Αφού λοιπόν φέρνει πολλά γιατί τον κάνουμε;

Εντάξει αν είσαι του θρησκευτικού πες ότι έχεις τις απόψεις σου αλλά ο πολιτικός γάμος σε τι εξυπηρετεί; Δεν μπορείς να κάνεις ένα σύμφωνο συμβίωσης;
Ένα όνομα το παιδί θα το πάρει, εδώ υπάρχουν μονογονικές οικογένειες. Μέχρι πρόσφατα παίζανε κάποια θέματα με την εφορία και την κοινή δήλωση, τώρα κάνουν και οι δύο. Δεν γνωρίζω όλα τα λογιστικά αλλά ακόμα και μία έκπτωση να έχεις στο τέλος, αξίζει το ρίσκο;
Θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία και πρέπει να έχεις την ικανότητα να βλέπεις και λίγο μπροστά. Σε τυφλώνει ο έρωτας όμως, "το για πάντα μαζί", κανένας νορμάλ άνθρωπος δεν ξεκινάει ένα γάμο έχοντας στο μυαλό του μια ημερομηνία λήξεως. Τι γίνεται στην περίπτωση που αυτό που θέλεις εσύ δεν συμβαδίζει με αυτό του άλλου; Φεύγεις απ' τη σχέση; Λες "δε γαμιέται, αγαπιόμαστε" και πέφτεις στην παγίδα.
Εδώ λοιπόν πρέπει η πολιτεία να προστατεύσει τους υπηκόους της και ηθικά και πρακτικά. Το σύμφωνο συμβίωσης θα πρέπει να αναγνωριστεί παντού στην ΕΕ και να ομογενοποιηθεί. Ακόμα όμως και αυτό δεν φτάνει για να προστατεύσει την ελευθερία των ανθρώπων. Τι γίνεται με την διατροφή και τα περιουσιακά στοιχεία; Την ταμπακιέρα δηλαδή.
Για τη διατροφή μετά τη λύση του συμφώνου εφαρμόζονται αναλόγως οι διατάξεις για τη διατροφή μετά το διαζύγιο, εκτός αν τα μέρη παραιτηθούν από το σχετικό δικαίωμα κατά την κατάρτιση του συμφώνου. Θα πρέπει να το βάλετε σε ρήτρα αυτό, όπως επίσης ότι δεν θα υπάρχουν απαιτήσεις στα περιουσιακά στοιχεία του άλλου.
Αυτό δεν το δέχονται εύκολα οι άνθρωποι, ιδίως οι γυναίκες, γιατί ακόμα στην Ελλάδα ο γάμος είναι μια μορφή αποκατάστασης. Νομίζετε ότι δουλεύουν πάντα και οι δύο; Νομίζετε ότι αυτά που βγάζετε θα φτάνουν για σας και το παιδί σας; Η ανασφάλεια είναι παντού (και τα ταξίδια έχουν γίνει πολύ ακριβά

).
Δεν είναι όμως μόνο το οικονομικό, είναι και συναισθηματικό το θέμα. Το "άραγμα", η άγκυρα, το settle down. Προκαλεί σε πολλούς ανθρώπους πολύ μεγαλύτερη ανασφάλεια ένα σύμφωνο που μπορεί ευκολότερα να σπάσει.