Που το ξες ότι δεν το κάνει; Όχι βέβαια το σύμπαν, δεν είναι η ύπαρξή μας τόσο σημαντική ώστε να επηρεάζει το (ενδεχομένως) άπειρο σύμπαν. Η Αγάπη είπε μία πολύ σοφή κουβέντα, ότι
«το σύμπαν δεν είναι ανθρωποκεντρικό». Εμείς, όμως, στην αλαζονεία και στην μα..κία που μας δέρνει, δεν δίνουμε σημασία σε αυτή την μεγάλη αλήθεια. Νομίζουμε ότι η (το πολύ εκατονταετής) ζωούλα μας, οι εμπειρίες, οι γνώσεις, οι αποψάρες μας μπορεί να έχουν κάποια επίδραση σε δισεκατομμύρια χρόνια ύπαρξης. Επίσης, η σκέψη ότι το σύμπαν θα «εξαφανίσει τους ηλίθιους» αποδίδει (και αυτή) ανθρώπινα χαρακτηριστικά σε αυτό.
Και, για να γυρίσω στο
«που το ξες ότι δεν το κάνει;». Δεν μιλάω για τον μακρόκοσμο, αλλά για τον μικρόκοσμό μας και συγκεκριμένα τον πλανήτη μας, τη Γη. Γιατί να μην δούμε τη γη σαν έναν ζώντα οργανισμό, ο οποίος, όπως και όλοι οι υπόλοιποι οργανισμοί, λειτουργεί πάντα προς όφελος της ισορροπίας του, της ομοιόστασής του; Και, κάποια στιγμή, όπως όλοι οι οργανισμοί δεν θα επιτεθεί στον ξενιστή του; Δηλαδή, εμάς; Όμως και εδώ, είμαστε τόσο εγωιστές, που θεωρούμε ότι (μόνο) εμείς έχουμε την ευθύνη για το περιβαλλοντικό πρόβλημα, για τα υπό εξαφάνιση ζώα, για την μόλυνση του περιβάλλοντος κ.α. Και, το εξοργιστικότερο, θεωρούμε ότι εμείς (ναι, πάλι εμείς) θα σώσουμε την κατάσταση.
Κούνια που μας κούναγε θα έλεγα, μία πτώση μετεωρίτη σαν αυτόν που έπεσε την εποχή των δεινοσαύρων είμαστε και «γεια σας». Αναλογιστείτε εδώ την ματαιότητα των κοινωνικών συστημάτων, των ανακαλύψεων και όλων των επιτευγμάτων του ανθρώπου. Αυτά βέβαια δεν τα λέω εννοώντας να ακολουθήσουμε μία νιχιλιστική αντίληψη για τη ζωή, απλά για να επαναπροσδιορίσουμε τη θέση μας απέναντι στο σύμπαν. Και αν φαίνονται πεσιμιστικά τα όσα έγραψα, φταίει η καραντίνα, φταίει και ο ΠΑΟΚ που έχασε από τον Ιωνικό