Συγγνώμη αγαπη αλλά όταν μιλάς για οικονομία είναι το μόνο πράγμα που δεν είμαι αφελής, εσυ αν θυμαμαι καλα δεν εχεις καποια σχεση με την οικονομία αρα καλυτερα να ακους τους αλλους. Δεν θα προσπαθήσω να σου αλλαξω γνωμη καθως εχεις σχηματίσει την αποψη σου η οποια αν και ειναι 100% λαθος οφείλω να την σεβαστώ. Κατσε λοιπον και πίστευε οτι οι κακοι καπιταλες εκμεταλευονται τον κοσμο, βγαζουν υπερκερδη αδικα και οτι οι μικρομεσαίες επιχειρησεις ειναι πολυ καλυτερες για την οικονομια. Μετα ομως μην λες γιατι φεύγουν οι νεοι απο την Ελλαδα, γιατι η Ελλαδα εχει κατα κεφαλην ΑΕΠ μολις 17.200 ευρω ενω οι χωρες του Βορά 50.000. Η απάντηση σε ολα αυτα τα ερωτήματα/ κατάντια της Ελλαδας ειναι οτι η Ελλαδα εκανε 50 χρονια αυτο ακριβως που λες εσυ, βασίστηκε στις μικρες επιχειρήσεις που εχουν μεσο ορο εργαζομένων 10 ατομα max οταν οι δυτικες χωρες επένδυσαν στις μεγάλες επιχειρήσεις με μεσο ορο εργαζομένων τα 700 ατομα. Τα αποτελεσματα ειναι εμφανή μεχρι να καταλάβεις οτι εν ετη 2021 οπου ολα βασιζονται στις διεθνικες επιχειρήσεις μπορεις να κατηγορεις του κακους καπιταλιστες και να αγοραζεις και εσυ η ιδια προϊόντα απο τις μεγάλες επιχειρήσεις που κραζεις ενισχύοντας τα κερδη τους.
Συγνώμη αγάπη, αλλά το γεγονός ότι έκανες δυο εξάμηνα στο Saint Mary's College δεν σε καθιστά κάποιον παντογνώστη με τον οποίο δεν μπορούμε να κάνουμε debate.
Το βασικό πρόβλημα που δεν αντιλαμβάνεσαι είναι πως ένα έθνος έχει ως πρωταρχικό στόχο να εξασφαλίσει την ευημερία των πολιτών του και όχι να να αυξήσει το ΑΕΠ του. Η παγκόσμια οικονομία είναι ένα χαοτικό και απρόβλεπτο σύστημα και ρήσεις όπως "το ελεύθερο εμπόριο είναι πάντα καλό", "οι πολυεθνικές παράγουν πλούτο άρα είναι τέλειες" κ.ο.κ. σε καμία περίπτωση δεν έχουν καθολική ισχύ.
Ένα κλασσικό παράδειγμα αυτού, ήταν η Ιαπωνία στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα όπου ο τότε Shogun αποφάσισε να βγάλει την χώρα από το isolation των 200 χρόνων και να αρχίσει εμπορικές συμφωνίες με τις χώρες της δύσης, και πολύ σύντομα ενώ το ΑΕΠ της χώρας ανέβηκε, δημιουργήθηκαν τεράστια κοινωνικά προβλήματα όπως λιμοί στις κατώτερες τάξεις, οι οποίοι οδήγησαν εν τέλει σε έναν μεγάλο εμφύλιο πόλεμο.
Αυτό συνέβη διότι ο εγχώριος αγροτικός πληθυσμός δεν είχε την δυνατότητα να ανταγωνιστεί τους δυτικούς σε συνθήκες ελεύθερου εμπορίου οπότε δημιουργήθηκε μια τεράστια οικονομική κρίση, ενώ το αυξημένο ΑΕΠ αντικατόπτριζε μόνο μια μικρή ελίτ του πληθυσμού που είχε τα κεφάλαια να επωφεληθεί από αυτή τη νέα κατάσταση. Η κατάσταση λύθηκε όταν μετά το τέλος του εμφύλιου ξεκίνησε ο κρατικός παρεμβατισμός στο εμπόριο με ταρίφες, κτλ μέχρις ότου ολοκληρώθηκε η περίοδος εκσυγχρονισμού της χώρας (Meiji Restoration).
Το ζήτημα λοιπόν που αφορά την Ελλάδα πρωτίστως είναι να μπορούνε να ζούνε οι Έλληνες και όχι να αυξάνουμε το ΑΕΠ. Ένα μεγάλο πρόβλημα της Ελλάδας ας πούμε είναι πως ενώ έχουμε τις εκτάσεις για να είμαστε αυτάρκεις στον πρωτόγεννη τομέα η παραγωγή μας είναι σε διάλυση, κυρίως επειδή λόγο ελεύθερου εμπορίου δεν μπορούμε να ανταγωνιστούμε χώρες όπως η Αμερική, η Αίγυπτος και η Αργεντινή και έτσι ο Έλληνας αγρότης δεν βγαίνει αν βάλει πατάτες, διότι πρέπει να πουλήσει την πατάτα 50 λεπτά το κιλό για να ζήσει, ενώ η εισαγόμενη από την Αίγυπτο έχει 10 λεπτά.
Η λύση φυσικά που μαθαίνεις στο Saint Mary's College είναι πως απλά θα εισάγουμε πατάτες από την Αίγυπτο και εμείς θα βάλουμε άλλα αγροτικά προϊόντα, ή θα σταματήσουμε να είμαστε αγρότες εξ ολοκλήρου και θα κάνουμε κάτι άλλο για να βγάλουμε χρήματα, και άρα θα είμαστε καλύτερα γιατί τώρα θα έχουμε πατάτες με 10 λεπτά αντί για 50, και θεωρητικά ισχύει, στην πράξη όμως υπάρχουν ένα κάρο προβλήματα, όπως το ότι είμαστε διαφορετικές χώρες με διαφορετικά συμφέροντα και έτσι δεν θέλουμε να είμαστε εξαρτημένοι για την σίτηση μας από την Αίγυπτο, οπότε είναι ζήτημα στρατηγικής σημασίας να είμαστε αυτάρκεις διατροφικά, όπως το ότι δεν έχει όλη η αγροτική τάξη την δυνατότητα από την μια μέρα στην άλλη να εγκαταλείψει τις παραγωγές της και να κάνει άλλο επάγγελμα, και άρα δημιουργούνται ένα σωρό πολιτικά και κοινωνικά θέματα τα οποία πολύ εύκολα αγνοείς στο υπεραπλουστευμένο μοντέλο σου.
Όσο για τις πολυεθνικές, μια χαρά πλούτο παράγουν, αλλά το loyalty τους είναι στους μετόχους και όχι στην Ελλάδα, σε αντίθεση με τον μικρομεσαίο επιχειρηματία ο οποίος είναι Έλληνας. Αυτό ελπίζω να καταλαβαίνεις τι σημαίνει και γιατί είναι σημαντικό.