Θα το έλεγα απόκλιση από το συνηθισμένο, ηθικά αδιάφορη, κοινωνικά μη ανεκτή. Δεν έχω ειδικές γνώσεις οπότε είμαι δεκτικός σε κάθε είδους διόρθωση-παρατήρηση, αλλά η παιδοφιλία είναι παραφιλία, μη ελέγξιμη από το άτομο, όπως ένας ομοφυλόφιλος δεν μπορεί να ελέγξει την έλξη του από ομόφυλό του. Πράγματι, το παιδί δεν είναι σχηματισμένο, είναι ανώριμο κλπ, αλλά αυτό είναι προσπάθεια εξορθολογισμού της έλξης. Το οποίο μπορούμε να το κάνουμε εμείς οι έξω απ τον χορό, που μας ξυπνάει έτσι κι αλλιώς το disgust mechanism και μόνο η ιδέα να δεις ερωτικά ένα παιδί. Ο παιδόφιλος όμως δεν μπορεί να ορθολογικοποιήσει τις επιθυμίες του, όπως εμείς δεν μπορούμε την έλξη μας για ορισμένα άτομα.
Αυτές οι σκέψεις μου δεν είναι εννοείται συγχωροχάρτι σε παιδεραστικές πρακτικές. Το παιδί προφανώς πρέπει να προστετευτεί. Αλλά από εκεί ακριβώς πρέπει να εκκινούμε, από την ιδέα πως δεν επιτρέπεται η παιδοφιλία γιατί το παιδί είναι ασχημάτιστο και ευάλωτο, όχι επειδή ο παιδόφιλος είναι ψυχάκι. Δεν ξέρω πώς μπορεί να αντιμετωπιστεί το θέμα, αλλά σίγουρα η ηθική κατακραυγή(για την παιδοφιλία, όχι την παιδεραστία), που περιθωριοποιεί και ενδεχομένως ριζοσπαστικοποιεί τους παιδόφιλους, είναι η λάθος αφετηρία. Αντανακλά μια φοβισμένη κοινωνία που κλείνει τα μάτια της μπροστά σε υπαρκτά προβλήματα, απόφευγοντάς τα με την πρωτόγονη πρακτική τού ονοματισμού τους ως ανήθικων.
Όλα αυτά δεν αφορούν εννοείται το Λιγνάδη, που είναι σαδιστικός βιαστής, όχι απλώς παιδόφιλος όπως προσπάθησε να τον παρουσιάσει ο Ρουβάς. Άλλο το να έχεις εκ γενετής έναν συγκεκριμένο μη ελέγξιμο σεξουαλικό προσανατολισμό, που δεν μπορεί να γίνει κοινωνικά ανεκτός, και άλλο το να εκμεταλλεύεσαι, να ξυλοκοπείς και να βιάζεις. Για το δεύτερο φέρεις καθαρή και ξάστερη ηθική ευθύνη, για το πρώτο όχι.
