Aκριβώς. Πόσες φορές έχουμε βρεθεί σε οικογενειακό περιβάλλον του ή της συντρόφου και για λόγους ορθότητας και η αυθόρμητη συμπεριφορά καμουφλάρεται; Συνήθως οι άνθρωποι "άντε πλυνεμουμιακάλτσα ρε", "σουπαγωρελακάκα να το πεις στη Θεία Κούλα;" κτλ είναι παιδιά της διπλανής πόρτας. Πνεύμα και ηθική.
Δυστυχώς οι προβληματικοί άνθρωποι έχουν πολύ άσχημο παιδικό παρελθόν και διπλή προσωπικότητα με την οποία και πορεύονται. Η προβληματική συμπεριφορά συνήθως εκδηλώνεται όταν οι ίδιοι απειλούνται ότι θα χάσουν κάτι: πράγμα ή πρόσωπο για το οποίο αναπτύσσουν κτητική συνείδηση. Εκεί βλέπεις τον πραγματικό χαρακτήρα κάποιου ή κάποιας και όχι στα ψεύτικα χαμόγελα και τις αεροκουβέντες του έρωτα. Τόσο άντρες αλλά και γυναίκες πολλές φορές αναπτύσσουν κτητική συμπεριφορά επειδή πιθανόν να μην έλαβαν σωστή αγάπη από την οικογένειά τους. Το κενό αυτό νομίζουν ότι θα το καλύψουν με το να "κρεμαστούν" από κάποιον σύντροφο, γκόμενο, σύζυγο κτλ και να αρχίσει η γνωστή ιστορία.
Οι άνθρωποι θα πρέπει από μικρά παιδιά να μαθαίνουν στην ανεξαρτησία και στην ελευθερία επιλογών καθώς ότι στη ζωή ερχόμαστε μόνοι, ζούμε μόνοι και φεύγουμε μόνοι. Οι άνθρωποι γύρω μας δεν μας ανήκουν αλλά απλά συμπληρώνουν κάποιες στιγμές χαράς, συντροφικότητας, συνύπαρξης και κοινωνικοποίησης μέχρι να τελειώσει αυτή η διαδικασία. Το λέει και η λέξη: συντροφικότητα, που περιέχει την έννοια του συν-, μαζί αλλά χωριστά, αλλιώς θα έπρεπε να είναι: συσσωμάτωση, δηλαδή, δυο σώματα σαν ένα σώμα. Ακόμη και στην επιστημονική έρευνα, όταν ένα περιβάλλον εργασίας είναι κτητικό δημιουργείται τοξικότητα καθώς δεν υπάρχει ελευθερία δημιουργικής σκέψης που να βοηθάει στην σκέψη.
Το πρόβλημα της συζήτησης είναι βαθιά κοινωνικό. Για πολλές δεκαετίες, οι περισσότερες κοινωνίες ζουν με συμπλέγματα και με ιστορίες υποκρισίας. Γι' αυτό και οι άνθρωποι δεν μαθαίνουν
ΠΟΤΕ από τα κοινωνικά λάθη. Μια φορά το ονομάζουμε πατριαρχία, την άλλη φορά το ονομάζουμε μητριαρχία, τουλάχιστον δίνουμε έμφαση μόνο στις λέξεις και όχι στην ουσία του πράγματος. Δεν κοιτάζουμε να φτιάξουμε μια πιο ανθρώπινη και υποφερτή κοινωνία αλλά αντιθέτως απλά κουνάμε το δάχτυλο υποκριτικά στο κάθε σκουπίδι αφού διαπράξει το έγκλημα χωρίς να κοιτάμε την αιτία της ιστορίας από τότε που γεννήθηκε.