Γεια σας...
Ψάχνω κάποια διέξοδο να εκτονονωμαι καθώς έχω μεγάλη κουραση ψυχολογική αλλά κ σωματική κι επειδή ο ψυχολόγος είναι η εσχάτη λυση μου σκέφτηκα να χαλασω αυτά τα χρήματα σε κάτι να με εκτονωνει. Μεγαλώνω παιδια σε δυσκολη ηλικία (αμφιβάλλω αν υπάρχει ευκολη τελικά, μάλλον αυτή της βρεφικής είναι), δουλευω παρα πολυ, ολοι κάτι θέλουν από μένα συνεχώς. Μπαίνω σπιτι χαμογελαστη και είναι όλοι με μια μουρη να, μια κουζίνα στο θεο, ένα σπίτι μπαχαλο κι εγώ πρεοει να κάνω το καραγκιόζη. Στη δουλειά πανω κάτω τα ίδια να ικανοποιησω κόσμο κι εκει κ ότι και να έχω να παιζω το θέατρο του παραλογου. Η μόνο ώρα που κάνω ηρεμώ είναι
αργά τη νυχτα η καποιες στιγμες που ειμαι έξω ΜΟΝΗ όταν έχει καλο ηλιολουστο καιρό και αναπνεω και γεμιζω αισιοδοξία.
Έχω θεμα άγχους και τελειομανιας επίσης μη κ κανω κανα λάθος και τελικά καταλήγω να νευριάζω να ωρυομαι να αποβλακωνομαι στο κινητό να τρώω και σα να δένω τον εαυτό μου ενα πραγμα.
Ποιος εγώ. Που κάποτε έλεγα σιγά μη με φάει εμένα η ρουτίνα. Κι έχω καταντήσει να μην πω. Υστερίκη μάνα σε λίγο υστερίκη συζυγος και δεν ξέρω που θα φτάσει. Βασικά έχω φτάσει στο αμην. σχεδόν. Γι'αυτό θέλω να το προλαβω.
Ενώ ξερω πως υπάρχει λυση σε κάθε προβλημα
Γενικά είμαι ένας πολυ ισχυρός χαρακτήρας αλλά ποιος είπε ότι κι αυτοί δεν σπανε
Ψάχνω λοιπόν κάτι να βρω να κάνω να εκτονωνομαι, μια δυο φορες την βδομάδα -δεν έχω άλλο χρονο- και σίγουρα κάτι κοινωνικό όχι μοναχικο. Σκέφτηκα το γυμναστήριο έτσι να χει λίγο κόσμο, ειδικά εκεί στα ομαδικά που είναι πιο πολλες γυναίκες να λέμε κ καμμια σαχλαμαρα. Αλλά δε με βολευει λόγω απόστασης, κι ένα αλλο που χω εδώ κοντά μου πολυ κοντά συνήθως παω και είμαι μόνη μου αντε και καμμια δυο γυναίκες ακόμα αλλά διαφορετικές κάθε φορά άρα δεν μπορώ να αναπτύξω παρεες.
Δώστε καμμια ιδέα βρε παιδια...
Μετά σκέφτηκα κ καναν ψυχολόγο να με βοηθήσει να βρω φόρμουλες να διαχειρίζομαι αυτή την ταλαιπωρία μου τη συναισθηματική
Δηλαδή μέσα στο χάος εγώ να μαι ζεν
Κάπως έτσι τελοσπαντων
Δεν έχω χάσει το χιουμορ μου, είμαι ακόμα σε σωστό δρόμο απλώς να τώρα που χαμογελάω ξαφνικά με το παραμικρο μπορεί να χάσω την υπομονή μου ενώ είχα πολλληηηη
Μαργαρίτααααααα
Ήρθα άλλο μου μισό ,όσες φορές σε διαβάζω σε καταστάσεις οικογένειες ειναι σαν να γράφω εγώ
Χωρίς πολλά πολλά ΘΑ ΠΑΣ ΓΥΜΝΑΣΤΗΡΙΟ δεν έχεις άλλη εναλλακτική σε όλο αυτό πίστεψε με ..
