Η ραπ ήρθε στην Ελλάδα την δεκαετία του 80... Στα 90s το είδος άρχισε να παίρνει την χαρακτηριστική ελληνική μορφή του. Οι πιο γνωστοί ήταν οι FFC, Active member, txc, going through, Zωντανοί Νεκροί, ΝΕΒΜΑ, Αλφα Γάμα κ.α.
Την δεκαετία του 90 το χιπ χοπ άκμασε στην νεολαία κυρίως επειδή για πρώτη φορά ελληνικά τραγούδια μιλούσαν για κάτι διαφορετικό από έρωτες κέρατα και πανηγύρια. Οι στίχοι ήταν κυρίως κοινωνικοπολιτικού περιεχομένου και μιλούσαν για πραγματικά και σοβαρά προβλήματα που συνήθως περνούσαν στο ντουκου από την κοινωνία. Οπότε η γενιά των παιδιών που μεγάλωνε στα 90s άκουγε συνήθως ελληνικό χιπ χοπ επειδή μέσω αυτού του είδους διαμόρφωνε μια άποψη για την καθημερινότητα της κοινωνίας η οποία τότε ειχε σημαντικές διαφορές από το σήμερα:
1) Δεν υπήρχαν τα social media οπότε η επικοινωνία ήταν άμεση και λιγότερο περίπλοκη.
2) Το κινητό τηλέφωνο ήταν για περιπτώσεις ανάγκης και άλλοτε δεν υπήρχε καθόλου. Η αλληλεπίδραση με άλλους ήταν σύντομη οπότε η επικοινωνία ορθή κοφτή και περιεκτική. Σήμερα λέμε πολλά για να επικοινωνήσουμε πολύ λίγα.
3) Η κοινωνία είχε λεφτά για ξοδεμα και πολλοί νέοι έβλεπαν τις σπατάλες των μεγάλων στα μπουζούκια και ξενερωναν. Ξενερωναν επίσης γιατί άρχισε να γίνεται κοινή συνείδηση ότι για να ζήσουν οι 50+ οι νεαροί θα έπρεπε να καταδικαστούν σε φτώχεια..η διαγενεακη αδικία άρχισε να γίνεται αντιληπτή και εγώ θυμάμαι χαρακτηριστικά να συζητιέται και από μαθητές του λυκείου που δούλευαν σε μαγαζιά θείων και πατεράδων χωρίς να κερδίζουν χρήματα.
4) Δεν υπήρχε πολιτική ορθότητα. Οι απόψεις ήταν ανοικτές και διαδίδονταν χωρίς να τις οικειοποιείται μια ιδεολογική πλευρά λογοκρίνοντας ότι δεν της αρέσει.
Το χιπ χοπ όντως είχε κάποια βάση στην ελληνική κοινωνία και δεν ήρθε ουρανοκατέβατο. Ναι φυσικά ξεκίνησε σαν μόδα αλλά έδεσε στο γεγονός ότι η νεολαία είχε ανάγκη για κάτι δικό της. Τώρα αυτά που βλέπω μόνο ραπ δεν είναι... Είναι περισσότερο σκουπίδια με πιασαρικο ρυθμο
