Αν δούμε προσεκτικά, και υπό το πιο πάνω πρίσμα, ποια κόμματα ωφελήθηκαν στις κάλπες της 21η Μάη, θα διαπιστώσουμε ότι ήταν εκείνα που προσέφεραν στους πολίτες συνδυασμό δύο αισθήσεων: αίσθηση οικειότητας και αίσθηση σταθερότητας.
Προτίμησαν τις υποσχέσεις σταθερότητας του Κ. Μητσοτάκη, κι ας γνωρίζουν ότι πρόκειται για το είδος σταθερότητας που αντιστοιχεί σε κωματώδη κατάσταση. Πολλοί έτρεξαν να βρουν καταφύγιο στη θαλπωρή της μνήμης του ΠΑΣΟΚικού πελατειακού κοινωνικού συμβολαίου. Άλλοι κατέφυγαν στη σίγουρη αγκαλιά του ΚΚΕ που, στο όνομα της επανάστασης, τους εξασφαλίζει περιβάλλον σταθερότητας όπου μπορούν να προσποιηθούν πως βρίσκονται ακόμα στη δεκαετία του ’50 ή του ’70. Όλος αυτός ο λαβωμένος κόσμος, που ψήφισε ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΚΚΕ είχε ένα κοινό: Δεν ήθελε να ακούσει για οποιαδήποτε νέα «ταραχή» – είτε αυτή ήταν η ρήξη που τους υποσχόταν το ΜέΡΑ25 είτε ήταν η απροσδιόριστη «προοδευτική» κυβέρνηση-χωρίς-πρόγραμμα που τους υποσχόταν ο ΣΥΡΙΖΑ.
Μαζί με την «ταραχή» και τα κακά μαντάτα, οι ψηφοφόροι απέρριψαν τις δύσκολες αναλύσεις. Δεν ήθελαν να ακούσουν τίποτα που να εμπεριέχει το οποιοδήποτε «ναι μεν, αλλά» – π.χ. ναι στο ευρώ αλλά για να αναπνέουμε ανθρώπινα εντός του ευρώ απαιτείται το «Δήμητρα» που θα μειώσει, ο μη γένοιτο, και το κόστος μιας εξόδου από το ευρώ. Μπορεί να καταλάβαιναν ότι οι ολιγάρχες τους λεηλατούν, και να τους άρεσε να ακούν το ΜέΡΑ25 να τους κατονομάζει στη Βουλή, όμως λάμβαναν ως δεδομένη την εξουσία των ολιγαρχών πάνω τους και δεν ήθελαν να συνταχθούν οι ίδιοι, ως πολίτες, σε οποιοδήποτε πόλεμο κήρυττε το ΜέΡΑ25 (ή οποιοσδήποτε άλλος) με τους ισχυρούς της χώρας