Τι άλλο να κάνεις σε αυτή την φάση?
Εκτονωση θες και καλή παρέα!
Ας είναι και μια ώρα μακρυά ,θα πας γιατί εκτός από την γυμναστική που θα σου προσφέρει σωματική ευεξία και μετά θα γυρνάς σπίτι και θα κάνεις πολλά περισσότερα από ότι αν ήσουν εκεί όλη μέρα με νεύρα φυσικά, θα κάνεις πραγματικη ψυχοθεραπεία από την παρέα και το κλίμα που θα αναπτύξεις στο τμήμα!
Ειδικά μετά από καιρό που δένεσαι και κανεις κοιλιακούς από τα γέλια και όχι από τις ασκήσεις, εγώ τουλάχιστον ακόμα και σήμερα δεν το χάνω με τίποτα το μάθημα γιατί είμαστε παρέα πλέον άντρες γυναίκες και μάλιστα έχουμε κάνει και πολλές εξόδους σαν τμήμα και περνάμε ακόμα πιο καλά!!!
Καντω λίγο εικόνα και θα αντιληφθείς τι ανάσα θα σου δώσει όλο αυτό..
Μακρυά από παιδιά, σπίτι, δουλειά και φυσικά μακρυά και από άντρα..
Το θέλουμε και αυτό όπως και εκεινοςβθελει χρονο μακρυά από εμάς και από παιδιά, δεν βγαίνει αλλιώς!
Μην ακούσω δικαιολογίες για χρονο με τα παιδιά γιατί υπάρχει και ένας πατέρας που θα το κανονίσετε τις ώρες που θα πηγαίνεις, δυο φορες την εβδομάδα, όχι παραπάνω να ειναι εκεί.
Τίποτα σπουδαίο αν το σκεφτείς...
Σκέψου μόνο πως θα αισθάνεσαι όταν βλέπεις αλλαγές και στο σώμα σου , πως θα ανέβει και η ψυχολογία σου αλλά και η αυτοπεποίθηση σου ..
Αυτά θέλουν οι μωρό μάνες τίποτα παραπάνω!
Άσε που η αλλαγή σε σώμα και ψυχή θα την αντιληφθεί και ο συζηξ μέσα από την δική σου διάθεση και θα φτιάξουν και εκεί πολλά που τα έχετε κάνει λίγο στην άκρη λόγο παιδιών
Ψυχολογο έχω πάει και αν πραγματικά πιστεύεις ότι θα σε βοηθήσει να πας .
Εχω πάρει απίστευτη βοήθεια αλλά εγώ το τερμάτισα καλή μου με το άγχος μου ..
Ξεκίνησα κρίσεις πανικού να τα προλαβω όλα και συνάμα το άγχος να είμαι και καλή μαμά και καλή σύζυγος και καλή μαθήτρια και καλή εργαζόμενη και και και....
Να ξέρεις όμως ότι ο ψυχολόγος δεν θα κάνει τίποτα παραπάνω από αυτά που ήδη εσύ ξέρεις να κάνεις άλλα δεν έχεις τον τρόπο να τα εφαρμόζεις και να τα διαχειριζεσαι γιατί πολύ απλά έτσι ειναι ο χαρακτήρας σου .
Τι θέλω να πω ?
Ο ψυχολόγος δεν θα σου πάρει το άγχος σου που εσύ δημιουργείς στον ευατο σου γιατί πλέον έχεις επωμιστει με πολλές περισσότερες ευθύνες από αυτές που αντέχεις.
Θα σου μάθει απλά να το διαχειριζεσαι..
Πως θα γίνει αυτό?
