε έναν στόχο μια ανεκτίμητη, ή τουλάχιστο πολύ μεγάλη αξία, και ως εκ τούτου κανένα κόστος δεν είναι πολύ μεγάλο γι αυτή.
Και για να καταλήξω και πίσω στην αφετηρία της κουβέντας μας. Όταν ένας άνθρωπος μειώνει τα στάνταρντ του στις σχέσεις του επειδή αποτυγχάνει συνεχώς να βρει αυτό που θέλει, και αρκείται με κάτι υποδεέστερο αυτουνού, το κάνει γιατί ποτέ πραγματικά δεν είχε πάθος γι αυτό που έψαχνε, αλλά το έψαχνε έχοντας το πρώτα κοστολογησει στο μυαλό του. Έτσι λοιπόν, αν εγώ ψάχνω πραγματικά να βρω μια γυναίκα συγκεκριμένης ποιότητας, ε δεν θα κουραστω ποτέ, ούτε θα αρκεστώ ποτέ σε κάποια υποδεέστερη. Από την άλλη αν το πάθος μου δεν είναι εκεί, και απλά κοστολογω μια γυναίκα ως Χ όφελος, δηλαδή θα παίρνω σεξ, συντροφικοτητα, παιδιά κ.ο.κ. Τοτε είναι απόλυτα λογικό να πω "ωχ μωρέ, πολύς κόπος τώρα, θα μειώσω τα στάνταρντ μου και θα αρκεστώ στην Τουλα". Και αυτό είναι εν τέλει που κάνει και ο περισσότερος κόσμος στο θέμα, αλλα και για τα περισσότερα θέματα.
Και ξαναλέω, ΔΕΝ είναι κακό και λάθος αυτό. Και μην ακούς την κλισέ άποψη
" εγώ δεν συμβιβάζομαι ποτέ" αυτά ειναι καθαρά λόγια του εγώ, και σε καμία περίπτωση δεν αποτελούν αλήθειες ενός συνειδητοποιημενου νου. Μπορεί το πραγματικό πάθος ενός ανθρώπου να ειναι η ζωγραφική για παράδειγμα, ή το να φτιάχνει επιχειρήσεις, ή οτιδήποτε άλλο, και η οικογένεια να είναι απλά ένα κομμάτι της ζωής του που καλύπτει κάποιες ανάγκες του. Ένας τέτοιος άνθρωπος είναι απόλυτα λογικό να συμβιβαστεί στο κομμάτι αυτό αν δει ότι αποτυγχάνει συνεχώς να βρει κάτι πολύ καλό. Θα πει, δεν μπορώ να αφιερώσω τόσο πολύ χρόνο για να βρω τον τέλειο σύντροφο, για τον χρόνο που μπορώ να αφιερώσω αυτος ο μετριος που βρήκα είναι μια χαρά την κάνει την δουλειά του. Και αυτό είναι μια απόλυτα αληθινή και λογική προσέγγιση των πραγμάτων.
Ξανασκέψου λοιπόν όλες τις φορές που απέτυχες και απογοητευτηκες και εν τέλει τα παράτησες και συμβιβάστηκες, και δες αν είχες πραγματικό πάθος γι αυτό το πράγμα που κυνηγούσες. Σύγκρινε το με κάτι στην ζωή του για το οποίο δεν συμβιβάστηκες ποτέ. Και αν δεν υπάρχει τίποτα τέτοιο στην ζωή σου, ε, να το πρόβλημα. Δεν βρήκες ακόμη αυτό που πραγματικά θέλεις και σε παρακινεί. Ίσως επειδή αφιερώνεις πολύ χρόνο να προσπαθείς πράγματα που δεν θες πραγματικά και να απογοητευεσαι. Who knows.
ΥΓ. Και σήμερα καμένος είμαι, αλλά έκατσα 2 η ώρα να σου απαντήσω για να μη λες ότι σε γράφω. Τόσο σ'αγαπαω.