Με το να εκπαιδεύσεις την σκέψη σου και φυσικά να αναδιοργανωσεις το ήδη υπάρχων καθημερινό σου πρόγραμμα εφόσον και στον ψυχολογο να πας αν δεν ελαφρύνει λιγάκι το πρόγραμμα σου, αν δεν βρεις έστω δυο φορες την εβδομάδα χρονο που θα κάνεις αυτό που σου αρέσει ΜΟΝΗ ΣΟΥ δεν μπορεί εκείνος να κάνει κάτι άλλο...
Να ξέρεις γάμος δεν σημαίνει μόνο ΠΡΕΠΕΙ να είμαι συνέχεια με άλλους και να ικανοποιω μόνο τις ανάγκες των άλλων..
Αυτοί που αντέχουν μέσα σε όλη αυτή την δίνη ειναι αυτοί που έχουν μάθει να διεκδικούν και την μοναχικοτητα μέσα σε αυτόν!
Ειχα φτάσει σε σημείο να ζηλεύω τους αναίσθητους ανθρώπους..
Και αυτό γιατί όσο και να το δούλευα δεν μπορούσα να γίνω..
Επιβάλλεται όμως αλλιώς δεν θα βγει,θα κλατάρεις να το ξέρεις...
Παγίδα σε όλο αυτό?
Το δεν μπορώ και το δεν προλαβαίνω..
Η αναβλητικοτητα είναι κινούμενη άμμος..
ΟΛΑ μπορείς να τα κάνεις για εσένα και ας μείνει και η κουζίνα μια μέρα με άπλυτα πιάτα και ας μπεις στο σπίτι και γίνεται χαμος από παιχνίδια μέσα σε αυτό..
Παιδιά έχουμε όχι στρατιωτάκια να είναι όλα στην εντέλεια..
Ζωές παιδιών και ζωντανών ανθρώπων μεγαλώνουν μέσα αυτό, γίνεται να υπάρχει ταξη και ηρεμία?
Άστα να εκφραστούν και να παίξουν..
Μπαίνω και εγώ τώρα μέσα στο σπίτι και είναι στην τσίτα, όπως το άφησα..
Ε τι κατάλαβα που έτρεχα να προλάβω να τα βλέπω έτσι και τότε ?
Ένα χαλασμένο στομάχι από το άγχος...
Μακάρι λέω τώρα πλέον να εμπαινα στο σπίτι και να σκονταφτω πανω σε παιχνίδια και να με περίμεναν τα μικρά να με κυνηγάνε από πίσω ..
Ξέρω λες τώρα τι μας λέει αυτή, μαζόχας είναι?
Τα ίδια έλεγα και εγώ..έψαχνα λίγη ηρεμία!
Πίστεψε με σε λιγα χρονιά θα με θυμηθείς..
Γκρινιάζουμε γιατί έχουμε επωμιστει πολλά που είναι αδύνατον να τα προλάβουμε.
Φαντάσου ότι είχα και ένα αντρα δίπλα μου,πλήρως υποστηρικτικο σε όλα ,τέλειο πατέρα που εκείνος μου έλεγε φύγε πήγαινε γυμναστική ,πήγαινε να πιεις ένα καφέ αλλά εγώ εκεί ήθελα να τα κάνω όλα μόνη μου ...
Κάνε πράγματα για τον ευατο σου ,αυτή είναι η λύση και αν νιώθεις ότι πιεζεσαι μιλάμε Αριανα μου ,ζητάμε βοήθεια, δεν είμαστε υπερανθρωποι ,ούτε θα χαρακτηριστουμε κακές μανούλες ή αδιάφορες γυναίκες γιατί δεν προλαβαίνουμε να έχουμε και το σπίτι μας όπως το είχαμε όταν ζούσαμε σαν φοιτήτριες...
Ότι θες εδώ είμαι ,όπου νομίζεις ότι πνιγεσαι με τα παιδιά και με τον άντρα σου περιμένω μηνυματακια σου να μιλήσουμε ίσως κάπως ποιο ανοιχτα αλλά καλύτερα όχι δημόσια, δεν είναι όλα για ολους
